"Ik sta nu naast je merrie en die staat aan de andere kant van het draad in het hoge gras. Ze zit onder het bloed, haar rechter voorbeen en haar hoofd...wat wil je dat ik doe?"
Juist.
Na bekomen te zijn van de eerste schrik komen we samen tot de conclusie dat ze waarschijnlijk door het draad is gejaagd door een dominante kuddegenoot.
Het bloed op haar hoofd lijkt afkomstig te zijn van haar been.
Ik vraag mijn stalgenoot het been te koelen en in te sprayen met acederm.
Tevens vraag ik om een foto...

Hierna besluit ik toch maar wat eerder naar huis te gaan en alvast de DA te bellen.
2 uur later sta ik naast een zielig hoopje merrie.
Ondanks dat ze niet kreupel loopt lijkt ze er wel degelijk last van te hebben.
Geen koorts gelukkig.
Ivm haar prille dracht besluit ik samen met mijn DA om nog even te wachten met antibiotica.
Zonder verdoving lukt het mijn DA om het loshangende stuk vel weg te knippen.
Merrie-lief staat met haar hoofd in een bak muesli en geeft geen kik, de schat!
De komende dagen ga ik 2 maal daags koelen,temperaturen en smeren met honingzalf, we waren sowieso al te laat voor hechten.
Het rare is...het draad wat de kudde van het volle weiland scheidt hing slap maar toonde nergens bloed of beschadigingen.
Merrie heeft naast de wond op haar been ook wat krassen en bijtplekken op rug en billen en had overduidelijk gezweet.
Wat er heeft plaatsgevonden zal altijd een raadsel blijven, iig staat ze nu samen met shetlandvriendje Snuit apart.
To be continued....




