Na een tijdje niet meer online te zijn geweest op bokt moet ik nu even mijn verhaal kwijt. Over mijn angst, de angst van elke paardeneigenaar.
Mijn lieve tinker Rambling Rose is afgelopen jaren met ups en downs als het gaat om rijden. ik heb haar al 3 jaar en elk jaar als het koud wordt wordt ze vervelend, gaat ze bokken, stijgeren, rennen, gillen, gek doen. Of nouja dat gillen en stijgeren is sinds dit jaar (we rijden nu al een tijd niet meer omdat ze mij en mijn bijrijdster ervanaf bonjourt. Ik meteen het zadel laten controleren of die nog wel goed was. Nee deze was te klein geworden omdat we laatste tijd flink met haar aan het trainen waren. Meteen aan de slag met de fysio om mijn meisje zich weer goed te laten voelen en dit is geslaagd. Na een maand heeft de fysio groen licht gegeven om zonder zadel op haar te gaan rijden omdat de pijn weg is. Wat denk je ik met goede moed erop, in totaal 3 minuten en ik lag ernaast. Ik maar denken, denken, denken dit is gewoon echt niet goed. In eerstestantie wilde ik een vriendin laten komen om haar door te rijden omdat ik niet zo een held ben om zonder zadel te rijden. Vervolgens heb ik die vriendin weer afgebeld omdat ze een kind heeft en ik het niet over mijn hart kon verkrijgen tot er iets zou gebeuren en tot het mijn schuld is. i.p.v. haar doorrijden ging ik verder denken, ik moest gewoon weten of ze echt in orde was. dus heb ik de DA gebeld. die had direct tijd en is langsgekomen. de DA gekeken en gevoeld, niks gevonden waarvan hij dacht dat is het. Ik stelde voor om even in de bak te laten zien wat er gebeurden (want het gebeurde ook aan de hand). Nog geen 2 min later zegt de DA stop maar dit zit veel dieper... Waarschijnelijk loopt ze hier al langer mee en komt het elk jaar terug als het koud is. Met als uitspraak ik kan je wel pijnstilling voor haar geven maar dat heeft geen zin ik zou direct naar de kliniek gaan.
heb nu net een afspraak gemaakt en ik ben bang tot het iets is wat geen paardwaardig bestaan meer is. Mijn angst om mijn meisje te verliezen staat in me ogen. ik huil continue als ik er aan denk wat ik zonder haar moet. Thuis heb ik niet iemand om erover te praten want mijn ouders luisteren niet naar mij. alleen naar wat andere zeggen, zo was er laatst iemand van stal bij haar in de winkel geweest en heeft gezegt oh ja ik doe al zo lang met mijn zadel. die past op elk paard, mijn paard mankeert nooit iets enzz..
Herkent iemand dit? Die angst? en hoe ga je ermee om?
Heb het zelf ook een keer gehad, paard liep niet goed, op de foto, maar gelukkig viel het mee! Blijf hoop houden! Duim voor je dat het te behandelen is en het goed komt!
Ik hoop ook dat het meevalt! Laat je paardje anders eens testen op PSSM1 (dat kan door haren op te sturen naar een laboratorium). Dit komt ook frequent voor bij Tinkers. Lees er maar eens meer over op www.pssm.eu (de site van Jessica, één van de beheerders van Bokt).
SanneJas
Berichten: 345
Geregistreerd: 03-05-12
Geplaatst: 16-02-15 13:44
heel veel sterkte!
Ik kan me het heel goed voorstellen.
Blijf positief, en ik ga duimen dat het allemaal mee valt en op te lossen is. Hopelijk ben je snel uit de onzekerheid!