Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-15 10:45

Wanneer is het genoeg?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-15 10:45

Dag allemaal,

Naar aanleiding van enkele discussies in HK-topics, vroeg ik mij toch af: Wanneer is het genoeg?

Er staan genoeg paarden in Nederland en België op de wei waarmee niet meer gereden kan worden door een langdurige blessure.
Deze paarden staan daar in de meeste gevallen simpelweg 'te staan'.
Ook ik heb zo ééntje thuis staan.. Het is mijn oogappel, mijn beste vriend.
En klein jaar geleden kwam de conclusie: spat.
Sindsdien staat hij daar.. Op goede momenten zadel ik hem wel eens op en dan ga ik met hem naar het bos voor een wandeling. Maar het overgrote deel van zijn tijd speelt hij gewoon grasmaaier.
Heeft hij pijn? Dat weet ik niet.. In stap is er niets aan te zien. In draf zie je duidelijk dat hij niet recht is en dat is nu zo al sinds begin maart vorig jaar.
Ik heb ongelofelijk veel bang dat ik geen afscheid van hem ga kunnen nemen wanneer het moet en dat ik zijn leven daardoor onnodig ga rekken.
Medicatie ed. zijn in mijn ogen meestal gewoon een middel om te tijd te rekken. Al krijgt hij nu wel de nodige supplementen.

Maar waar trek je de grens?

Er zijn ongetwijfeld veel mede-bokkers die hetzelfde hebben meegemaakt.. Hoe maak je nu voor jezelf uit wanneer het genoeg is? Hoe is dit bij jullie gegaan?

Alvast bedankt voor jullie antwoorden!

**Geplaatst**: 16-01-15 10:50

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 16-01-15 10:50

Medicatie om beter te worden krijgen ze hier gewoon, supplementen als ze tijdelijk zijn ook nog wel maar bv langdurig pijnstillers zonder uitzicht op genezing is voor mij rekken. Ik heb ook zo'n gebakje staan die heel slecht is geweest en nu weer goed, zolang ze ok is blijft ze lekker lopen maar als ik medicijnen moet gaan geven om haar comfortabel te houden is het einde verhaal ben ik bang.

Maar ieder maakt die keuze voor zichzelf, zo heb ik al jaren geleden veel commentaar gehad op de beslissing om bij koliek niet te opereren en nu lees ik het veel meer.

Zorg dat je jezelf in de ogen kan blijven kijken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-15 10:53

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-15 10:53

Bedankt voor je uitleg! Nu gaat het niet specifiek over mijn paard hoor, ik wou gewoon in het algemeen weten hoe jullie zo'n beslissing nemen.
Omdat ik laatst een verhaal las hier op bokt waar ik enkel van kon denken: hoe kan je je paard dat aandoen? Z'n leven onnodig zo lang rekken..

**Geplaatst**: 16-01-15 10:57

Geplaatst: 16-01-15 10:57

Mbt jouw paard: wat zegt je arts? Spat is toch iets sluimerends en als de boel dichtgegroeid is, dan kan het paard (al dan niet stijver dan voorheen) toch weer rad lopen? Bespreek dit met je veearts. Maar vertrouw ook op je Eigen intuitie.

Bespreek het met je arts, kijk naar je paard (objectief vanaf een afstand). En stel je zelf een "doel". Daarmee bedoel ik, als je onbevangen naar het paard van een onbekende kijkt: wanneer is het dan genoeg? Als hij nooit meer bereden kan worden? Als hij altijd pijn heeft zonder bepaald beslag maar nog pijnvrij is met bepaald beslag? Mag ie van jou nog (al dan niet tijdelijk) op pijnstillers?

Edit: hoe lang ik doorga, tja, dat durf ik niet te zeggen. Mijn jonge paard (toen 3 jaar) raakte vorig jaar kreupel. Volgens kliniek zou het beter zijn afscheid te nemen (op x-ray was een afwijking te zien). Zelf heb ik in overleg met mijn paardenarts (die ook chiropractie en acupunctuur doet) bekeken welke mogelijkheden we hadden. Mijn merrie bleek zich volledig vast te houden / vast te zitten, vermoedelijk een geblokkeerde zenuw. We hebben toen besloten om met acupunctuur de ontspanning proberen te krijgen in dat lichaam en met chiro haar proberen weer wat losser te krijgen. Mijn arts gaf gelijk aan dat ze ook zo vast kon zitten door compensatie en dat ze na een chiro behandeling dus heeeeel slecht zou kunnen worden. Met dat in mijn achterhoofd heb ik de behandeling gestart. Wordt ze slecht(-er) dan is het einde paard, wordt het beter, dan gaan we door. Tot nog toe gaat het goed. Ze heeft af en toe wat terugvallen, maar mijn arts is eergisteren weer geweest en wordt heel blij van hetgeen de merrie aan progressie laat zien. Dus we gaan door. Een paar behandelingen geleden stond de merrie juist minder goed, dat wordt dan ook besproken en bekijken we ook wat we moeten doen en of we door moeten gaan. Voor ons (arts en mijzelf) is dat paard leidend. Hoe doet ze het, hoe ziet ze eruit, wat zegt het oog en haar houding.

UIteraard ben ik blij dat ze er nog is en dat ik nu groen licht heb om erop te gaan, maar was ze kreupel gebleven / weer langdurig kreupel geraakt, dan had ik echt wel afscheid genomen van haar.

Laatst bijgewerkt door Rocamor op 16-01-15 11:06, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-01-15 11:00

Geplaatst: 16-01-15 11:00

Zit zelf in een soortgelijke situatie als jij, geen spat maar niet meer belasten ivm slijtage. Pony is een werkpony en staat nu pakweg een maand te grasmaaien. Ze word er echt heel boos van.
Als de rest vd paarden een sprint moet trekken omdat er iets 'engs' in de bosjes zit komt ze met moeite mee. Ze is niet letterlijk kreupel, maar tis niet fijn om te zien.

Mijn DA is van mening dat ze met pijnstillers nog prima op de wei kan, want "een oud persoon met een kapotte heup wil ook nog niet dood".
Ik merk dat ik er anders in begin te staan, door hoe ik merk dat het invloed heeft op haar..
Ik weet dus ook nog niet helemaal hoe of wat.. maar ik geloof dat pensioen niet helemaal aan haar besteed lijkt

daarnaast is t ook niet echt een knuffelpaard. Dus met poetsen en knuffelen doe ik dr ook geen lol..
Lastig dilemma..

**Geplaatst**: 16-01-15 11:07

Geplaatst: 16-01-15 11:07

Dit is iets persoonlijks en voor elke situatie anders. Het geldt ook niet alleen voor paarden, maar ook voor andere huisdieren.
Rationeel gezien: Het belangrijkste voor mij is de kwaliteit van leven. Is het dier pijnvrij, heeft het nog plezier, houdt je hem niet alleen maar bij je omdat je zelf geen afscheid kan nemen, heb je de financiële middelen; dan lijkt het mij geen probleem om hem als grasmaaier aan te houden. Als ik een paard zou hebben, waarvan ik niet zou weten of hij pijnvrij is, zou ik juist pijnstilling gebruiken. Maar dit als middel om te zien of het gedrag veranderd, is hij/zij opgewekter, vrolijker, actiever MET de pijnstilling? Dan heeft hij/zij waarschijnlijk normaal toch pijn en als er geen zicht is op verbetering, dan moet de kwaliteit van leven wel heel goed zijn, wil het tegen elkaar opwegen.
Ik hoop dat als het zo ver is, ik sterk genoeg ben om de beslissing te maken voor mijn dieren, als ik de keuze had, zou ik ze nooit willen missen, maar ze moeten niet nodeloos lijden, alleen omdat ik ze niet kan missen. Daarvoor zijn ze te belangrijk voor me. Helaas heb ik teveel dieren zien lijden, omdat hun baasjes nog niet toe waren aan het afscheid.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:08

Geplaatst: 16-01-15 11:08

Hier geen met spat, maar een oude fokmerrie die na de zomer steeds magerder werd, dunne mest had, enz. Uitgebreid onderzocht, bleek dat ze gewoon geleefd was, op was en van binnen zichzelf aan het "opeten" was. Ze nam praktisch niets meer op uit haar voer en daardoor werd ze steeds magerder.

Conclusie was dat ze in principe zou verhongeren en zo dood zou gaan, oftewel, dat zou over een tijdje een lijdensweg worden. We hebben er voor gekozen dat voor te zijn en haar in laten slapen.

En dan weet je dat je verstandelijk een goede humane keuze maakt, maar emotioneel gezien is het zo moeilijk!! Maar de merrie heeft ons prachtige nakomelingen gebracht, is er altijd voor ons geweest, dan geef je zo'n paard een waardig einde en geen lijdensweg. Hoe moeilijk het voor ons ook was.

Probeer je verstand het te laten winnen van je emotie.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:10

Geplaatst: 16-01-15 11:10

Dit is altijd lastig te bepalen. Uiteindelijk ben je zelf degene die in de spiegel moet kijken, je moet met je eigen keuze kunnen leven. Voor de een is dit snel een einde en voor de ander is het alles uit de kast trekken wat er bestaat.
Ik ben dus iemand die niet te lang afwacht. Liever een dag te vroeg dan een dag te laat. Maar ik heb dan ook nooit last van gedachtes zoals 'had ik nou maar zus of zo....misschien als ik....", ik sta achter mn keus als ik die neem en kijk niet meer terug.
Ik heb hier een fjord op pensioen staan met oude peesblessures. Een achterbeen gebruikt hij voornamelijk voor de balans, veel gewicht zet hij daar niet meer op. Hij heeft zich er echter heel goed op aangepast, draaft nog vrolijk door de paddock. Ik ken hem al van voor zn blessures en weet dat het een paard is die heel duidelijk is, heel extravert. Zijn humeur is slecht voordat ik aan zn lijf merk dat hij ergens last van heb. Bij hem durf ik dus ook te vertrouwen op zijn humeur. Is hij vrolijk? Dan gaan we lekker door. Is hij vooral chago? Dan ga ik kijken waar het aan ligt en als het zn mankementen zijn.... tja dan is de slager dichtbij.... Afgelopen jaren al meerdere malen op het punt gestaan hem weg te brengen, maar het waren elke keer toch andere dingetjes (hoefzweer, moeilijke verharing etc). Maar als dit niet in korte tijd over was gegaan, had hij hier niet meer gestaan. Sowieso vind ik bijv permanente pijnstilling veel te ver gaan. Soms heeft hij in de winter een weekje wat nodig, vooral als hij een slechte dag heeft gehad waardoor hij te weinig beweegt en zo in een neerwaartse spiraal terecht komt. Een paar dagen pijnstilling trekt hem er dan weer doorheen, maar verder dan dat wil ik dus niet gaan.
Ik merk voor mezelf wel dat het helpt om rationeel te bedenken wat je te ver gaat en wat niet. De emotie neemt snel de overhand en dan ga je nog wel eens verder dan prettig is. Zo heb ik voor mezelf de eenvoudige regel dat een extra chronische aandoening, bijv cushing, voor mij te ver gaat voor dit dier. Zn beenproblemen zijn genoeg, iets er nog bovenop is niet eerlijk meer. Dus ook al zou ik twijfelen als dit zich aandient, ik weet tegelijk dat die twijfel puur emotie is en dan ga ik er niet in mee. Maar nogmaals: dit is erg persoonlijk en ik ben vrij hard voor mezelf op dit gebied.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:13

Geplaatst: 16-01-15 11:13

Voor mij persoonlijk is de manier waarop het paard gehouden word ook toch wel van belang.

Staat mijn paard zonder uitzicht op beter worden op een pensionstal waar ik elke maand een paar honderd euro naartoe breng of staat hij op de wei? Als het een sportpaard betreft, maak ik die dan blij met een leven als weidepaard?

Toen mijn huidige pony ziek werd (epilepsie) stond ze op stal, volop in het werk, geschoren, getoilleteerd, en dagelijks aan het werk.
Helaas kreeg ze er ook nog bevangenheid bij en mede door de epilepsie zou ze moeten veranderen in een recreatiepony, pony was toen een jaar of 13.
Ik heb haar een jaar gegeven om te wennen, ze stond met afwisselende maatjes in de paddock wat redelijk ging, na 1,5jr kreeg ze een enorme terugval en toen heb ik op het punt gestaan om haar weg te brengen. Echter knapte ze weer enorm op toen haar alleroudste maatje weer bij haar kwam staan, dus weer uitgesteld.

Inmiddels staat ze (bijna 5jr later) weer op het gras in een groepje met haar maatje en gaat ze goed. Ze is redelijk gewend aan het leven buiten maar dat heeft echt wel 2jr geduurd hoor, voor ze er echt vrede mee had dat ze niet meer naar stal ging en ook niet meer aan het werk.

De kosten aan mijn pony's zijn nihil, lopen op eigen land, eten hooi van datzelfde eigen land wat we zelf maaien, schudden en persen. Zou ze voor een paar honderd euro per maand in pension hebben gestaan weet ik niet of ik zolang door gemodderd had, begrijp me niet verkeerd ik ben er nu heel blij mee en ben heel gek van haar maar het is ook wel heel erg belangrijk dat zij gewoon happy is.

Met een paardenleven beëindigen kan je nooit te vroeg zijn, een paard weet niet dat er een morgen komt. Ik ben liever een week te vroeg dan een dag te laat.
Wat niet wil zeggen dat ik bij het eerste kwaaltje maar een einde eraan maak want zo zit ik niet in elkaar.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:14

Geplaatst: 16-01-15 11:14

IK heb ook een grasmaaier staan. mankeert een en ander. zolang hij pijnvrij en klachtenvrij kan lopen mag hij blijven lopen. op het moment dat hij structureel medicatie moet gaan krijgen of gaat sukkelen en het ene griepje na het andere kreupelheidje gaat krijgen, dan worden er knopen doorgehakt.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:14

Geplaatst: 16-01-15 11:14

Vooral bij jezelf blijven als het over je eigen dier gaat. JIJ weet het beste of je dier lijd of niet. Jij kent hem/haar door en door omdat je het verzorgd en er dagelijks mee in de weer bent. Een ander zal het toch altijd anders doen en kan je laten twijfelen.

Neem een voorbeeld als beginnende koliek. Alleen de eigenaar/verzorger van het dier kan het vroeg op merken aan juist de kleine signalen dat het dier af geeft. Als een stal medewerker een paard echt ziet liggen en dus lijden is het vaak al langer aan de gang.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:18

Geplaatst: 16-01-15 11:18

Een vraag die ik me onlangs ook gesteld heb en ook aan de DA gesteld heb.

Een 24jarige die al een paar jaar op weide staat, nu is er cushing vast gesteld. Iets wat ik al vermoedde door zijn vacht. De enige "medicatie" is een lapmiddel. Rekken dus... Daar ben ik niet aan begonnen. Da zegt dat hij geen pijn heeft nu, hoogstens "suf" maar hij moet niks meer. Zo lang hij goed is, mag ie blijven lopen, gaat ie achteruit, krijgt ie meer symptomen dan de krulvacht, dan houdt het op..

**Geplaatst**: 16-01-15 11:18

Geplaatst: 16-01-15 11:18

Je kan nooit te vroeg zijn met laten gaan, te laat wel. Ik heb mijn ruin afgelopen zomer laten inslapen. Hij was pas 25 en was vanwege artrose al een paar jaar met pensioen. Vanwege zijn werklust maakten we 3x per week een kort stapritje, nam ik hem mee aan de fiets of gingen we wandelen. Die stukjes werden het laatste jaar steeds korter en duurden uiteindelijk nog maar 10 minuten.

Ik heb altijd gezegd dat als hij dat niet meer kon, ik hem zou laten gaan. Van alleen maar in de wei staan werd hij diep ongelukkig. De natte Hollandse winters waren met zijn artrose niet fijn, in de zomer had hij jeuk vanwege flinke zomereczeem en was dampig. Op zich allemaal klachten die los van elkaar niet zo erg waren, maar opgeteld toch wel vervelend. Zijn longen speelden het laatste half jaar enorm op.

In augustus heb ik hem laten inslapen. De moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten maken, maar rationeel gezien wel juist. Hem nog verder laten aftakelen wilde ik niet. Mijn trotse, stoere paard verdiende dat niet. Nu het weer zo'n prutwinter is ben ik alleen maar blij dat hij dat niet meer mee hoeft te maken. Kwaliteit van leven staat bij mij voorop. Als dat met goede zorg en supplementen of lichte medicatie nog te doen is dan ga ik ervoor. Wordt het daarmee te zwaar, dan is het eigenlijk alleen maar uitstellen van de onvermijdelijke beslissing.

Laatst bijgewerkt door Imre op 16-01-15 11:25, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-01-15 11:24

Geplaatst: 16-01-15 11:24

Hier ook eentje met een paard van 25 met spat. Hij staat inmiddels al 3 jaar op 2 uur rijden van me vandaan in een rusthuis met andere bejaarden en ik probeer 1 keer per maand heen te gaan. Ik hou goed contact met de stalhoudster over zijn welzijn. Afgelopen zomer was de dood weer erg dichtbij toen hij een dubbele kaakbreuk opliep. Gelukkig na een kleine ingreep weer volledig hersteld. Hij loopt nu rad en doet het zeer goed. Maar ook ik stel mezelf de vraag wanneer het genoeg is geweest. Gelukkig is de stalhoudster zeer nuchter en ook mijn zus heeft een realistische blik op paarden. En ikzelf hopelijk ook

. Ik heb altijd gezegd dat hij geen pijn mag lijden en geen grote ingrepen meer zal ondergaan. Maar zolang hij nog dagelijks vrolijk de hele wei op stelten zet en crossend het land door gaat gaat het nog goed $*\o/*$ .

**Geplaatst**: 16-01-15 11:24

Geplaatst: 16-01-15 11:24

Het is best moeilijk om zulke beslissingen te nemen maar soms weet je gewoon dat het genoeg is. Toevallig belde mijn vader mij na het zoveelste DA bezoekje met onze hond en hij vertelde dat er fotos gemaakt waren en ze artrose in de rug had, zware HD, artrose in de voorpoten was al langer bekend, en daarbij bleek ze botkanker te hebben in betreffende poot en die zou geamputeerd moeten worden en de beslissing was voor mij meteen gemaakt; dit ga ik mijn lieve hond niet aandoen want ze is zo hyper en speels en inmiddels een bijna 11 jarige bouvier en gezien het feit dat de rest van haar lichaam ook ver versleten was en ze dus al ondraaglijk pijn had met 4 poten dus dat ging ik haar met 3 poten niet aandoen.

**Geplaatst**: 16-01-15 11:26

Geplaatst: 16-01-15 11:26

Spat kun je opereren, is dat geen oplossing of is dat niet mogelijk bij jou paard?

Als mijn paard een blessure krijgt waarvan ze nooit meer kan herstellen stop ik er een veulen in als dat mogelijk is. Dat is het voordeel van een merrie. Als ze niet pijn vrij kan leven is het over, ga niet m'n paard laten lijden omdat ík niet zonder d'r kan...

**Geplaatst**: 16-01-15 11:26

Geplaatst: 16-01-15 11:26

Ik heb een 23 jarige die met pensioen is, het gaat op en neer ene keer is ie soort van kreupel en komt ie slecht zn stal uit en andere keer is ie ineens wel weer goed, kan er dan nog wel beetje mee rijden. Ik geef hem wel wat zodat ie wat makkelijker loopt maar verder niets. Zolang dat kan en hij dat leuk vind laat ik hem lekker leven. Als ik aan hem ga zien dat ie pijn heeft en geen lol meer heeft in hetgeen wat ie doet dan ga ik nadenken over wat het het beste voor hem zal zijn.

Het is heel persoonlijk hoe een ieder ermee omgaat, ik vind inderdaad ook dat kwaliteit van leven voorop staat hoe moeilijk ook voor de persoon die een keus moet maken!

**Geplaatst**: 16-01-15 11:27

Geplaatst: 16-01-15 11:27

Ik snap je vraag heel goed, heb zelf soms ook mijn twijfels over mijn paardje met oa artrose. Scheelt dat de artrose in de rug zit en ik met dekens warm kan houden. Hij staat 24/7 buiten met een schuilstal voor s nachts en slechter weer, verder altijd op de wei. Als hij zich goed voelt wandelen we of maken we een buitenritje, soms zelfs heel licht bak werk. Ik vraag regelmatig aan mensen om mij heen hoe ze hem vinden, die kijken toch anders, met minder emotie. Tot nu toe kwam hun reactie altijd overeen met hoe ik erover dacht. Maar moeilijk blijft het altijd!

**Geplaatst**: 16-01-15 11:30

Geplaatst: 16-01-15 11:30

MOEILIJK! Wanneer heeft het dier pijn en wanneer is die pijn niet meer acceptabel? In hoeverre kan ze nog paard zijn en vrij zijn van pijn of angst en stress?

Mijn paard had ontstoken hoefgewrichten en een ontsteking in de rug (van ks na trauma) ze is hiervoor behandeld door de da en staat nu onder begeleiding van een fysio. Buiten dat ik hier met hun over spreek laat ik ook een thermografie ter controle maken (opzich gaat het nu goed en lijkt ze pijnvrij te zijn) zo heb ik duidelijk in beeld hoe het met mijn paard gaat. Buiten wat zichtbaar is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-15 12:18

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-15 12:18

@ Amiigo: een operatie is besproken geweest met de DA maar die zei dat de slaagkans bij mijn paard erg klein was. Anders had ik dat zeker gedaan.

Supplementen geef ik hem nu wel omdat ik mijn 'gezonde' paarden dat ook gewoon geef als ze dat nodig hebben. Maar langdurig pijnstillers geven.. Dat zie ik persoonlijk niet zitten. 't zou ongelofelijk handig zijn om te weten of hij nu pijn heeft of niet.
Die grens is bij hem altijd vaag geweest. Paardlief is enorm kleinzerig, dus 't is niet altijd duidelijk of'ie echt pijn heeft

Bedankt voor al jullie eerlijke antwoorden!

Het is inderdaad voor iedereen anders, maar wat ik hier tot nu toe kan opmaken is toch:
- als het paard pijn heeft, laten gaan
- beter te vroeg dan te laat

Nu, soit. Voor ik zover ben moet ik nog een hele weg afleggen denk ik. Want als ik nog maar denk aan inslapen komen de tranen al boven.

**Geplaatst**: 16-01-15 12:20

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 16-01-15 12:20

Inslapen is geen fijne keuze lienbono. Ik heb woensdag langs Ex staan janken terwijl we de opties aan het bespreken waren. Ik maakte mijn standpunt dat hij niet mag lijden. DA stelde me gerust dat hij momenteel geen pijn heeft en dat hij hem eigenlijk nog te goed vond om nu te laten gaan. DAt ie het wel zou doen als ik op stond maar dat hij het me nu niet perse zou aanraden.

Je moet het leven nemen van een wezen waar je om geeft... Ik ga hyperventileren bij het gedacht dat ik hem moet afgeven (zelfs met dit te typen krijg ik tranen in mijn ogen)... Ik denk dat dat normaal is als je moet beslissen over het leven van een "kameraad".

**Geplaatst**: 16-01-15 12:33

Geplaatst: 16-01-15 12:33

Ik vind altijd dat het niet zozeer de situatie van je paard is die bepaalt wanneer het einde daar is. Dat is vaak heel moeilijk in te schatten, zoals ook in jouw geval TS. Meestal moet de eigenaar er zelf naartoe groeien. Tijden speel je met de gedachte, eerst wijs je het idee direct af, daarna ga je het zien als een optie "maar nu nog niet", en dan komt opeens het moment dat je het toch de beste optie vindt.

Dat kan aan hele kleine dingetjes liggen die misschien helemaal niet relevant zijn, maar die jou net weer een stapje verder brengen. Je ziet je paard bijvoorbeeld in de verkeerde galop door de wei galopperen, zijn slechte been ontziend. Dat is op zich geen reden om direct de knoop door te hakken, maar zet jou wel weer aan het denken, en brengt je zo weer een stapje dichter bij de beslissing.

Zolang je maar gevoelig blijft voor zijn signalen en zelf blijft na blijft denken over 'wanneer', dan komt het goede moment vanzelf.

EDIT: Verdiep je ook vast in hoe je het zou willen als het moment daar is. Inslapen of slacht, en waar dan, hoe gaat dat in zijn werk, etc. Dat helpt ook om er naartoe te groeien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-15 12:40

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-15 12:40

Dat zal al zeker inslapen worden. Slacht kan niet want door een operatie in het verleden is het niet meer mogelijk om hem naar de slacht te brengen.
Voor mezelf zou ik absoluut niet willen dat het thuis gebeurd. Maar als ik het ergens anders doe is dat dan wel het laatste wat hij ziet en niet zijn 'eigen thuis'.. Dus daar ben ik nog niet over uit.
Ik wil hem nog wel zeker deze zomer geven.. Maar daarna, dat weet ik nog niet.

**Geplaatst**: 16-01-15 12:41

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 16-01-15 12:41

Je mag hem wel nog naar de slacht doen maar niet meer voor consumptie.

hij mag er wel af gemaakt worden maar het vlees mag niet gebruikt worden voor mensen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-15 12:44

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-15 12:44

Ah dat wist ik niet. Maar denk dat ik dat niet ga doen. Kan ik niet over mijn hart krijgen om hem daar naartoe te doen.

Nomineer dit bericht ×