Bokt.nl

**Geplaatst**: 28-01-17 12:04

Geplaatst: 28-01-17 12:04

Hier een verhaal van de andere kant....mijn paard kan bereden worden, maar ik kan het niet meer. En tsja, wat dan?

Ik kocht mijn paard voor beide doelen....om te rijden en gewoon omdat ik stapelgek ben op het ras en er zelf graag 1 wilde. Toen ik hem net had bleek ik zwanger...ik heb toen nog doorgereden tot ongeveer 22 weken zwangerschap. Daarna is een vriendin hem gaan rijden tot na de bevalling. Ik heb hem toen weer zelf opgepakt toen het kon en een aantal maanden later bleek ik weer zwanger. Echter kreeg ik toen een miskraam met 9 weken. Weer gaan rijden, en weer een aantal maanden bleek ik zwanger, maar die zwangerschap verliep heel moeizaam met erg veel complicaties en toen is mij afgeraden hem te rijden door de artsen en dus heb ik hem stilgezet qua rijden, wel grondwerk gaan doen en lange lijnen. Na de bevalling bleek echter dat ik mijn bekken en onderrug (waar al scoliose zit) dusdanig had ontwricht dat rijden waarschijnlijk niet meer mogelijk zou zijn. Toch geprobeerd, maar het deed pijn en ik kon zijn bewegingen niet meer opvangen, ik heb een hoogopgooiende barokke fries, ik kon hem niet meer uitzitten. Ik vond het heel erg dat ik hem niet meer kon rijden door de pijn en je wil niet weten hoeveel mensen toen zeiden dat ik hem maar moest verkopen ofzo.
Dat kon ik niet, ik kon hem dan wel niet meer rijden, maar ik hou nog steeds evenveel van hem. Hij is voor mij nog steeds zijn gewicht in goud waard. Hij staat aan huis, met een maatje trouwens.

Ik heb nog een aantal keren geprobeerd hem te rijden, maar het gaat niet, inmiddels blijkt ook dat ik osteoporose heb helaas en dus is nu het rijden echt helemaal van de baan. Heel jammer en erg, k had het me anders voorgesteld, maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn fries te verkopen.
Hij is bijna 17 jaar nu, heeft kleine mankementjes maar ik ken hem door en door. Ik voel me super als ik bij hem ben en mijn liefde voor hem zit heel diep. Ik zou heel ver voor hem gaan zolang hij pijnvrij kan zijn en hij in mijn ogen nog gewoon van zijn leven kan genieten. We kunnen nog heel veel dingen wel, rijden is niet zaligmakend voor ons. Gewoon het bij hem zijn, het verzorgen, grondwerk, spelen, knuffelen, zelfs zijn poep opruimen...ik vind het allemaal mooi en heb het ook echt nodig in mijn leven. Ik heb hem nodig in mijn leven.
Ben ik daardoor egoïstisch? Zou hij liever op een plek zijn waar hij gereden werd?
Ik weet het niet, ik denk niet dat het hem iets uitmaakt, hij krijgt alle zorg die hij nodig heeft, wordt overladen met aandacht en liefde, loopt zo'n 16 uur per dag buiten met een vriendje...het is goed zo. Voor mij maar ook voor hem. Hij is de rust zelf, het is nooit een harde werker geweest en als je hem ergens geen plezier mee deed was het met rondjes rijden in de bak.

Iedere situatie is anders, elk paard is anders. Er kan ook veel gebeuren in iemands leven of in het leven van een paard waardoor zaken veranderen. Ik heb mijn verwachtingen heel erg bij moeten stellen, maar met liefde zolang ik hem maar bij me mag houden. Mij boeit het niet dat ik een boel geld neer tel voor een wandelende weideversiering, het is mijn paard en zo is het nu eenmaal.

Dat mensen dan zeggen dat hij bij een ander beter af zou zijn (puur omdat hij dan gereden zou worden) of dood beter af zou zijn omdat hij toch geen besef heeft van gisteren/vandaag/morgen...dat wil er bij mij niet in.

Gelukkig kan en mag iedereen zelf beslissen hierin, dit is mijn keuze en daar hoeft een ander niet achter te staan of te kunnen begrijpen. Van te voren had ik dit ook allemaal niet verwacht, niet kunnen bedenken, maar het is nu eenmaal wel zo gelopen en daar hebben we het maar mee te doen. En ik doe het zo, op deze maner, met liefde zolang als ons samen gegeven is.

Laatst bijgewerkt door dieseltje op 28-01-17 12:11, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-01-17 12:07

Geplaatst: 28-01-17 12:07

gohya schreef:
Ik ken er genoeg die hun paard lieten inslapen vanwege artrose,en dus niet meer konden rijden.Paard had nog wel als grasmaaier kunnen dienen,maar dat wilden ze niet,ze wilde wel kunnen rijden.
Zo vaak gehoord en mee gemaakt.
En JA, zulke mensen houden niet van hun paard. Ze bestaan écht.

Kijk, en dat bedoel ik nou. Dat is emotionele blackmail waar niemand die in zo'n situatie zit, op zit te wachten. Ik vind het echt ongelooflijk grof om dan te zeggen: mensen die hun paard laten inslapen omdat ze er niet meer op kunnen rijden, houden niet van hun paard. Dat is niet alleen grof, dat is ongelooflijk beledigend én een aanname die niet deugt.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:08

Geplaatst: 28-01-17 12:08

Babootje schreef:
SVRL schreef:
Waarschijnlijk net omdat de meeste mensen hun paard hebben om mee te rijden, terwijl ik mijn dieren heb uit liefde. Rijden is voor mij een aangename bijzaak.

Ik vond het eerste van je deel van je post prima, maar deze zin vind ik dan wel weer te ver gaan.
Het houdt namelijk een oordeel in. Alsof mensen die hun paard laten inslapen omdat ze wel willen rijden niet van hun paard zouden houden.

Die zin houdt helemaal geen oordeel in, hoe kom je daar nu bij? Ik geef alleen aan dat er mensen zijn die rijden niet belangrijk vinden en enkel paarden hebben omdat deze in hun bloed zitten en dat er mensen zijn waarvoor het rijden wel heel belangrijk is en die dan ook niets kunnen aanvangen met een grasmaaier. Denk dat ik al genoeg gezegd heb dat mensen zelf mogen kiezen van mij wat ze met hun paard doen. Nergens zeg ik dat zij, voor wie rijden belangrijk is, niet van hun paard houden. Mensen woorden in de mond leggen, vind ik niet echt netjes.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:11

Geplaatst: 28-01-17 12:11

Terwijl in jouw zin in die quote geeft een tegenstelling aan.

Terwijl jij ze hebt uit liefde
geeft dus vanwege die tegenstelling aan
dat mensen die hun paard hebben om te rijden hun paard níét hebben uit liefde.

Is een taaltechnisch en grammaticaal dingetje, wellicht bedoelde je het niet zo scherp. Dat kan.

Maar op mij kwam het nogal onprettig over.

Dat is het rottige van getypte tekst zonder lichaamstaal en stemintonatie.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:14

Geplaatst: 28-01-17 12:14

Ik denk dat er ook een verschil is of mensen een paard thuis hebben staan of op pension.
Ik heb ze thuis staan en 1 meer of minder, ach dat maakt in de kosten ook niet alles uit.
Wel is mijn mening dat het paard wel een kans verdient indien dit mogelijk is om beter te worden.
Maar dat mensen geen 5 jaar of langer een grasmaaier op pension zetten begrijp ik dan wel weer.

Kwaliteit voor leven is belangrijk. Ook na een blessure/ operatie.
Van mij mag een paard grasmaaier worden, maar wel op een manier dat ik zie dat er nog een blij paard staat. En dat kan best nog bij artrose of iets dergelijks.

Dat geldt voor mij ook zou een paard op stal moeten ter genezing. Ik ben daar totaal geen voorstander van. Ik heb hier aan huis een paard van een vriendin gehad die dat ook moest omdat hij niet mocht rennen. Op de stal waar zij toen stond was er niets mogelijk. Ze heeft hem toen hier neer gezet en elke dag verzette ik met prikpalen een weitje van 10 x 10 meter. Lekker buiten tussen de rest, maar toch apart.

En een operatie, alleen als ze veel kans van slagen geven. Anders begin ik er niet aan.
En dan speelt leeftijd ook een rol. Een 25 jarige willen laten revalideren of een 5 jarige. Dat is een heel verschil in mijn ogen.
Dan zou de 25 jarige toch eerder ingeslapen worden.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:16

Geplaatst: 28-01-17 12:16

hier net zo Dieseltje, mijn paarden zijn gewoon grasmaaier en gezelschapsdieren. Na het inslapen van mijn Friese merrie een jaar of 5 geleden had ik gewoon geen zin meer in rijden, geen geld meer voor instructie naar mijn zin en het is prima zo. Helaas heb ik mijn ruin 3 weken geleden moeten laten inslapen en is mijn merrie nu alleen. Af en toe kriebelt het wel hoor, zou best weer af en toe een buitenritje willen doen op het type bomproof en kuikenmak. Maar ja…waar vind je zo'n paard die ook nog betaalbaar is, want ik heb nog een enorme dierenartsrekening liggen van de kliniek en er komt ook nog zo'n variant van onze eigen DA. Hier staan ze ook vooral buiten, afhankelijk van het weer ook regelmatig dag en nacht, met altijd ruwvoer en afgewisseld met weidegang. Luilekkerland voor paarden dus, die vinden zo'n leven echt helemaal prima

**Geplaatst**: 28-01-17 12:30

Geplaatst: 28-01-17 12:30

Femke_Tweety schreef:
Terwijl in jouw zin in die quote geeft een tegenstelling aan.

Terwijl jij ze hebt uit liefde
geeft dus vanwege die tegenstelling aan
dat mensen die hun paard hebben om te rijden hun paard níét hebben uit liefde.

Is een taaltechnisch en grammaticaal dingetje, wellicht bedoelde je het niet zo scherp. Dat kan.

Maar op mij kwam het nogal onprettig over.

Dat is het rottige van getypte tekst zonder lichaamstaal en stemintonatie.

Het gevaar met een quote, is dat je iets uit zijn context kan rukken, terwijl de hele post die ik schreef, wel een pak meer genuanceerd was.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:41

Geplaatst: 28-01-17 12:41

gohya schreef:
De TS bedoeld dat er mensen zijn die hun paard laten inslapen als ze er niet meer op kunnen rijden.Ze willen een ander paard kopen,maar willen of kunnen er geen 2 onderhouden.
Ik ken er genoeg die hun paard lieten inslapen vanwege artrose,en dus niet meer konden rijden.Paard had nog wel als grasmaaier kunnen dienen,maar dat wilden ze niet,ze wilde wel kunnen rijden.
Zo vaak gehoord en mee gemaakt.
En JA, zulke mensen houden niet van hun paard. Ze bestaan écht.

Je vergeet gemakshalve dat artrose een pijnlijke gewrichtsaandoening is. Een paard dat daardoor niet bereden kan worden heeft óók in de relatieve rust van zijn grasmaaier bestaan pijn. Dat hij dat niet zo duidelijk laat zien is en andere zaak.
Dus je kunt net zo goed stellen: Er zijn mensen die hun paard maar op de wei laten lijden omdat ze het zelf emotioneel niet kunnen opbrengen het dier te euthanaseren. Ze bestaan echt.

**Geplaatst**: 28-01-17 13:07

Geplaatst: 28-01-17 13:07

gohya schreef:
De TS bedoeld dat er mensen zijn die hun paard laten inslapen als ze er niet meer op kunnen rijden.Ze willen een ander paard kopen,maar willen of kunnen er geen 2 onderhouden.
Ik ken er genoeg die hun paard lieten inslapen vanwege artrose,en dus niet meer konden rijden.Paard had nog wel als grasmaaier kunnen dienen,maar dat wilden ze niet,ze wilde wel kunnen rijden.
Zo vaak gehoord en mee gemaakt.
En JA, zulke mensen houden niet van hun paard. Ze bestaan écht.

Wauw, wat een nare uitspraak. Er is helemaal niets mis met het hebben van een paard met als doel erop te rijden. Ook ik heb mijn paard omdat ik graag paardrij. Iedereen beoefent de hobby anders. Als dit om de 1 of andere medische reden niet meer zou kunnen zou ik toch ook goed na moeten denken. Niet omdat ik niet van mijn paard hou, maar omdat we hetgeen waar we veel plezier aan beleven niet meer kunnen doen.vstaan ze aan huis is dit ook weer anders. De enige reden om zon paard in leven te houden is omdat we onszelf een beter gevoel willen geven of omdat rijden niet of minder belangrijk is. Voor het paard zelf maakt het niets uit, die heeft geen toekomstplannen. Je niet rijdbare paard doorschuiven naar iemand anders vind ik nog egoistischer, tenzij je 100% weet waar ie terecht komt.

**Geplaatst**: 28-01-17 13:34

Geplaatst: 28-01-17 13:34

Dit is en blijft altijd een gevoelig punt. Voor paarden. Honden. Al je maatjes.

Ik heb mijn 4 jaar oude merrie 10 jaar geleden in moeten laten slapen omdat ze een ernstige vorm van ataxie had en niet meer op haar benen kon blijven staan. Als het minder ernstig was geweest had ze lekker de rest van haar leven in de weide mogen grazen. Het moet een "paard waardig" bestaan zijn. Ze moeten in staat zijn te doen wat voor hen (binnen de huidige grenzen) natuurlijk is.

Hetzelfde geldt voor mijn hond. Die heeft een ernstige bot aandoening en artrose. Ze is nu 6 jaar. Ik probeer heel veel met pijnstilling en therapie maar het houdt ergens op. Zodra zij er geen plezier meer in heeft moet ik gaan nadenken wat ik doe. Uitstellen doe ik voor mezelf, absoluut niet voor haar. Maar die tijd is er denk ik nog lang niet want ze doet het super op de pijnstilling (thank God). Ik moet er niet aan denken om haar te moeten laten gaan.

Ieder dier dat je op veel te jonge leeftijd moet laten gaan idee vreselijk..
Maar het is wel altijd een persoonlijke beslissing. En niemand moet ooit het gevoel hebben zich te moeten toelichten of verdedigen (op extremen nagelaten). Dus ik vind dit geen discussie punt. Zolang je niet in de schoenen staat van een ander kun je er niet over oordelen.

**Geplaatst**: 28-01-17 13:37

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 13:37

"*Ga je echt tot het uiterste?
*Kijk je naar het paard of denk je ook aan je eigen belangen en mogelijkheden?
*HOevaak spelen financiele mogelijkheden mee?"

Op dit moment heb ik een shet die niet fijn loopt, dierenarts komt waarschijnlijk langs en we gaan t zien.
Zelf rijd ik al 3 jaar niet meer op haar maar dat maakt haar niet minder leuk. Ze mag blijven, en op dit moment ga ik haar niet zomaar inlaten slapen wat sommige zeggen.
Ik wil weten wat het is, en wat dat voor invloed heeft.
Gerust wil ik mijn spaarcentjes (minderjarig ben ik) er in steken maar ik ga haar niet in leven houden voor eigen belangen, ik wil dat ze hopelijk weer pijnvrij en blij door het leven kan.
Desnoods voor alleen maar poetsen, als dat haar blij maakt, maar misschien zelfs meer.
We gaan het zien.

**Geplaatst**: 28-01-17 13:56

Geplaatst: 28-01-17 13:56

Babootje schreef:
Gevaar erin is - en wat je ook vaak ziet - is dat men zo geneigd is zn grenzen te verleggen. Ik had een buurvrouw met een hondje dat oud en op was. Die kon ook niet meer lopen en zij trok hem met een karretje een rondje naar buiten. Daar ligt voor mij wel een grens. Als een hond zn eigen rondje niet meer kan lopen en kan scharrelen om zn plasje te doen, niet omdat hij zijn plasje soms in huis doet.

Een dier wat z'n behoefte niet meer zo lang kan ophouden wordt hier vaker uitgelaten en als de behoefte niet meer opgehouden wordt doordat de sluitspieren te slecht werken waardoor de boel dus gelijk loopt is het einde verhaal.
Hooguit dat er eerst nog gekeken wordt of medicatie helpt maar als dat niet werkt of niet voldoende is het alsnog klaar.

Mij is trouwens opgevallen dat sommige dierenartsen ook graag rekken, ik kreeg te horen toen ik voor de derde keer in korte tijd met m'n kat bij ze stond ivm TIA's en ze op dat moment er niet uit kwam dat ze eerst nog van alles wilden onderzoeken.
Daar heb ik een stokje voor gestoken, kat was bijna 19 jaar en het was de 2e keer in 12 dagen dat ze zo'n aanval had (daarvoor ong 1x per jaar), het was klaar.
Eerder hebben we ook zoiets gehad met een hond die ziek was en daardoor onvoorspelbaar gedrag ging vertonen (oorzaak bekend en niet te genezen), daar wilde de dierenarts (een andere praktijk) ook nog verder aan sleutelen terwijl we er toch echt waren om hem in te laten slapen.

**Geplaatst**: 28-01-17 14:04

Geplaatst: 28-01-17 14:04

Babootje schreef:
Gevaar erin is - en wat je ook vaak ziet - is dat men zo geneigd is zn grenzen te verleggen. Ik had een buurvrouw met een hondje dat oud en op was. Die kon ook niet meer lopen en zij trok hem met een karretje een rondje naar buiten. Daar ligt voor mij wel een grens. Als een hond zn eigen rondje niet meer kan lopen en kan scharrelen om zn plasje te doen, niet omdat hij zijn plasje soms in huis doet.

lor1_1984 schreef:
Een dier wat z'n behoefte niet meer zo lang kan ophouden wordt hier vaker uitgelaten en als de behoefte niet meer opgehouden wordt doordat de sluitspieren te slecht werken waardoor de boel dus gelijk loopt is het einde verhaal.
Hooguit dat er eerst nog gekeken wordt of medicatie helpt maar als dat niet werkt of niet voldoende is het alsnog klaar.

Dat is ook weer wat kort door de bocht. Reden voor het soms in huis plassen hoeft geen probleem van slecht werkende sluitspieren te zijn maar kan ook komen door dementie.

**Geplaatst**: 28-01-17 14:07

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 14:07

Dementie is voor mij zowiezo al een reden om in te laten slapen.
Klinkt hard maar bij dementie zie je vaak ook een hoop onrust en daardoor stress.

**Geplaatst**: 28-01-17 14:15

Geplaatst: 28-01-17 14:15

Ik denk dat je in het algemeen kunt zeggen dat emotie een slechte raadgever is bij dit soort beslissingen.

**Geplaatst**: 28-01-17 14:17

Geplaatst: 28-01-17 14:17

Interressante discussie.
Wij hebben zo'n 2 jaar gelden aan de hand gehad met onze oudere pony.
Ze stond toen der tijd op de manege en mijn beide kinderen reden erop.
Tot ze opeens zwaar kreupel liep. De eerste veearts stelde een heel verkeerde diagnose en hield het op een hoefzweer of op hoefbevangenheid. De tweede veearts twijfelde gelijk aan deze diagnose en dacht aan een peesprobleem, ze bleek inderdaad een zware blessure aan haar diepe buiger te hebben.
Een aantal mensen riep toen al dat we haar beter konden laten inslapen mede gezien haar leeftijd. De veearts wilde haar nog wel een kans mits ze er paardwaardig doorheen zou komen. Aangezien wij dat ook belangrijk vonden zijn we een behandeling gestart.
Aangezien ze op de manege niet konden bieden wat ze toen nodig had, hebben we haar verhuisd naar een pensionstal. Hier is ze helemaal opgeknapt en inmiddels loopt ze op bijna 27 jarige leeftijd weer helemaal goed.
En natuurlijk komt eens de dag dat we afscheid moeten nemen, maar dan zal het zijn omdat ze geen paardwaardig bestaan meer kan lijden.

Laatst is mijn manege-leasepaard ook ingeslapen met een darmverdraaiing. Heel triest maar ik begrijp dat de kosten niet opwegen tegen het paard zelf en ze gaf zelf eigenlijk wel aan dat het klaar was.

Onze vorige hond hebben we, heel spijtig, door zware gedragsproblematiek, uiteindelijk ook in moeten late slapen.

**Geplaatst**: 28-01-17 16:27

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 16:27

Heel eerlijk, ik denk dat je deze discussies heel niet moet aan gaan en dat je moet doen waar jij jezelf het best bij voelt en in overlag met een behandelend arts.
Mensen moeten zich niet met jou beslissing bemoeien.

**Geplaatst**: 28-01-17 18:01

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 18:01

Mijn pony is 22 , heeft cushing, maanblindheid, suikerziekte en is allergisch voor stof.

Medicatie krijgt ze niet voor cushing. Ze heeft nu nergens last van en ik heb er een hekel aan om mee te doen aan die hype om alles maar te willen redden. De pony heeft een geweldig leven gehad, ondervind nu geen last en pijn. Plus dat de medicatie echt duur is.

Pony heeft al 3 jaar lekker pensioen. Mocht ze verslechteren krijgt ze een spuitje. En ik hou echt van die pony, maar ik ben echt tegen het uitstellen van de dood. Ze word niet meer beter... Punt

**Geplaatst**: 28-01-17 18:18

Geplaatst: 28-01-17 18:18

Het is en blijft een rot iets.

Voor mij is het heel belangrijk dat het paardwaardig moet zijn en pijnvrij en anders is het klaar.

Toen ik mijn paard op zijn 17ste leeftijd liet inslapen was hij heel snel weg en dat zegt meer dan genoeg, hij was op en dat was ook aan zijn houding en ogen te zien en te lezen, ik ken hem heel goed.

Helaas ken ik ook mensen die almaar bleven rekken met pijnstillers en of andere dingen, gerust een jaar of een paar jaar....en dat is verschrikkelijk voor die paarden en aan hun ogen kon ik zien dat het niet happy is. Maar de mensen konden er geen afscheid van nemen tot het heel duidelijk is en erg ver heen is........waardoor ze echt echt niet meer omheen konden en dus alsnog lieten inslapen.

Pijnstillers gebruik je om pijn en of wonden draaglijk te houden (ongeluk, operatie etc.) en niet om het leven te rekken als het wat mankeert en niet meer te genezen is.

**Geplaatst**: 28-01-17 18:32

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 18:32

Ooit de keuze moeten maken om mijn eerste paardje te laten gaan. Ze was zwaar vermagerd bij mij gekomen. Ondanks het vele voeren word ze maar niet dikker, toen we bloed lieten prikken bleek haar eigen immuunsysteem zichzelf aanviel, gigantische hoge ontstekingswaarden. Dus gezegd dat het klaar was. Hoorde achteraf dat het inslapen zelf niet geweldig ging de veearts prikte mis een groot bloedbad.

Mocht mijn mini van 7 jaar door iets geen paard waardig leven meer heeft laat ik hem ook hemelen. Wil niets meer gaan rekken, als het niet meer waardig is voor hem dan is het ook klaar. Inslapen niet dan breng ik hem liever weg om geschoten te worden als dit mogelijk is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-01-17 00:27

Re: discussie; inslapen

Geplaatst door de TopicStarter : 29-01-17 00:27

Mensen zijn gewoon heel dubbel. IK hoor mensen anderen veroordelen, maar ze zien niet hoe hun eigen paard er aan toe is. Er rijden mensen op kreupele paarden en ze zien of voelen het niet eens. Of dat ene pasje heeft hij al zolang en is niet zo erg. Kan zo zijn, maar blijf eerlijk tegenover jezelf en je paard, denk ik dan.

Mijn broer was zwaar gehandicapt en woonde nog bij mn moeder van 73! Overdag naar dagbesteding. Hij ging wel heel langzaam achteruit, maar er was nog lang geen aanleiding tot overlijden. Hij is ''maar'' 39 geworden. Toch krijgen wij reacties van; Hij is toch wel oud geworden. Of hij ging toch wel iets achteruit. Ja, hij zou niet oud worden en hij ging heel langzaam iets achteruit, wat erbij hoorde.
Maar.........Voor ons is hij een zoon, broer, oom, zwager en neef. Voor ons is 39 gewoon jong. Mensen kunnen voor een ander zo makkelijk oordelen. Of zeggen wat algemeen geaccepteerd is ofzo. Dat ''hoor'' je te zeggen. Zo blijft de dood vaak toch een taboe. Je moet eerlijk en open kunnen spreken. Niet rekening houden met de gevoelens van degene die luistert, maar degene die zijn hart wil luchten.

Onze ruin en shet van 19 staan ook wat te staan. Soms rondje mee aan de hand of heel rustig staprondje, maar dat is wel even geleden nu. Onze 24jr merrie staat ook te staan EN kan nog ee beetje gereden worden. De 18jr ruin wordt gewoon wat gereden.
Neemt niet weg dat er een reden is dat ik die 19jr niet meer kan rijden. Hij vermaakt zich wel, maar hij kan niet meer gereden, omdat hij wat mankeert. Hoeveel mag een paard mankeren? Niet meer kunnen rijden, betekent vrijwel altijd dat er iets mis is.

Iemand zei tegen mij; een sportpaard, wordt recreatiepaard en daarna grasmaaier. Zo worden levens gerekt. Je hoeft er niet op te rijden, maar er is een reden waarom het niet meer kan. Dat is vaak toch wel belangrijk. Waarom denken mensen dat je prima kreupel in de wei kan lopen?

Er is een heel groot verschil tussen aan huis of in pension. Aan huis kun je heel veel aanpassen en zijn de kosten afhankelijk van je woonsituatie en aantal paarden iets anders.

Pensioenplekken vind ik doorgaans niet geweldig. Ze beloven veel, maar het is niet hetzelfde. Paarden krijgen 10-15 jr of langer aandacht, worden gereden etc. Dan gaan ze naar zo een pensioenstal. Meeste zetten paarden buiten en binnen, maar staan ze niet langer buiten dan op een doorsnee pensionstal. Als het kan met maatjes. Aangepast voer en wat service voor een x bedrag. Een bedrag dat niet iedereen kan betalen.
En zoals gezegd, als je graag rijdt en je kan opeens niet meer rijden, houdt je sport gewoon op. Niet iedereen koopt even een 2e paard.

Buiten dat zijn er ook veel gezonde paarden die een slecht leven hebben. En dan is het toch de een zijn dood, is de ander zijn brood. Waar je maar blijft investeren in een paard met gebreken, staat er misschien ergens een gezond paard, die heel nodig een goed baasje zoekt. Wat zou de natuur doen? We willen allemaal paarden natuurlijker houden, goed voeren, buiten etc, maar zodra het de dood is, ho maar.

Aan huis maak je misschien zelf de keuzes. Op een pensionstal, heb je toch met de mensen om je heen te maken. Ze hebben niks te vertellen, maar zoals hier op bokt, hebben ze allemaal een mening en oordelen graag. Nog liever achter je rug.
Persoonlijk vind ik het veel erger hoe mensen hun paarden houden en trainen, dan dat iemand zijn paard laat inslapen na een mooi leven. Wacht je op een slechte dag, ben je vaak te laat.

Onze ruin had geen toekomst, dat was duidelijk. Wij hebben snel besloten, omdat onze andere paarden er ook onder leden. Hij beet van zich af. Dan had hij nog een paar weken of maanden mogen leven, maar moest alleen gaan staan. Waarom? Omdat wij het zo leuk vinden nog langer naar hem te kijken, een aai over zijn bol te geven of met een knoop in je maag rond te lopen, want die dag komt toch.

Wij hebben op dit punt gelukkig een fijne veearts. Ik heb echt meegemaakt dat mensen te horen kregen dat het afgelopen zaak was. Die zijn naar een andere veearts gegaan die nog met allerlei onderzoekjes, supplementen etc heeft kunnen rekken. Daarna is het paard toch ingeslapen. Maar o, wat een geweldige veearts die alles nog heeft geprobeerd. En wat fijn dat ze alles nog hebben gedaan. Je laatste jaar op stal, pijn etcm want wie weet.......

Super als het nog goedkomt, maar maanden op stal vind ik wel echt erg veel.En de situatie moet het toelaten. Als 1 van onze paarden op stal moet, denk ik dat hij eerder stuk is. Ze staan altijd samen en veel buiten. 1 in zijn eentje in een stal, wordt gewoon niks. Voor mn oude ruin van de zomer, dus een kleine paddock afgezet met zijn shet. Anderen ernaast en 24/7 laten staan, zodat hij niet heen en weer hoefde te lopen.

**Geplaatst**: 29-01-17 09:53

Geplaatst: 29-01-17 09:53

Babootje schreef:
gohya schreef:
Ik ken er genoeg die hun paard lieten inslapen vanwege artrose,en dus niet meer konden rijden.Paard had nog wel als grasmaaier kunnen dienen,maar dat wilden ze niet,ze wilde wel kunnen rijden.
Zo vaak gehoord en mee gemaakt.
En JA, zulke mensen houden niet van hun paard. Ze bestaan écht.

Dat is jouw mening.

Dat is ook mijn ervaring.Dat iemand anders hier geen ervaring mee heeft wil niet zeggen dat het niet gebeurt. Ik weet wat ik heb mee gemaakt en nóg mee maak.

**Geplaatst**: 29-01-17 10:12

Geplaatst: 29-01-17 10:12

Ga ik tot het uiterste?
Ja, zolang mijn beestjes zelf nog willen!

Dit afgelopen jaar uitgebreid met mijn ouders besproken toen mijn merrie op de kliniek stond.

Een oude dame van 25 met haar oogbol geknapt doordat ze zich ergens aan gestoten heeft. Direct naar de kliniek, waar ze al snel zeiden dat er 2 opties waren. Optie 1: behandelen en zien of we er komen, maar wel met risico dat het niet meer goed zou komen en ik haar alsnog zou laten gaan. Optie 2: op haar oude dag haar dit allemaal niet meer aandoen en in laten slapen.
Ik heb voor optie 1 gekozen, puur omdat ik aan haar merkte dat ze ondanks de pijn etcetera gewoon nog door wilde. Zij was er nog niet klaar mee.

Wel direct besproken dat als ik zou merken, tijdens de behandel en herstel periode, dat als zij haar hoofd zou laten hangen en ik zou merken dat zij er klaar mee was, ik haar alsnog zou laten gaan.

Uiteindelijk is ze er goed doorheen gekomen, maar kwam het volgende gedonder en blijkt ze PPID te hebben. Krijg je de vraag: behandelen met medicijnen, deze zijn wel erg duur.
Ja wij gaan aan de medicijnen.

Om financiële redenen zou ik mijn paard en pony niet in laten slapen of niet gaan behandelen, mits ze nog een hoopvol en pijnloos bestaan kunnen hebben. Én ze zelf ook nog door willen. Dit ook afgesproken met mijn ouders en vriend, die er allemaal achter staan en me financieel willen steunen als mijn eigen paarden spaarpot leeg is.

Moet daarbij wel zeggen dat ik de paarden aan huis heb en ze hier mogen blijven staan tot het niet meer gaan zou. Kan ik straks niet meer rijden oid dan gaan ze lekker de weide op. Denk dat als ik op een pension stal zou staan, ik er wel anders tegenover zou staan en er misschien wel heel anders over zou denken.

Ik denk dat je zelf je paarden het beste kent om te zeggen; tot hier en niet verder!

**Geplaatst**: 29-01-17 11:38

Geplaatst: 29-01-17 11:38

superpony schreef:
Hij vermaakt zich wel, maar hij kan niet meer gereden, omdat hij wat mankeert. Hoeveel mag een paard mankeren? Niet meer kunnen rijden, betekent vrijwel altijd dat er iets mis is.

Iemand zei tegen mij; een sportpaard, wordt recreatiepaard en daarna grasmaaier. Zo worden levens gerekt. Je hoeft er niet op te rijden, maar er is een reden waarom het niet meer kan. Dat is vaak toch wel belangrijk. Waarom denken mensen dat je prima kreupel in de wei kan lopen?

Buiten dat zijn er ook veel gezonde paarden die een slecht leven hebben. En dan is het toch de een zijn dood, is de ander zijn brood. Waar je maar blijft investeren in een paard met gebreken, staat er misschien ergens een gezond paard, die heel nodig een goed baasje zoekt. Wat zou de natuur doen? We willen allemaal paarden natuurlijker houden, goed voeren, buiten etc, maar zodra het de dood is, ho maar.

Persoonlijk vind ik het veel erger hoe mensen hun paarden houden en trainen, dan dat iemand zijn paard laat inslapen na een mooi leven. Wacht je op een slechte dag, ben je vaak te laat.

Wij hebben op dit punt gelukkig een fijne veearts. Ik heb echt meegemaakt dat mensen te horen kregen dat het afgelopen zaak was. Die zijn naar een andere veearts gegaan die nog met allerlei onderzoekjes, supplementen etc heeft kunnen rekken. Daarna is het paard toch ingeslapen. Maar o, wat een geweldige veearts die alles nog heeft geprobeerd. En wat fijn dat ze alles nog hebben gedaan. Je laatste jaar op stal, pijn etcm want wie weet.......

Met veel van wat je schrijft kan ik het eens zijn, maar ik heb bovenstaande even aangehaald omdat ik daar wel mijn vraagtekens bij heb.

Dat een paard niet meer gereden wordt, wil niet altijd zeggen dat hem wat mankeert. Situaties kunnen veranderen, ook als eigenaar kunnen je dingen overkomen waardoor je niet meer kunt rijden of niet meer durft of wil rijden. Ook zonder rijden kun je nog steeds zielsveel van je dier houden en wil je hem niet kwijt. Als je een paard houdt wat niet bereden wordt, wil dat niet zeggen dat hij tekort komt. Dat is compleet situatie en paardafhankelijk.

Dat een paard in de loop van zijn leven iedere keer een ander doel krijgt, is in mijn ogen normaal. Dat is bij een mens niet anders, kind-volwassenen-ouder-grootouder, maar daardoor niet minder belangrijk of op een bepaalde leeftijd afgedaan. Met dit normaal verloop van leven ben je toch niets aan het rekken? Het ene paard is vroeg oud, het andere pas laat. Dat kan redenen hebben maar hoeft niet eens. Uiteraard is het wel de vraag in hoeverre een eigenaar de nieuwe rol van het paard kan accepteren en daarmee kan werken.

De link tussen natuurlijk paarden houden en de dood vind ik een hele moeilijke...wij kunnen paarden nou eenmaal niet op een echt natuurlijke manier houden, er zijn ook geen natuurlijke vijanden etc. Dus ik snap niet goed wat je hiermee wilt aangeven? Hetzelfde geldt voor het wachten op een slechte dag om je paard in te laten slapen. Ik hoop toch niet dat mensen gewoon maar lukraak op een bepaalde dag besluiten dat dat een goede dag is om het nog gezonde dier in te laten slapen nu hij nog fit en gezond is, want als hij dat niet meer is ben je in feite te laat? Ik mag ook hopen dat dierenartsen daar dus niet aan meewerken, een gezond dier in laten slapen zouden de artsen hier dus echt niet zomaar doen en ik heb toch serieus bedenkingen bij artsen als ze dat wel zouden doen omdat je anders die beslissing pas op een slechte dag zou nemen..... Je gaat toch niet op voorhand al een dier laten sterven?

En ja, ik heb liever een dierenarts die met me meedenkt en 1 die eerst probeert om een dier beter te maken (trial and error) en pas vervolgens aangeeft dat het niet meer met het leven verenigbaar is en het tijd is om het dier te laten gaan. Zomaar klakkeloos direct euthanaseren of afschieten....nee.
Bij onze pony stond de afspraak om hem te euthanaseren voor 16.30. Om 16 uur belde de paardenarts op dat onze pony nogmaals besproken was binnen het team paardenartsen dat ze nog 1 ding kon bedenken om zijn bloed op te testen, maar dat ze er alle begrip voor had als wij nu ingesteld waren op de euthanasie en we die test niet meer wilden. Wij hebben dit toch nog als een mogelijke kans voor hem aangegrepen om hem mogelijk op te laten knappen, al was die kans maar heel klein. Ze is gekomen voor de bloedafname, om 17 uur kregen we telefoon dat de waarden niet afwijkend waren en alsnog is de pony toen om 17.30 ingeslapen....doe je dan teveel? Omdat je je dier gewoon niet kwijt wil als dat niet hoeft? Gewoon omdat je van hem houdt? Een simpele shetlander.....niks van doen met rijden of wat ook, maar wel al ruim 10 jaar door dik en dun mijn vriendje. Zijn hart en zijn hoofd wilden nog zo graag! En ja, met liefde heeft hij veel kansen gekregen daar waar anderen zeiden dat ze hem allang zouden in hebben laten slapen. Het was toch maar een shetlander....voor 100 euro heb je een nieuwe!

Hij heeft ons veel geld gekost in het medische traject, helaas heeft het niet mogen baten en zijn we hem alsnog kwijt. Heel erg, ik mis hem verschrikkelijk, maar ik heb mijn best voor hem gedaan met hoop op een nog pijnvrij leven met ons samen. Ik hoop toch dat ons dat niet egoïstisch maakt, puur dat je probeert....

**Geplaatst**: 29-01-17 18:28

Geplaatst: 29-01-17 18:28

Yanaa schreef:
Ga ik tot het uiterste?
Ja, zolang mijn beestjes zelf nog willen!

Dit afgelopen jaar uitgebreid met mijn ouders besproken toen mijn merrie op de kliniek stond.

Een oude dame van 25 met haar oogbol geknapt doordat ze zich ergens aan gestoten heeft. Direct naar de kliniek, waar ze al snel zeiden dat er 2 opties waren. Optie 1: behandelen en zien of we er komen, maar wel met risico dat het niet meer goed zou komen en ik haar alsnog zou laten gaan. Optie 2: op haar oude dag haar dit allemaal niet meer aandoen en in laten slapen.
Ik heb voor optie 1 gekozen, puur omdat ik aan haar merkte dat ze ondanks de pijn etcetera gewoon nog door wilde. Zij was er nog niet klaar mee.

Wel direct besproken dat als ik zou merken, tijdens de behandel en herstel periode, dat als zij haar hoofd zou laten hangen en ik zou merken dat zij er klaar mee was, ik haar alsnog zou laten gaan.

Uiteindelijk is ze er goed doorheen gekomen, maar kwam het volgende gedonder en blijkt ze PPID te hebben. Krijg je de vraag: behandelen met medicijnen, deze zijn wel erg duur.
Ja wij gaan aan de medicijnen.

Om financiële redenen zou ik mijn paard en pony niet in laten slapen of niet gaan behandelen, mits ze nog een hoopvol en pijnloos bestaan kunnen hebben. Én ze zelf ook nog door willen. Dit ook afgesproken met mijn ouders en vriend, die er allemaal achter staan en me financieel willen steunen als mijn eigen paarden spaarpot leeg is.

Moet daarbij wel zeggen dat ik de paarden aan huis heb en ze hier mogen blijven staan tot het niet meer gaan zou. Kan ik straks niet meer rijden oid dan gaan ze lekker de weide op. Denk dat als ik op een pension stal zou staan, ik er wel anders tegenover zou staan en er misschien wel heel anders over zou denken.

Ik denk dat je zelf je paarden het beste kent om te zeggen; tot hier en niet verder!

Heel belangrijk, kijk naar het dier zelf........daar ben ik het mee eens.

Ik heb ook naar mijn paard gekeken en naar van wat hij mankeerde en heb goed naar mijn paard geluisterd en gekeken..........neemt niet weg dat het erg moeilijk was voor mij. Maar ik dacht in de eerste plaats aan mijn paard, want hij is het die ermee moet leven en hij was helemaal niet meer happy.

Nomineer dit bericht ×