Geplaatst En de vraag blijft nog altijd of hij het gaat redden of niet.
Tja, hoe gaat dat dan. Je haalt je DA erbij, die komt er alleen niet uit. Dus je gaat ermee verder naar een specialist of kliniek, een hele hoop onderzoeken en testen, zware medicatie etc... en dan maar hopen dat het ooit nog wat wordt met je 3-jarige...
Eerst leek het goed te gaan maar enkele weken geleden is hij hervallen. En dan wordt de hoop weer een beetje minder en het hele riedeltje van nog meer onderzoeken en eindeloos wachten begint weer van voor af aan.
En dan komen de goed bedoelde commentaren natuurlijk, van mensen op stal, in je omgeving of op internet:
"Waarom zoek je het niet alternatief?"
"Zou je niet eens een second opinion vragen?"
"Het is nu wel duidelijk dat de reguliere diergeneeskunde er niets mee kan. Hier is een naam, bel daar eens naar!"
of
"DA X of therapeut Y heeft mijn paard gered, je moet zeker daarheen gaan met je paard!"
Allemaal heel lief en met de beste intenties ongetwijfeld.
Maar hoe gaan jullie daar mee om? Met die fijne commentaren, waarvan de ene al wat tactvoller is dan de andere?
En wanneer/hoe beslis je inderdaad dat het tijd is voor wat anders?
Momenteel zit ik alweer een kleine 2 weken te wachten op de resultaten van de laatste onderzoeken en het advies van de specialiste die mijn paard momenteel behandelt. (Ze is op vakantie
)En dan heb ik uiteraard veel te veel tijd om erover na te denken en dingen op te zoeken.
Ik krijg wel eens de vraag wat ik ga doen als zij besluit dat behandelen geen zin meer heeft. (En die kans is misschien wel reëel, vrees ik)
En dan antwoord ik heel stoer dat ik dan wel verder kijk en mijn paard zo snel niet opgeef.
Maar de realiteit is dat ik dan niet zou weten, wat ik moet doen. Ik heb een weloverwogen keuze gemaakt ivm wie ik mijn paard laat behandelen. En een second opinion binnen het reguliere is daardoor eigenlijk al uitgesloten. (en waarschijnlijk ook nutteloos)
Maar wat dan?
Toch maar alternatief proberen? (Alhoewel ik daar zelf niet bepaald veel geloof of vertrouwen in heb. Aangezien ik qua opleiding ook wetenschappelijk geschoold ben, heb ik wel wat moeite met zulke dingen.)
En hoe beslis je wie er betrouwbaar en kundig genoeg is om hem/haar erbij te halen?
Of is dat pure wanhoop zo'n beslissing? En moet ik mezelf er maar bij neer leggen dat als de prognose slecht is, dat er inderdaad niets meer gedaan kan worden?
Ik ben wel eens benieuwd naar meningen.
. Ik herken overigens helemaal wat je beschrijft en inmiddels is mijn handelwijze dat ik heel goed na ga wat ik zelf vind, denk en voel en dat vervolgens check bij iemand uit mijn omgeving waar ik 100% vertrouwen in heb. Dan kan ik nog iets gaan checken op internet voor de zekerheid maar dan heb ik mijn beslissing wel gemaakt. Je kan gerust meer op jezelf vertrouwen 
. Wat nog steeds niet duidelijk is, is wat het nu eigenlijk triggert (de lever heeft het moeilijk, maar waarom?). 