Geplaatst (het is een lang verhaal, maar ik wil het graag met jullie delen)
Het begon dinsdag ochtend. Ik was om 7:45 de deur uit gegaan om richting stage te gaan.
Voor dat ik wou weg fietsen zag ik mijn Shetlander Kuni voor de stal liggen. Wat al niets voor hem is... Ik ben er heen gelopen en hij stond meteen op, waarna hij weer wou gaan rollen.
'O god, koliek' dat is het eerste waar ik aan dacht. Aangezien Kuni al wel vaker kleine gas koliekjes had gehad.
Dus ik heb gelijk stage gebeld dat ik wat later zou komen omdat ik met hem moest wandelen. Na 30 minuten gewandeld te hebben ging het nog niets beter, dus ik had een vriendin gebeld. waarmee ik nog 1,5 uur heb gelopen.
Om 10 uur leek het weer goed te gaan en heb ik hem in een klein stukje van de wei gezet.
's Avonds rond 6 uur ging hij weer achteruit, rollen liggen, naar zijn buik wijzen en schrapen over de grond. Ook zijn buik was helemaal opgezet. (Kuni is best wel een iele shetlander). Hij had zelf geen heupen meer, zo opgezwollen was hij. Duidelijk Koliek. Ik heb mij broer naar de winkel gestuurd om Kolosan te halen, een wonder middel volgens internet en een vriendin. Na 1 uur werkte het nog niet, na 3 uur nog niet. Ik raakte een beetje in paniek, want zo erg heeft Kuni het nog nooit gehad.
Uiteindelijk hebben we om 2 uur 's nachts de dierenarts gebeld want ik vertrouwde het ECHT niet. Kuni heeft toen pijnstillers, darm verslappers en een sonde gekregen, waardoor hij ook nog eens een ongelooflijke bloedneus kreeg! dit kon 12 tot 24 uur duren voor dat het beter zou gaan. De dierenarts gaf hem 50 procent kans.
Na 12 uur nog geen verbetering en omdat het inmiddels woensdag was ben ik toch maar naar volleybal gegaan om wat afleiding te krijgen. (natuurlijk met mijn telefoon aan als er iets was).
BAM door mijn enkel, dus ik zat om 10 uur bij de dokterspost in het ziekenhuis. Gelukkig was mijn enkel niet gebroken, maar het deed wel super veel zeer, maar goed ik had ergere dingen aan mijn hoofd.
Die avond ben ik voor het laatst om 2uur weer wezen kijken bij Kuni. Ik lag in de pis, maar dat kon mij niets schelen. Ik had toen echt het gevoel dat hij in mijn armen zou sterven. Daarna ben ik expres niet meer gaan kijken want ik wou liever niet in mijn eentje mijn paardje dood aan treffen.
De volgende ochtend ben ik om half 10 gaan kijken. EN HIJ STOND!
Ik kon niet met hem lopen, omdat ik op krukken liep. Dus deed mijn zus dat. En wat er toen gewoon gebeurde! Hij begon te mesten!!!!!!! Ik was nog nooit zo blij geweest. Kuni had al weer wat meer heupen gekregen en reageerde al wat meer op dingen.
Langzamerhand ging het steeds een stukje voor uit, hij begon meer te mesten en zijn buik werd steeds minder dik.
Vandaag kan ik dan echt zeggen dat ik er weer vertrouwen in heb, die 10 procent wat ik hem woensdag avond gaf, die andere 90 procent ik hem nu geef.
Dus, zo eigenwijs en sterk als een shetlander heeft hij er tegen gevochten en de koliek overleefd!
Vandaag is hij dan ook nog eens 18 geworden! Ik heb hem dan nu ook al 17 jaar
dus omdat het voor jou zo vervelend is om je paardje eventueel dood aan te treffen, ga je maar gewoon helemaal niet meer kijken...... wat een vreemde redenering...... straks was het juist slechter gegaan, maar wist je dat niet omdat je het liever gewoon niet ziet. Dus dan kies je maar liever voor je kop in 't zand te steken, dan te zorgen voor je zieke paard die je zo hard nodig heeft? 
