Arnoud schreef:Geluukig dat het nu beter gaat. Misschien kom je nooit achter de precieze oorzaak, maar dat kan soms ook simpeler zijn dan we met z'n allen denken. Voor het zelfde geld was het een matige spierverzuring in combinatie met een burnout (ik verzin ook maar wat) Wat me aan deze topic trouwens erg aanspreekt is de grote betrokkenheid van iedereen en dat niemand afbreuk doet aan een ander. Mag wel een sgezegd worden vind ik.
In elk geval blij te horen dat je paard vooruitgang boekt.
******************
Haha, je haalt me de woorden uit de mond. Het komt niet vaak voor dat een topic zo netjes blijft
Ik was erg erg blij met alle tips, en heb er ook zeker wat aan gehad.
Bovendien ken ik nu weer een aantal ziektebeelden erbij, waarvan ik het bestaan niet eens wist. Ook weer handig. Ik hoop dat ik ze nooit tegenkom hoor!
Wat de leeftijd van mijn paard betreft, het is een Arabier van 15 jaar. Dat lijkt nog niet zo oud, maar het is een ex-renpaard, en die zijn soms al met 16 versleten heb ik me laten vertellen. Ik had bij hem trouwens niet het idee dat het een soort mentale burnout was. Ik heb dat zeker wel overwogen, want ik rij behoorlijk regelmatig, ik kon me best voorstellen dat hij er gewoon effe geen zin meer in had. Vandaar dat ik hem een weekje totale rust wou gunnen, maar daar was hij het dus echt niet mee eens. Stond de hele tijd naar ons te hinniken, beetje verbaasd, zo van "hee, je vergeet mij?". Ben een paar keer naar hem toegewandeld om hem te aaien, maar het was overduidelijk, hij wou best graag mee uit de wei. De keren daarna heb ik hem dus wel meegenomen, de boodschap was wel duidelijk, hij wil best graag iets doen, maar het moest rustig zijn, qua energie lukte het gewoon even niet.
Ik merkte het het eerst aan dat hij bij het dressuren wat moeilijker aan de teugel ging, hij had niet zoveel kracht als anders. Later bleek hij steeds meer moeite te hebben bij het achteruit lopen, alsof hij z'n benen gewoon niet meer in beweging kon krijgen. En weer wat later (toen had ik al een bloedonderzoek laten doen hoor) werd draven en galopperen steeds moeilijk. Echt vermoeid kwam het over, krachteloos. Maar niet ongecoordineerd, dat zeker niet.
Ik hoop wel dat dat allemaal weer goed komt!!!
Ik zal zeker de vooruitgang hier nog even neerzetten. Over 2 weken laat ik nog een bloedonderzoek doen, en dan maar hopen dat de waardes weer normaal zijn.
