Geplaatst Aangezien ik het allemaal niet meer zo leuk in zie wou ik het even kwijt en zien hoe jullie hier tegenover staan.
Sorry voor de lange tekst maar schetst zo goed mogelijk wat er aan de hand is..
Een tijdje terug had ik een topic geopend toen mijn draver merrie geconstateerd werd met
de auto-immuunziekte Pemphigus Foliaceus (huidziekte).
Maar nu, ze was al heel het jaar door wat met pieken en dalen actief, suf, opgewekt, chagrijnig,...
tot ik een paar keer ging wandelen en zag dat ze niet correct liep (heel kort en krampachtig).
Filmpjes gemaakt en de DA gebeld, die zei dat ik het moest aan zien.
Na 3 dagen ze laten komen en bekeken, ze liep niet meer kort of kreupel maar was wel heel chagrijnig.
Op de filmpjes was duidelijk iets aan de hand en dat vond de DA ook.
Omdat we in het voorjaar toen verschillende onderzoeken aan het doen waren had de DA al eens voorgesteld voor op de ziekte van Lyme te testen maar niet verder mee gegaan omdat we met die auto-immuunziekte bezig waren en dat ze vond dat dat voorrang had.
Paar dagen terug bloed laten trekken en ook specifiek laten testen op vit E te kort en de ziekte van lyme.
2 dagen terug belde mijn DA.. ze had vit E tekort (wat ze nog al eens heeft gehad).
Maar dat kwam niet zomaar.. nee ik kreeg te horen dat ze dus de diagnose krijgt van lyme.
Tussen 0-8 is normaal, tussen 8 en 12 is al het maximum. Alles daarboven is niet goed.
Ze zit 'maar' op 13,5 maar heeft wel de diagnose gekregen.. een slag teleurstelling er bij..
Ze moet op vitamine E supplement (waar we mee begonnen zijn gisteren) en ze moet op minstens 3 weken antibiotica om de waardes naar beneden te krijgen.
De pech alleen is dat de antibiotica niet kan aan slaan door de auto-immuunziekte omdat haar immuunsysteem medicatie voor een groot deel doet af slaan.
Dat zou afwachten zijn, slaat het wel aan zoveelste beter.
Maar zou ze terug op de cortisone moeten binnen x aantal tijd voor haar auto-immuunziekte dan kunnen de lyme waardes weer omhoog gaan of nog hoger worden..
Ik heb veel over voor mijn paard maar begin ergens wel ongerust te worden en mijn moed te verliezen van hoe ver ga ik er mee door en wat kan er nog allemaal mis gaan..
Paard staat dag en nacht buiten, heeft gezelschap van soortgenoten, krijgt heel de dag/nacht door goed hooi, komt op de weide, ... DA vond ook dat ze top stond. Maar ergens voel ik mij schuldig naar haar toe dat al de pech er is.
Hoe gaat bokt met dit om en wat zouden jullie toekomst gericht doen?
Hoop dat jullie er wat aan uit kunnen, het allemaal gelezen kregen
Groetjes!
