Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-01-26 14:32

Geplaatst: 12-01-26 14:32

pol013 schreef:
Gini schreef:

Echt he, ik vind dat ze haar volledige managementplan met ons moet delen.

Dat is heel veel. En ook weer niet.

Op volgorde van wat ik denk wat het grootste verschil maakt dan maar?

- Ze staan 24/7 buiten met zijn 4en en hebben jaar rond (vers) gras en veel ruimte maar kunnen altijd droog staan en zo nodig droog liggen. Dat houdt hem mobiel zonder dat hij stram hoeft te worden van de kou. Het zijn allemaal best actieve paarden dus ze houden elkaar ook wel lekker aan de gang. Nu zijn gebit ernstig aftakelt zie je de waarde van gras pas echt. Toen we in de zomer door de droogte even weinig gras hadden ging hij rap achteruit.
-voeren!!!! En niet te zuinig. Al vanaf 18 jaar krijgt hij 18Plus en nu performance van Pavo aangevuld met bietenpulp/fiberbeet. Er gaat nu 3,5 kg krachtvoer in en 1 kg droge bietenpulp/ dag. En wat lijnzaadolie.
Nu met die vorst/sneeuw (en dus minder gras) vullen we nog extra aan met lucerne en fibrenuggets.
OM nog maar te zwijgen over de hoeveelheid hooi die ik weg gooi met onbeperkt ruwvoer en de proppen die hij maakt.... (soms een kruiwagen per dag,,,,)Het is een duur ventje geworden. Verder geen supplementen overigens.
- Blijven bewegen/niet te veel pamperen. Hij heeft dus heel lang nog 'in de sport' gelopen en is pas ná zijn 25e minder gaan doen. En dat is oprecht best een kunst. Hoe vaak bijrijders me niet vroegen: kan dit wel? kan hij dit nog? Waar ik steeds bij twijfel zei: doe maar gewoon, we zien morgen wel of het goed was.
Je bent echt heel snel geneigd om minder te gaan doen. En ik denk dat dat niet in hun voordeel is. Natuurlijk wil je ze heel houden. Maar je maakt ze ook gewoon niet zo heel snel stuk......

Blijven bewegen betekend nu dat hij nog steeds 2 keer per week naar het bos gaat. En soms is hij dan niet recht na een te lang stuk draven. Maar hij wordt er niet kreupeler van. En mentaal is het goed voor hem dat hij nog echte aandacht krijgt, van de dam af komt, en de roest er weer wat vanaf gaat. Dus er zijn dagen dat hij nog super fanatiek en soepel is en lekker nog een galopje aan kan. En er zijn dagen dat ze er maar korte stukjes mee kan draven. Zo wordt iedere rit gewoon per keer aangepast. Maar ik hou hem niet thuis vanwege die kreupele passen. Want dat lijkt me echt het begin van het einde.
-verder weinig poespas. Er is 2 keer in zijn leven een osteopaat bij geweest voor een heel specifiek bewegingsprobleem. Verder laat ik ze júist van hem af blijven. het functioneert, ik durf juist niets te doen aan hem verder want dan functioneert het misschien juist niet meer. Don't fix it if it ain't broken.

en zoals ik zal zei: waarschijnlijk is hij gewoon een heel degelijk paard. En heb ik gewoon mazzel

Samen staan met veel jongere fanatieke paarden helpt ook. Voelt hij zich soms nog gewoon jong. Dit doet hij nu nog spontaan mee.
[ Video ]

Dank je wel voor je uitgebreide antwoord!
Dat stukje van weidegang herken ik zo goed. Ergens logisch natuurlijk, maar het belang van gras en beweging is bijna niet te overschatten.

**Geplaatst**: 12-01-26 15:08

Geplaatst: 12-01-26 15:08

Mijn paard is gisteren 26 geworden en staat nu sinds oktober met een soort van pensioen.

Eigenlijk nog steeds dat hij in zn hoofd helemaal niet zo oud is. Geeft geregeld een showtje aan iedereen als hij door de bak rent bijvoorbeeld. Hij is ook nog best fit op het oog. Toch was het tijd voor pensioen.

Het is een paard dat al snel stalbenen (en ook 'stalkoker' noem je het zo? Opgezette geslachtsdelen iig) kreeg. Soms al van enkel van 20:00 tot 08:00 binnen staan kon hij al wat dikkere achterbenen hebben. De winter van 2023 heeft hij mok gehad waarbij het wat lang duurde voordat het goed onder controle was. Als resultaat heeft hij op zijn achterbenen wat littekenweefsel. Sinds de mok was het steeds lastiger een balans te vinden: te weinig doen en hij kon dikke benen krijgen, te veel doen kreeg hij ook dikke benen van. Dit is zo steeds meer geworden tot het punt dat een gemiddelde training al dikke benen gaf. Zijn doorbloeding is gewoon zo slecht geworden door aanleg, leeftijd en littekens.

Ik wilde hem in een groep met andere senioren en een schuilstal ofwel een box met uitloop snachts (zo blijft 'ie voldoende bewegen). Heb helaas moeten inleveren op locatie; hij staat nu ongeveer 25km verderop helaas, maar verder is híj helemaal gelukkig en dat is 't belangrijkst!

Nu doe ik alleen nog zo'n 3 a 4 keer in de week beetje grondwerk of heel licht longeren om hem een beetje soepel te houden, en we wandelen natuurlijk maar dat is natuurlijk niet om hem aan t werk te houden.

**Geplaatst**: 12-01-26 15:25

Geplaatst: 12-01-26 15:25

Wat ik lastig vond is dat ik paarden heb gehad die met 26 nog topfit waren, een beste bosrit was dan geen probleem.
En dat ze dan bijvoorbeeld een simpele blessure oplopen die geen verband houdt met de leeftijd. En dat het dan eigenlijk vanaf dat punt gedaan is met de gezonde senior en dat niet meer terugkomt.

Voor mezelf vond ik dat toch lastig, want heb ik dan dingen over het hoofd gezien? Wilde ik dan toch niet te veel?

Vooral bij paarden met PPID is dat toch wel een risico heb ik geleerd.
PPID kan lang onopgemerkt aanwezig zijn voor je vreemde dingen gaat opmerken. En eigenlijk bij mijn PPID senioren had maar één de bekende krulvacht op het eind.

**Geplaatst**: 12-01-26 15:39

Geplaatst: 12-01-26 15:39

Propperdepop schreef:
Wat ik lastig vond is dat ik paarden heb gehad die met 26 nog topfit waren, een beste bosrit was dan geen probleem.
En dat ze dan bijvoorbeeld een simpele blessure oplopen die geen verband houdt met de leeftijd. En dat het dan eigenlijk vanaf dat punt gedaan is met de gezonde senior en dat niet meer terugkomt.

Voor mezelf vond ik dat toch lastig, want heb ik dan dingen over het hoofd gezien? Wilde ik dan toch niet te veel?

Nou ja, ik sta daar inmiddels heel fatalistisch in. Gaat hij stuk van redelijk normale dingen en is dat dan (het begin van) het einde? Prima... (soort van)
Ergens komt een keer de grens. Ik ik denk dat ik daar niet over ga waar en wanneer die er is. Ik weet zeker dat hij niet eeuwig meer heeft en die tijd die hij nu heeft wil ik zo normaal mogelijk invullen in ons beider belang. Als ik hem dan morgen moet laten inslapen omdat hij een fatale blessure oploopt is dat prima. Ik zal er zeker om janken. Maar ook vrede mee hebben.
Ik denk dat een iets langer, voorzichtig leven hem niet blijer zou maken.
Nou is die van mij ook wel een beetje over de normale houdbaarheidsdatum heen. Dat scheelt ook wel in je denken.

**Geplaatst**: 12-01-26 15:57

Geplaatst: 12-01-26 15:57

Mijn oudste (sport)paard is de 31 voorbij gegaan. De doodsoorzaak (wellicht kanker) had ik nooit verwacht en ook niet op kunnen anticiperen. Tot 30-jarige leeftijd was het een topfit, bloedmooi en energiek paard.

Ander paard van me was met 25 plots klaar: dat ging op bijzonder korte tijd.

En zo kan ik nog verhalen vertellen over de oudjes die reeds gestorven zijn en de oudjes die nu nog leven.

Wat ik wil zeggen: je hebt het niet in de hand

en er komt sowieso iets waaraan ze moeten gaan.

Zolang je oudje er rond en gezond bijstaat, en je met hem doet wat er nog kan, ben je goed bezig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-01-26 09:10

Geplaatst door de TopicStarter : 13-01-26 09:10

Lara schreef:
Mijn paard is gisteren 26 geworden en staat nu sinds oktober met een soort van pensioen.

Eigenlijk nog steeds dat hij in zn hoofd helemaal niet zo oud is. Geeft geregeld een showtje aan iedereen als hij door de bak rent bijvoorbeeld. Hij is ook nog best fit op het oog. Toch was het tijd voor pensioen.

Het is een paard dat al snel stalbenen (en ook 'stalkoker' noem je het zo? Opgezette geslachtsdelen iig) kreeg. Soms al van enkel van 20:00 tot 08:00 binnen staan kon hij al wat dikkere achterbenen hebben. De winter van 2023 heeft hij mok gehad waarbij het wat lang duurde voordat het goed onder controle was. Als resultaat heeft hij op zijn achterbenen wat littekenweefsel. Sinds de mok was het steeds lastiger een balans te vinden: te weinig doen en hij kon dikke benen krijgen, te veel doen kreeg hij ook dikke benen van. Dit is zo steeds meer geworden tot het punt dat een gemiddelde training al dikke benen gaf. Zijn doorbloeding is gewoon zo slecht geworden door aanleg, leeftijd en littekens.

Ik wilde hem in een groep met andere senioren en een schuilstal ofwel een box met uitloop snachts (zo blijft 'ie voldoende bewegen). Heb helaas moeten inleveren op locatie; hij staat nu ongeveer 25km verderop helaas, maar verder is híj helemaal gelukkig en dat is 't belangrijkst!

Nu doe ik alleen nog zo'n 3 a 4 keer in de week beetje grondwerk of heel licht longeren om hem een beetje soepel te houden, en we wandelen natuurlijk maar dat is natuurlijk niet om hem aan t werk te houden.

De stalbenen herken ik wel en een opgezette koker heb ik ook wel eens gehad. Mijn paard is dan wel een stuk jonger. Als hij inderdaad veel buiten komt gebeurd dit niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-01-26 09:12

Geplaatst door de TopicStarter : 13-01-26 09:12

Beemsterkaas schreef:
Mijn oudste (sport)paard is de 31 voorbij gegaan. De doodsoorzaak (wellicht kanker) had ik nooit verwacht en ook niet op kunnen anticiperen. Tot 30-jarige leeftijd was het een topfit, bloedmooi en energiek paard.

Ander paard van me was met 25 plots klaar: dat ging op bijzonder korte tijd.

En zo kan ik nog verhalen vertellen over de oudjes die reeds gestorven zijn en de oudjes die nu nog leven.

Wat ik wil zeggen: je hebt het niet in de hand en er komt sowieso iets waaraan ze moeten gaan.

Zolang je oudje er rond en gezond bijstaat, en je met hem doet wat er nog kan, ben je goed bezig.

Helemaal mee eens!

**Geplaatst**: 13-01-26 10:55

Re: Paard wordt ouder, ervaring gezocht?

Geplaatst: 13-01-26 10:55

Mijn tinker wordt in april 21. Hij is in hele goede conditie en gedraagt zich meestal als een 5 jarige. :')

Waar ik het bij mijn paard aan zie, zijn alle witte/grijze haren. Hij is zwart en krijgt een heel wit bekkie nu. :))

Maar lichamelijk is hij nog super fit.

**Geplaatst**: 18-01-26 23:58

Geplaatst: 18-01-26 23:58

Mijn ruin wordt dit jaar 26. Hij is/was altijd behoorlijk energiek, maar met rijden moeten we altijd wel even “in discussie” of we het wel of niet gaan doen die dag. Dat had hij toen hij jong was ook al, zijn trukendoos is reuze. Maar nu zit ik dus steeds in dubio: wil je niet of kan je niet. En als hij mijn twijfel voelt, doet hij het zeker niet. Maar als we dan toch gaan, loopt hij als een trein.

Dus ik zit nu ook een beetje in de fase: moet ik hem dit nog aandoen? Speelt hij met m’n voeten? Of is hij nu toch echt een oude man?

Het heeft al wat tranen en kopzorgen veroorzaakt..

**Geplaatst**: 19-01-26 00:18

Geplaatst: 19-01-26 00:18

Ik heb een 26 jarige Fjordenmerrie. Wel atrose maar ik rij haar soms nog. Bijrijdster is een stuk fanatieker. Doordat ze sneller kans heeft op vallen door de atrose en op de voorhand lopen doen we geen galop meer.

De rest van de tijd brengt ze door in de wei (zomer en winter) en in de nacht op stal sinds september vorig jaar. Ik merk wel dat ze stijfer is nu ze in de nacht op stal gaat ipv 24/7 buiten en haar benen inderdaad wat dikker zijn met name de voorbenen bij de knieën.

Ze oogt echt nog jonger, traag is ze altijd al wat geweest. Maar ze kan ook nog zich gedragen als een 3 jarige.

Nu ik dagelijks komt valt mij wel op dat ze best wel vaak een dutje doet samen met een ander oud paard.

Ze is oud maae nog niet af zeg ik altijd. Haar ogen glimmen nog volop en ze beweegt nu ook meer in de wei. Ze was behoorlijk te zwaar en is nu goed op gewicht. Dat helpt wel om de atrose wat minder zwaar voor haar te maken.

**Geplaatst**: 19-01-26 07:30

Geplaatst: 19-01-26 07:30

Het is enerzijds een hele eer om ze ouder te zien worden; anderzijds doet het pijn.
Je weet niet hoeveel tijd je nog hebt.

Ik ben eerst overgeschakeld naar bareback wandelingen, en daarna naar wandelen aan de hand.
24/7 buiten met schuilstal vond ik heel belangrijk ivm de artrose.

Verder kreeg ze "tegen het einde" ook ondersteunde supplementen om de gewichten soepeler te houden, en een kruidenmix om de algemene gezondheid te ondersteunen.

**Geplaatst**: 19-01-26 08:25

Geplaatst: 19-01-26 08:25

Devic schreef:
Mijn ruin wordt dit jaar 26. Hij is/was altijd behoorlijk energiek, maar met rijden moeten we altijd wel even “in discussie” of we het wel of niet gaan doen die dag. Dat had hij toen hij jong was ook al, zijn trukendoos is reuze. Maar nu zit ik dus steeds in dubio: wil je niet of kan je niet. En als hij mijn twijfel voelt, doet hij het zeker niet. Maar als we dan toch gaan, loopt hij als een trein.

Dus ik zit nu ook een beetje in de fase: moet ik hem dit nog aandoen? Speelt hij met m’n voeten? Of is hij nu toch echt een oude man?

Het heeft al wat tranen en kopzorgen veroorzaakt..

Misschien helpt dit je, ik had ook ooit zo'n paard..was ook altijd overal bang voor. Totdat hij in zijn laatste jaar zijn interesse voor alles verloor door zijn kwalen. Hij schrok niet eens meer en werd zo mak als een lammetje. Toen dacht ik, hier klopt iets niet.

Als ze doen wat ze altijd deden en hetzelfde gedrag laten zien dan vind ik dat dus wel een positief teken.

**Geplaatst**: 19-01-26 09:06

Geplaatst: 19-01-26 09:06

Elisa2 schreef:
Devic schreef:
Mijn ruin wordt dit jaar 26. Hij is/was altijd behoorlijk energiek, maar met rijden moeten we altijd wel even “in discussie” of we het wel of niet gaan doen die dag. Dat had hij toen hij jong was ook al, zijn trukendoos is reuze. Maar nu zit ik dus steeds in dubio: wil je niet of kan je niet. En als hij mijn twijfel voelt, doet hij het zeker niet. Maar als we dan toch gaan, loopt hij als een trein.

Dus ik zit nu ook een beetje in de fase: moet ik hem dit nog aandoen? Speelt hij met m’n voeten? Of is hij nu toch echt een oude man?

Het heeft al wat tranen en kopzorgen veroorzaakt..

Misschien helpt dit je, ik had ook ooit zo'n paard..was ook altijd overal bang voor. Totdat hij in zijn laatste jaar zijn interesse voor alles verloor door zijn kwalen. Hij schrok niet eens meer en werd zo mak als een lammetje. Toen dacht ik, hier klopt iets niet.

Als ze doen wat ze altijd deden en hetzelfde gedrag laten zien dan vind ik dat dus wel een positief teken.

Hier ben ik het volledig mee eens.

We kunnen het niet zo voor je beoordelen natuurlijk, maar als hij nog steeds als een zonnetje loopt zou ik niet opgeven. Het helpt wel om bijvoorbeeld eerst een buitenritje te maken en dan pas te rijden. Heel lang opwarmen waarderen ze wel

**Geplaatst**: 19-01-26 09:13

Geplaatst: 19-01-26 09:13

Mijn paard is 22 en nu een aantal jaren met pensioen. Er werd artrose in de rug geconstateerd en ondanks dat de DA na inspuiten nog zoiets had van 'kijken hoe het opbouwen gaat', heb ik besloten er niet meer op te gaan rijden. Dat was voor mijzelf nogal een omschakeling.

Ik doe nog wel wat kan met haar, wandelen een aantal x per week en nog aan de hand grondwerken (recht richt oefeningen, zijgangen etc). Merk wel dat de ene periode beter gaat dan de andere. Waar ik erg aan moet wennen is dat het bewegen wel minder soepel wordt. De hals ik erg stijf, snel strak in de voorhand en soms dagen dat ze duidelijk meer last heeft van d'r lijf en niet wilt. Daar luister ik zo goed mogelijk naar. Maar die omschakeling js ook wel lastig vind ik. Minder soepel worden en zijn snap ik, maar de acceptatie is wel moeilijk.

Verder nu wat gedoe gehad met het gebit en sneller af vallen daardoor, en nu komt ze juist weer goed aan. Voermanagement had ik dan ook aangepast en wordt nu weer richting het oude voorbeleid veranderd omdat ze nu flink aan komt (en te dik is ook niet goed).

Verder is het altijd een expressief paard geweest dat ook aantal keren per week flink los moest met bokken en sprongen. Dat gaat tegenwoordig ook wat minder handig. Ze wilt wel in het hoofd, maar het lijf beent het njet altijd bij en ze is afgelopen tijd 2x gevallen tijdens d'r stomme sprongen. En merkte ik afgelopen zomer dat ze zwakker in de achterhand werd (lastiger op staan) dus daar wel actiever mee gaan "trainen" (bejaarden gym oefeningen).

De osteo moet wat vaker langskomen omdat ik het niet met rijden kan bijhouden/trainen. De TA wat vaker omdat het allemaal minder wordt. Maat ach, het houdt me van de straat en alles om haar zo goed mogelijk te houden.

M'n pony is nu ook met pensioen. Maar op een wandeling na doet die weinig, osoms nog wat grondwerk. Die eet sinds een half jaar ook ander hooi (rijker) omdat ze dat nodig heeft, draagt ook een dekentje.

En zo pas ik elke keer weer wat kleins aan om ze zo goed mogelijk te houden

**Geplaatst**: 19-01-26 10:02

Re: Paard wordt ouder, ervaring gezocht?

Geplaatst: 19-01-26 10:02

Mijn paard is in 2 maanden tijd ineens een senior geworden, en ik vind dat best confronterend.

NRPS ruin van 1.58 en 556 kg. Altijd heet, ril en explosief met rijden geweest, maar superlief en werklustig.

November 2024 heeft hij een peesblessure checkligament opgelopen door een ongelukje in het bos, en rustig revalideren was bijna onmogelijk, hij werd gek van weinig doen. De hele zomer en herfst verder opgebouwd volgens DA schema. Blessure was perfect genezen en we gingen weer bosritten maken, en we hebben het trainen in de rijbaan rustig verder opgebouwd. So far so good...

Afgelopen november weer een
peesblessure opgelopen, nu aan een ander been, nu een blessure van de mediale tussenpeesschenkel. Ik weet niet wat de oorzaak is geweest. Deze blessure is vervelender en gaat erg lang duren. Ik ben al vanaf november aan het wandelen met hem aan de hand, 25 minuten per dag. En 3 x shockwave gehad. April pas weer echocontrole.

Ik zou hem zo graag actief houden, maar door die rotblessure kunnen we zo weinig.

En sinds november heb ik dus ineens een 'normaal a rustig paard, terwijl hij vorig jaar nog staatsgevaarlijk was en apart moest staan. Ik kan rustig op pad en rondjes wandelen in de omgeving en hij doet niet meer zo idioot.
En eerlijk gezegd mis ik het dat hij zo gek doet, ik vond zijn humor en gedrag toch stiekem erg leuk.
Ik heb zijn bloed al laten testen medio november, niks gevonden behalve dat ppid op de schaal die tussen de 3,3 en 11 moet zitten, hij 7,6 scoorde. Ik laat dat aug/sept weer testen ivm betrouwbaarheid.

Zijn gewicht is nog perfect, zijn bovenlijn is ook nog mooi gevuld, maar ja dat zal nu wel gaan invallen ben ik bang. Zijn zadel ligt nu nog perfect, elk jaar komt de zadelmaker. Hij heeft een kortere wat holle rug en dat lijkt nu wat meer zichtbaar.
Het lichaam zakt wat meer in elkaar. Jaarlijks komt de tandarts, in februari weer. Gebit is altijd goed geweest. Zijn vacht glanst nog mooi. Hij staat goed recht op zijn hoeven, en tussendoor houd ik zn hoeven bij. Hij staat in de winter altijd onder een deken, overdag in een ruinengroep buiten, van 8 tot 18.00 uur en in de zomer 24/7 buiten.
Hij krijgt nog steeds dagelijks 1/2 schep muesli met wat kruiden en wortelen. Ik zie nog geen aanleiding om dat te veranderen.
Voordeel nu hij zo rustig is, is met zijn blessure is dat hij niet apart hoeft te staan.

Ik ben 61 en na hem komt er geen nieuw paard dus ik hoop dat hij er nog heel lang is.

**Geplaatst**: 19-01-26 10:40

Geplaatst: 19-01-26 10:40

Elisa2 schreef:
Devic schreef:
Mijn ruin wordt dit jaar 26. Hij is/was altijd behoorlijk energiek, maar met rijden moeten we altijd wel even “in discussie” of we het wel of niet gaan doen die dag. Dat had hij toen hij jong was ook al, zijn trukendoos is reuze. Maar nu zit ik dus steeds in dubio: wil je niet of kan je niet. En als hij mijn twijfel voelt, doet hij het zeker niet. Maar als we dan toch gaan, loopt hij als een trein.

Dus ik zit nu ook een beetje in de fase: moet ik hem dit nog aandoen? Speelt hij met m’n voeten? Of is hij nu toch echt een oude man?

Het heeft al wat tranen en kopzorgen veroorzaakt..

Misschien helpt dit je, ik had ook ooit zo'n paard..was ook altijd overal bang voor. Totdat hij in zijn laatste jaar zijn interesse voor alles verloor door zijn kwalen. Hij schrok niet eens meer en werd zo mak als een lammetje. Toen dacht ik, hier klopt iets niet.

Als ze doen wat ze altijd deden en hetzelfde gedrag laten zien dan vind ik dat dus wel een positief teken.

Thanks… hij is natuurlijk wel braver geworden door de jaren heen, gelukkig! Maar hij loopt nog altijd blij met zn oortjes naar voren zijn kunstjes te doen. De meeste geven hem echt ook geen 25/26. Hij vertoont ook zeker geen tekenen van stijfheid of artrose. Het is echt nog een heel sterk en soepel paard.

Maar ik wil ook niet degene zijn die maar met een bord voor haar hoofd door blijft ploeteren. En ik wil hem vooral nog niet missen!!

We rijden nu 3 tot 4 x per week. In de bak een goede 40 minuten waarbij we echt minstens 15 minuten losrijden. Buiten is het soms wat langer maar ook dan veel stap.

**Geplaatst**: 19-01-26 10:43

Geplaatst: 19-01-26 10:43

Ik vind het wel een bijzondere fase een ouder wordend paard.Maar wat iemand al zei..het doet soms pijn.Als je ziet dat ze wat gevoeliger lopen , dat je ze een keer rillend in de regen vind dat er een Diastase ontstaat.De kuiltjes boven de ogen…jonge paarden zijn zo krachtig en machtig en dat verandert in een meer kwetsbaar dier wat je wil beschermen als ze ouder worden.
Voor het eerst een deken ..wat extra geweekt voer.En eigenlijk kan ik niet meer doen wat ik wil doen…uren lange ritten maken.
Maar de pavo slogan vind ik wel passend in deze : het gaat niet meer om doen maar om zijn.
En er komt een dag dat je moet beslissen dat het leven klaar is. Ik ben niet van plan om eindeloos te rekken of egoïstisch te zijn.En …kom op het is maar een paard ….maar als ik eerlijk ben kan ik er nu al vast om huilen bij de gedachte alleen al.
Begrijpen jullie vast wel :roll:

**Geplaatst**: 19-01-26 12:24

Re: Paard wordt ouder, ervaring gezocht?

Geplaatst: 19-01-26 12:24

Ik snap je helemaal Bieden...! Ik zie nu veel bewuster het witte kolletje van mijn ruin dat zich door de jaren heen behoorlijk heeft uitgebreid waardoor hij nu een aardig grijs koppie heeft... En dat drukt je wel met de neus op de feiten. Maar ergens is het natuurlijk ook prachtig iid, om samen met je lieve paardenvriend ouder te worden

**Geplaatst**: 19-01-26 12:44

Geplaatst: 19-01-26 12:44

Hier een Friese ruin van bijna 26. Met medisch rugzakje dus sowieso nooit verwacht dat hij deze leeftijd mocht halen.
We rijden al 15 jaar niet meer, maar hij is mijn grote steun en toeverlaat. Bij hem zijn is altijd quality-time, bij hem kan ik lachen door mijn tranen heen. Ik kan hem alles vertellen en door zijn rust en gewoon zijn zijn krabbel ik iedere keer weer op. Maar inderdaad brengt het ook zorgen, want ik wil hem zo lang mogelijk bij me houden en zal er alles aan doen om het leven voor hem fijn te houden. Als het leven lijden wordt, heb ik een beslissing te nemen en zal dat dan ook doen. Dan mag hij gaan en stort ik even compleet in om me uiteindelijk daarna weer te realiseren dat ik zo blij ben dat ik zo lang dit gouden paard in mijn leven heb mogen hebben. (Hij leeft al lang in reserve-tijd). Er komt geen ander paard meer voor mij, dat lukt fysiek niet meer. Dus als mijn hartenpaard er niet meer is zal er veel veranderen (hij staat aan huis). Dat is beangstigend.

Ik denk er regelmatig over na, je moet wel soms, maar heel eerlijk stop ik het ook nog ver weg.

**Geplaatst**: 19-01-26 12:48

Geplaatst: 19-01-26 12:48

Wat zeg je dat mooi Binck, en ja dat hoort er helaas bij, maar persoonlijk vind ik het ook heel geruststellend om mijn paard tegen die tijd te kunnen verhoeden voor nog meer pijn en niet meer fijn paard kunnen zijn. Een hele verantwoordelijkheid, maar wel een mooie, vind ik. Maar laten we hopen dat onze vriendjes nog heeeeel lang meegaan!!!

**Geplaatst**: 19-01-26 13:04

Re: Paard wordt ouder, ervaring gezocht?

Geplaatst: 19-01-26 13:04

Zeker Rije, dat is waar. Het is een hele verantwoordelijkheid, moeilijk maar tegelijk ook mooi en goed om het paardenleven paardwaardig af te mogen en kunnen sluiten als de tijd daar is.
Als hij ineens uit zichzelf gaat, dan is het goed. Moet ik beslissen, hoop ik het ook goed te doen.

Ik maak trouwens wel iedere keer afspraken met hem. Al vanaf zijn 10 jaar. De afspraak was echt 15 worden, toen 20 worden. Daarna 25... Nu geen stappen meer van 5 jaar maar van 1 jaar

Al hoop ik uiteraard dat hij de 30 gewoon gaat halen.

**Geplaatst**: 19-01-26 14:41

Geplaatst: 19-01-26 14:41

Devic schreef:
Elisa2 schreef:

Misschien helpt dit je, ik had ook ooit zo'n paard..was ook altijd overal bang voor. Totdat hij in zijn laatste jaar zijn interesse voor alles verloor door zijn kwalen. Hij schrok niet eens meer en werd zo mak als een lammetje. Toen dacht ik, hier klopt iets niet.

Als ze doen wat ze altijd deden en hetzelfde gedrag laten zien dan vind ik dat dus wel een positief teken.

Thanks… hij is natuurlijk wel braver geworden door de jaren heen, gelukkig! Maar hij loopt nog altijd blij met zn oortjes naar voren zijn kunstjes te doen. De meeste geven hem echt ook geen 25/26. Hij vertoont ook zeker geen tekenen van stijfheid of artrose. Het is echt nog een heel sterk en soepel paard.

Maar ik wil ook niet degene zijn die maar met een bord voor haar hoofd door blijft ploeteren. En ik wil hem vooral nog niet missen!!

We rijden nu 3 tot 4 x per week. In de bak een goede 40 minuten waarbij we echt minstens 15 minuten losrijden. Buiten is het soms wat langer maar ook dan veel stap.

Ik zou vooral lekker doorrijden zolang het kan, aangepast aan zijn niveau/ conditie. Vaak zie je dat als ze stil gezet worden die oudjes dat ze echt rap achteruit gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 08:11

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 08:11

Elisa2 schreef:
Devic schreef:
Mijn ruin wordt dit jaar 26. Hij is/was altijd behoorlijk energiek, maar met rijden moeten we altijd wel even “in discussie” of we het wel of niet gaan doen die dag. Dat had hij toen hij jong was ook al, zijn trukendoos is reuze. Maar nu zit ik dus steeds in dubio: wil je niet of kan je niet. En als hij mijn twijfel voelt, doet hij het zeker niet. Maar als we dan toch gaan, loopt hij als een trein.

Dus ik zit nu ook een beetje in de fase: moet ik hem dit nog aandoen? Speelt hij met m’n voeten? Of is hij nu toch echt een oude man?

Het heeft al wat tranen en kopzorgen veroorzaakt..

Misschien helpt dit je, ik had ook ooit zo'n paard..was ook altijd overal bang voor. Totdat hij in zijn laatste jaar zijn interesse voor alles verloor door zijn kwalen. Hij schrok niet eens meer en werd zo mak als een lammetje. Toen dacht ik, hier klopt iets niet.

Als ze doen wat ze altijd deden en hetzelfde gedrag laten zien dan vind ik dat dus wel een positief teken.

Mijn paard is de afgelopen twee jaar ook veranderd in het gedrag. Hij is wat rustiger geworden, maar wel volop in bloei. Hij vindt het nog steeds leuk als we iets gaan doen of een wandeling gaan maken buiten. Eerder kon hij nog wel eens spoken, vooral onder het zadel. Nu is dat echt wel minder. Ik denk dat het bij hem zit, dat hij nu alleen nog senioren ritjes doet en niks meer "moet" wat hem misschien eerder wel pijn deed, vanwege zijn artrose/mankementen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 08:13

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 08:13

Tancreda4 schreef:
Mijn paard is 22 en nu een aantal jaren met pensioen. Er werd artrose in de rug geconstateerd en ondanks dat de DA na inspuiten nog zoiets had van 'kijken hoe het opbouwen gaat', heb ik besloten er niet meer op te gaan rijden. Dat was voor mijzelf nogal een omschakeling.

Ik doe nog wel wat kan met haar, wandelen een aantal x per week en nog aan de hand grondwerken (recht richt oefeningen, zijgangen etc). Merk wel dat de ene periode beter gaat dan de andere. Waar ik erg aan moet wennen is dat het bewegen wel minder soepel wordt. De hals ik erg stijf, snel strak in de voorhand en soms dagen dat ze duidelijk meer last heeft van d'r lijf en niet wilt. Daar luister ik zo goed mogelijk naar. Maar die omschakeling js ook wel lastig vind ik. Minder soepel worden en zijn snap ik, maar de acceptatie is wel moeilijk.

Verder nu wat gedoe gehad met het gebit en sneller af vallen daardoor, en nu komt ze juist weer goed aan. Voermanagement had ik dan ook aangepast en wordt nu weer richting het oude voorbeleid veranderd omdat ze nu flink aan komt (en te dik is ook niet goed).

Verder is het altijd een expressief paard geweest dat ook aantal keren per week flink los moest met bokken en sprongen. Dat gaat tegenwoordig ook wat minder handig. Ze wilt wel in het hoofd, maar het lijf beent het njet altijd bij en ze is afgelopen tijd 2x gevallen tijdens d'r stomme sprongen. En merkte ik afgelopen zomer dat ze zwakker in de achterhand werd (lastiger op staan) dus daar wel actiever mee gaan "trainen" (bejaarden gym oefeningen).

De osteo moet wat vaker langskomen omdat ik het niet met rijden kan bijhouden/trainen. De TA wat vaker omdat het allemaal minder wordt. Maat ach, het houdt me van de straat en alles om haar zo goed mogelijk te houden.

M'n pony is nu ook met pensioen. Maar op een wandeling na doet die weinig, osoms nog wat grondwerk. Die eet sinds een half jaar ook ander hooi (rijker) omdat ze dat nodig heeft, draagt ook een dekentje.

En zo pas ik elke keer weer wat kleins aan om ze zo goed mogelijk te houden

Knap dat je zo goed luistert naar wat je paarden nodig hebben. Ik kan mij voorstellen dat het een hele omschakeling is.

**Geplaatst**: Gisteren, 08:52

Geplaatst: Gisteren, 08:52

Gizeppie schreef:
Elisa2 schreef:

Misschien helpt dit je, ik had ook ooit zo'n paard..was ook altijd overal bang voor. Totdat hij in zijn laatste jaar zijn interesse voor alles verloor door zijn kwalen. Hij schrok niet eens meer en werd zo mak als een lammetje. Toen dacht ik, hier klopt iets niet.

Als ze doen wat ze altijd deden en hetzelfde gedrag laten zien dan vind ik dat dus wel een positief teken.

Mijn paard is de afgelopen twee jaar ook veranderd in het gedrag. Hij is wat rustiger geworden, maar wel volop in bloei. Hij vindt het nog steeds leuk als we iets gaan doen of een wandeling gaan maken buiten. Eerder kon hij nog wel eens spoken, vooral onder het zadel. Nu is dat echt wel minder. Ik denk dat het bij hem zit, dat hij nu alleen nog senioren ritjes doet en niks meer "moet" wat hem misschien eerder wel pijn deed, vanwege zijn artrose/mankementen.

Dat kan natuurlijk ook, je kent je eigen paard het beste denk ik.

Zolang ze het nog leuk vinden om iets te doen zie ik dat als een goed teken.

Die van mij vond het destijds niet leuk meer om mee te gaan, ik maakte altijd bos wandelingen aan het einde waar hij super enthousiast van werd totdat hij niet meer mee wilde. Dat was echt zulk ander gedrag dan de rest van zijn leven.

Nomineer dit bericht ×