Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-01-17 12:44

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 23-01-17 12:44

Het hangt van het paard af en de situatie. Een jong paard met veel levenslust die er goed tegen kan om op stal te staan en met een 100% garantie dat het dier ná herstel hetzelfde kan als daarvoor. Ja, daar zou ik wel geld en boxrust aan willen spenderen.

Een ouder paard dat het vreselijk vindt om op stal te staan en waarvan de kans 60% is dat het helemaal goed komt? Mja.. daar zou ik nog eens over nadenken.

En dan hangt het ook nog af van:

- het financiele plaatje
- is het een beslissing die je ter plekke in een noodsituatie moet maken of heb je de tijd om er over na te denken?
- is dit paard je enige liefde die je al 10 jaar hebt en heb je al je ambities en training in dit paard gestoken, of heb je je paarden voor een doel en staan er nog 3 gezonde paarden te trappelen op stal?

Maar als je het héél algemeen wil weten:

- 6 weken boxrust voor een paard dat dat goed aankan vind ik het maximale om te doen, langer vind ik geen optie.
- Pijnvrij op de wei in een kudde goed mee kunnen komen vind ik het minimale om te laten leven als dit financieel haalbaar is.

**Geplaatst**: 23-01-17 13:17

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 23-01-17 13:17

Waves.. Je hebt nooit 100% garantie!!

Mijn paard heeft maandenlang op stal gestaan met een peesblessure waarvan een redelijke goede prognose verwacht werd. Goed in de zin van: na die tijd weer een paardwaardig leven. Helaas kwam er na maanden iets anders aan het licht wat de boel compliceerde en wat de stalrust juist slecht maakte. Ze loopt nu weer in het land en is happy, voor het geval je je dat afvraagt, maar dit laat wel zien dat het niet altijd is wat het in eerste instantie lijkt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-17 23:04

Re: discussie; inslapen

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-17 23:04

Excuus, ik volg even niet. Geheel onverwacht is mijn broer gister overleden.

**Geplaatst**: 24-01-17 23:06

Geplaatst: 24-01-17 23:06

superpony schreef:
Excuus, ik volg even niet. Geheel onverwacht is mijn broer gister overleden.

Jeetje, ook dat nog.
Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 24-01-17 23:24

Geplaatst: 24-01-17 23:24

Gecondoleerd ts. :(:)

superpony schreef:
Iemand vertelde me, dat veearts in principe leren alle opties te geven voor de optie euthanasie. Dus je leert alle behandelingen aan te bieden. Wij, als eigenaren/klanten zijn daar ook aan gewend geraakt. Toen ik jong was, ging een paard toch sneller, dan tegenwoordig.

Ik lees op bokt hoever mensen gaan en hoeveel steun mensen dan krijgen. Dat is dan toch de mentaliteit die we hebben gekregen.

Mensen zijn een stuk minder nuchter in de omgang en het houden van dieren, dat zie je ook terug in dingen als langer doorgaan met behandelen etc.
Ikzelf heb nooit een paard moeten laten inslapen, wel 2 katten waarbij een hoop mensen veel langer door waren gegaan en anderen (meestal van boerenfamilie afkomstig) veel eerder de spuit erin hadden laten zetten.
Met mijn dierenarts heb ik gewoon de afspraak dat ik geen grote ingrijpende dingen laat doen, ten eerste omdat het geen klap aan is voor een kat om opgesloten te zitten in een benchje voor langere tijd en ten tweede trekt mijn portemonnee dat niet oneindig.

**Geplaatst**: 25-01-17 10:46

Geplaatst: 25-01-17 10:46

Gianti schreef:
Interessante discussie.. ik heb lang lopen nadenken om dierenarts te worden. Maar dit Is 1 van grootste redenen dat ik er niet voor gegaan ben. Ik zou er niet tegen kunnen als mensen dieren onnodig lang laten lijden, omdat ze zelf geen afscheid willen nemen van hun dier... een dier heeft meer besef van pijn en veranderingen (zoals boxrust of ellenlang in de kliniek), dan of hij plots geen morgen meer zou hebben (met daarbij aan andere kanten mensen die een dier nemen en geld voor zorg niet hebben)

Dit heb ik van dichtbij gezien, het was echt een ego trip:" kijk eens wat ik voor hem over heb".
Het was echt een grote lijdensweg waar kapitalen aan zijn gespendeerd en het paard hij kon niet meer hij was op, 6 maanden heeft het geduurd. Mensen bedenk goed wat je je dier aandoet, gun je dat je paarde kind?

De kliniek vond hem interessant studie materiaal .....verdient een zo lief dier dat , alleen omdat jij er geen afstand van kan doen

**Geplaatst**: 25-01-17 10:56

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 25-01-17 10:56

Ik heb hier laatst met een stalgenoot over gepraat, Zei heeft een ouder paardje wat op advies van de dierenarts, met pensioen moet, blessure voor been, kan zomers misschien nog 1 keer per week stap ritjes doen, en moet op pijnstillers blijven.

Bij de vraag wat zou jij doen, Tja als buitenstaander kan ik zeggen op dit moment zou ik kiezen voor zo lang mogelijk pijnvrij leven bij voorkeur zonder pijnstilling ( bv metacam) en anders geen pijn laten lijden maar afscheid nemen.

MAAR: daarnaast zei ik ook; Gelukkig hoef ik die keuze nog niet te maken,maar ik weet werkelijk waar niet wat ik zou doen, paardwaardig staat voor mij nummer 1. al kan ik 15 jaar niet meer rijden boeit niet, als paard maar gelukkig is. Daarnaast zeg ik voor nu, mijn paard levenslang op pijn stiller nee dank je. Maar: geen idee hoe ik in mijn emotie reageer als die tijd daar is.

Snappen jullie het nog $:\$

**Geplaatst**: 25-01-17 11:15

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 25-01-17 11:15

3 weken geleden mijn pony in moeten laten slapen, mijn grote paard is er nog. Hij is bijna 17 en wegens medische redenen bij mij zelf mag/kan ik hem niet meer rijden. Toch blijft hij bij mij, ik kan hem niet missen. Hij is mijn maatje en ik zou ver gaan om hem bij me te houden op een paardwaardige manier.
Veel mensen hebben geroepen dat ik hem moest verkopen of zelfs inslapen. Waarom? Ja, hij mankeert wel eens iets maar dat zijn geen redenen om hem maar op te geven. Hij is prima tevreden met zijn rol als weideversiering, hij is rustig en gelukkig en mist het werken onder het zadel niet. Hij heeft een paardenvriendje, mag de hele dag eten, staat ongeveer 16 uur per dag buiten....
Klopt, zijn rol is veranderd, maar dat is niet erg voor hem of voor mij. Ik vind het wel lastig als mensen dan zeggen dat hij maar verkocht moet worden puur om het rijden...dat snap ik niet. Hij is dik tevreden met zijn leven, als hij iets zou hebben gekregen waardoor rijden niet meer mogelijk zou zijn zou ik hem evengoed niet weg hebben gedaan. Nu ben ik de reden waardoor rijden niet meer kan, hij hoeft evengoed niet weg. Mijn liefde voor hem is heel groot en daarvoor hoef ik niet op zijn rug te zitten.

**Geplaatst**: 25-01-17 11:16

Geplaatst: 25-01-17 11:16

Jeetje.... Gecondoleerd en veel sterkte TS...

**Geplaatst**: 25-01-17 11:35

Geplaatst: 25-01-17 11:35

@dieseltje: het is natuurlijk heel fijn als je dat kunt doen, maar ik begrijp ook dat mensen dat niet doen.
Ook al is het omdat ze er niet meer op kunnen rijden of het financieel niet meer op kunnen brengen. Iedereen heeft daarin zn eigen grens.
Het paard zelf heeft geen perspectief, leeft in het "nu" en plant niet wat het morgen gaat doen. Daarom is het ook niet erg of zielig als vandaag zn laatste dag is.
Ik zou daarom ook zelf nooit een ander daarop aanspreken; ik vind het juist goed als men zelf zijn/haar verantwoordelijkheid neemt en het niet op een ander afschuift door een ongezond paard door te schuiven naar een ander of weg te doen als weidemaatje.

De grens om wel of niet te gaan dokteren, hoe lang en hoeveel het mag kosten ligt dus voor iedereen verschillend.
Voor mijzelf geldt dat ik best veel wil investeren, geen 100% garantie hoef (maar wel een goede prognose) op de geschiktheid als rijpaard. Als het resultaat pijnloos in de wei zou zijn, dan houdt het voor mij wel op.

Voor wat betreft het opgehokt staan. Tja, ik denk ook daar genuanceerd over.
Ik heb nu een paard dat geopereerd aan twee benen in revalidatie staat. Eerste twee weken boxrust, nu mag hij er een kwartiertje per dag uit. Ik heb nog geen moment gemerkt dat hij er ongelukkig mee is. Heeft bergen hooi tot zijn beschikking en iedere dag een vrolijk hinnikje als ik aan kom.
De meeste paarden schikken zich hier snel in.
Het paard is gisteren voor de eerste x de aquatrainer in gegaan; dat mag hij nu 2 x per week gaan doen.
Verder krijgt hij elke dag oefeningen voor wervelkolom en buikspieren in zijn stal; wordt extra gepoetst en aan de hand gestapt. Nu nog een kwartier per dag, straks naar 2 x een kwartier per dag.
Is het lievelingetje van de revalidatiestal omdat hij zich voorbeeldig gedraagt en zo lief is.
Het revalidatietraject gaat ongeveer een half jaar duren. Is inderdaad prijzig, maar ik vind dat het paard het waard is.

**Geplaatst**: 25-01-17 11:36

Geplaatst: 25-01-17 11:36

* een paard moet maanden op stal kunnen staan en revalideren als er ook maar een beetje hoop is dat iets goedkomt. Ongeacht hoe die maanden zijn.

Ja dit zou ik er voor over hebben mits er vooruitgang in zou zitten en hij niet ondraaglijke pijn heeft.

* oudere paarden die iets mankeren,mogen gewoon oud zijn en je ze moet blijven verzorgen tot ze echt ''op'' zijn.

Mee eens. Ik vind dat als je besluit een dier te nemen, er voor moet blijven zorgen tot hij echt "op" is. Jij draagt verantwoordelijkheid over het dier en ik vind het egoïstisch om hem niet van zijn oude dag te laten genieten alleen maar omdat hij niet meer alles kan wat hij vroeger kon.

* als een paard niet meer geschikt is waar je hem/haar voor kocht, is het tijd om afstand te doen. Veel eigenaren stellen hun wensen of eisen steeds meer bij wat kan, tot het echt niet meer gaat.
Oneens. Ik denk dat je hier wedstrijd paarden mee bedoeld? Ik vind de paardensport nog steeds een teamsport waarin je elkaar helemaal moet begrijpen en waar je in moet groeien. Wanneer je zo'n band met elkaar opbouwt snap ik niet hoe je zo'n dier gemakkelijk af laat maken en laat inruilen voor een ander. Zorg dan voor een oplossing, een rusthuis of iets dergelijks.

* een paard moet aan zijn basisbehoeftes kunnen komen, dus; vrije beweging, goed kunnen eten, sociaal contact en geen pijn. Is 1 van die eisen niet meer haalbaar door bijv pijn, moet je afstand nemen.

Mee eens. Een paard moet gewoon paard kunnen zijn en als dat niet meer mogelijk is dat voor mij een teken om afstand te nemen.

P.s:
Gecondoleerd TS..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-01-17 01:51

Re: discussie; inslapen

Geplaatst door de TopicStarter : 28-01-17 01:51

Dank jullie wel. Het is heel onwerkelijk. Nu in deze discussie toch toepasselijk misschien. We hadden donderdag pas ons paard ingeslapen. Toen maandag mijn broer zo plotseling overleed, overstemde dat alles. Iedereen weet dat wij echt gek zijn op onze paarden, ze zo goed mogelijk verzorgen en er veel voor over hebben.

Wij hebben meer naasten verloren, maar je eigen broer is wel heel dichtbij, zeker het onverwachte is heel moeilijk.
Vaak zeggen mensen; mens voor dieren en zeg ik altijd dat het er erg vanaf hangt bij mij. Ik hou echt heel veel van mn paarden, alle 4 die er nu nog zijn. Maar ze krijgen morgen toch allemaal een spuitje als ik mn broer kan terughalen.

Ik merk ook steeds in discussie en nu we veel reacties krijgen van mensen dat we helemaal niet goed met de dood kunnen omgaan. Zeker in Nederland hebben we niet de beste cultuur om daar goed me eom te gaan. We snappen het niet en het blijft heel lang onwerkelijk.

Mensen willen allemaal zo graag doen wat ''hoort'' denk ik vaak. Zeggen ook wat algemeen geaccepteerd is. Zodra je iets anders zegt of vindt, loop je het risico afgebrand te worden.

Mijn oude ruintjes en merrie mogen best oud worden, maar zij weten helemaal niet of ze nog 1 week te leven hebben of 10 jaar. Het heeft ook geen meerwaarde om nog 10 jaar in een wei te staan. Op dat moment leuk voor ze, maar ze weten helemaal niet hoelang ze dat mogen doen.

Waarom moet een paard echt op zijn? Waarom moeten ze eerst aangeven dat het ECHT niet meer gaat? Je verlegd je grenzen continu.

Het is gewoon zo dat paarden gekocht worden om te rijden en veel mensen geen geld hebben voor meer paarden. Als je paard een blessure krijgt of oud wordt, houdt je sport op. Niet iedereen kan zijn paard een oude dag bieden als het te duur is. En wie kan je vertrouwen? Ik heb best weleens gedacht om er 1 of 3 als weidemaatje aan te bieden, dat we ze opzoeken bijv. Maar ik heb daar alleen slechte ervaringen mee in mijn omgeving.
Dan roept iedereen dat je zelf tot het einde voor je paardje moet zorgen. Dan zie ik oude paarden die veel teveel op stal staan, amper naar omgekeken wordt, vaak alleen komen te staan als ze wat zwakker worden in een groep etc. Dat vind ik ook geen leven.

Ik denk dat we bijna altijd te laat zijn. Ook met honden en katten. Maar het is heel moeilijk om op tijd te zijn. We zijn mensen en doorgaans hebben we een echte reden nodig. Die reden voorkomen als je het aan ziet komen, doen er maar weinig.

**Geplaatst**: 28-01-17 02:47

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 02:47

Eerst en vooral, mijn oprechte deelneming.

Wat jou visie beterft. Wel, dat is jou mening en jou goed recht om daarvoor te kiezen. Maar andere mensen hebben andere meningen en dat is ook hun goed recht. Mijn bijna 16-jarige ruin is nu al 2 jaar weideversiering. De medische problemen die vindbaar waren, zijn behandeld en opgelost. Helaas heeft hij nog iets, waarvan we de oorzaak niet vinden. Paard is pijnvrij en 1 en al levenslust. Ja, ik kocht hem om te rijden, maar ik kocht hem ook omdat ik doodgraag paarden zie. Ik hoef niet persé te rijden, gewoon de dagelijkse omgang met deze dieren is voor mij voldoende. Zo lang hij gelukkig en pijnvrij is, zal hij hier rondlopen. Maakt mij niets uit wanneer anderen denken dat hij nutteloos is. Snap trouwens niet hoe men zo kan denken. Waarom is een onberijdbaar paard nutteloos? Naast op de rug zitten is er immers nog zoveel meer dat ze te bieden hebben. Maar goed, dat is dan weer mijn visie. Ik zou in ieder geval nooit doen wat mensen wel met mij doen. Je wil niet weten hoe vaak mensen met paarden me zeggen dat ze mijn paard zijn leven hadden afgenomen moesten ze in mijn schoenen staan. Ik vind dat echt not done. Het is toch ook niet aan mij om tegen anderen te zeggen dat ik vind dat ze te snel hun paard hebben laten gaan? Waarom mogen de snelle euthanaseerders dan wel commentaar hebben op mensen zoals ik?

**Geplaatst**: 28-01-17 08:58

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 08:58

Ik denk ook niet dat TS jou bedoelt SVRL. Iedereen heeft zn eigen grens daarin.
Waar ik het bij TS wel mee eens ben, is dat het het paard niet uitmaakt. Die kent geen perspectief, dus zolang je in het "nu" maar goed voor hem bent en hij in het "nu" geen pijn heeft dan is dat prima.
Maar je moet beseffen dat dat vooral voor jou prima is. Omdat jij hem zo graag ziet.
Gevaar erin is - en wat je ook vaak ziet - is dat men zo geneigd is zn grenzen te verleggen. Ik had een buurvrouw met een hondje dat oud en op was. Die kon ook niet meer lopen en zij trok hem met een karretje een rondje naar buiten. Daar ligt voor mij wel een grens. Als een hond zn eigen rondje niet meer kan lopen en kan scharrelen om zn plasje te doen, niet omdat hij zijn plasje soms in huis doet.

Bij paarden ligt voor mij de grens wel eerder. Dat is om heel eerlijk te zijn inderdaad vanwege de kosten die je hier voor een paard betaalt. Hem verder weg te zetten betekent er zelf niet vaak genoeg heen kunnen de band met het dier te kunnen onderhouden en te checken of het wel goed met hem gaat. Paarden zijn meestal heel hard voor zichzelf en laten slecht zien wanneer ze met ongemak of pijn staan. Als je niet meer rijdt of een paard dagelijks in handen hebt, mis je die signalen.
Wetende dat het voor het paard niet uitmaakt of hij morgen inslaapt of overmorgen of volgend jaar, zou ik dus kiezen voor inslapen. Ik vind ook, dat als een paard 18 jaar gewend is om op stal te staan, je die niet meer 24/7 op de wei moet zetten in een groep.

**Geplaatst**: 28-01-17 09:32

Geplaatst: 28-01-17 09:32

Ik denk dat het TS vooral bespreekbaar wil maken, dat het vanuit het paard gezien geen drama is als je een oud en onbruikbaar paard laat inslapen, domweg omdat je het geld niet hebt om hem op een pensioenplek te zetten/een tweede paard te kopen omdat je wél wilt blijven rijden.

Iemand die dat doet wordt afgebrand op bokt. Dan ben je egoistisch, moet je je eigen ambities maar naar beneden bijstellen, moet je als je dat echt niet wilt maar een 'goed plekje voor hem zoeken' of nog erger 'hem als weidemaatje weggeven'. Nee dáár wordt een paard beter van.

En iemand die wegens gebrek aan geld niet tot het uiterste gaat 'had nooit aan paarden moeten beginnen want paarden zijn nou eenmaal duur'.

Dat soort emotionele druk op mensen zetten (die een topic openen ómdat ze ermee in hun maag zitten) maakt het er niet beter op.

**Geplaatst**: 28-01-17 10:11

Geplaatst: 28-01-17 10:11

Babootje schreef:
Ik denk ook niet dat TS jou bedoelt SVRL. Iedereen heeft zn eigen grens daarin.
Waar ik het bij TS wel mee eens ben, is dat het het paard niet uitmaakt. Die kent geen perspectief, dus zolang je in het "nu" maar goed voor hem bent en hij in het "nu" geen pijn heeft dan is dat prima.
Maar je moet beseffen dat dat vooral voor jou prima is. Omdat jij hem zo graag ziet.
Gevaar erin is - en wat je ook vaak ziet - is dat men zo geneigd is zn grenzen te verleggen. Ik had een buurvrouw met een hondje dat oud en op was. Die kon ook niet meer lopen en zij trok hem met een karretje een rondje naar buiten. Daar ligt voor mij wel een grens. Als een hond zn eigen rondje niet meer kan lopen en kan scharrelen om zn plasje te doen, niet omdat hij zijn plasje soms in huis doet.

Bij paarden ligt voor mij de grens wel eerder. Dat is om heel eerlijk te zijn inderdaad vanwege de kosten die je hier voor een paard betaalt. Hem verder weg te zetten betekent er zelf niet vaak genoeg heen kunnen de band met het dier te kunnen onderhouden en te checken of het wel goed met hem gaat. Paarden zijn meestal heel hard voor zichzelf en laten slecht zien wanneer ze met ongemak of pijn staan. Als je niet meer rijdt of een paard dagelijks in handen hebt, mis je die signalen.
Wetende dat het voor het paard niet uitmaakt of hij morgen inslaapt of overmorgen of volgend jaar, zou ik dus kiezen voor inslapen. Ik vind ook, dat als een paard 18 jaar gewend is om op stal te staan, je die niet meer 24/7 op de wei moet zetten in een groep.

Vandaar dat ik mijn paard ook thuis houd en niet elders zet. En ik heb heel duidelijke afspraken met het team dierenartsen dat hier over de vloer komt. Gaat het niet goed en mis ik iets, dan moeten ze me dat heel duidelijk zeggen en dan houdt het op. Die vraag wordt door mij trouwens ook bij iedere controle gesteld en tot hiertoe is de mening van de dierenartsen dat mijn paard zich nog top voelt.

Ik ervaar de discussies hier trouwens ook anders, ik lees meer het advies dat men moet laten inslapen, als dat men de keuze die ik gemaakt heb aanmoedigt. Waarschijnlijk net omdat de meeste mensen hun paard hebben om mee te rijden, terwijl ik mijn dieren heb uit liefde. Rijden is voor mij een aangename bijzaak.

Alles is tegenwoordig zo zwart/wit en dat is zo jammer. Mensen doen veel te weinig moeite om anderen te verstaan. Ik zou nooit tegen anderen zeggen dat zij hun dier te snel, of niet snel genoeg lieten gaan en ik vind het dan ook jammer dat anderen wel hun mening en visie willen opleggen. Je wil niet weten hoe pijnlijk het voor me was, toen mensen me tijdens de meest acute fase zeiden dat ik mijn paard maar moest laten gaan, omdat hij nutteloos was. Tot de dag van vandaag ben ik het team in de kliniek dankbaar dat zij eerlijk en correct gehandeld hebben en dat zij mijn gevoel, paard is nog niet op, ook deelden. Gelukkig zijn er ondertussen ook mensen die het fantastisch vinden dat ik mijn paard zijn vervroegd pensioen gun en dat is dan weer een hart onder de riem.

**Geplaatst**: 28-01-17 10:20

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 10:20

Gecondoleerd TS! heel veel sterkte.

Ik heb hier een paard lopen van 29½ jaar oud met een Zeefbeen tumor,is niet meer te genezen bij haar,ze is te oud voor narcose enzo. het gaat op en af met haar,meer goed dan slecht.
Ze heeft die tumor al vrij lang,denk een jaartje of 3 en nu is die al flink groter geworden waardoor ze soms best benauwd is.Ze geniet van haar oude dag,eet nog heel goed haar biks,slobber en muesly en het hooi.Ze ziet er tevreden uit,voor zover ik kan zien geen pijn,en ze staat ook nog haar mannetje t.o. de andere paarden. Telkens wil ik een datum prikken voor inslapen,maar steeds stel ik het uit.
Houden van is loslaten zegt men,maar niet kunnen loslaten is óók houden van.
Ik vind het zo ontzettend moeilijk,omdat ze er zo goed bij loopt nog.

**Geplaatst**: 28-01-17 11:02

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 11:02

Ten eerste, mijn oprechte deelneming TS. Verschrikkelijk om dat mee te moeten maken.

Ik vind het wel heel knap dat je een eigenlijk algemeen "taboe-onderwerp" als de dood hier bespreekbaar durft te maken, waar ook zoveel meningen over zijn. Ik las een pagina terug iets over "mensen uit de sport". Daar ben ik er 1 van, en ook ik ben vrij recentelijk voor de keuze komen te staan, dus ik hoop dat mijn keuze ook een waardevolle aanvulling mag zijn voor dit topic

. Ik hoop dat ik halverwege het verhaal geen tranen in mijn ogen krijg, omdat het nog niet helemaal verwerkt is. Ondanks dat mensen verschillende grenzen stellen aan het "laten gaan", valt er uit alle reacties op te maken dat ze te allen tijde het paardenwelzijn voorop stellen, chapeau voor iedereen daarvoor

.

Ik heb in 2015 een groen paard aangeschaft met het oog op de hogere sport. Paard had veel kwaliteit en looplust, wij konden heel erg goed samen werken, het was een lief paard, echt een knuffel, en wedstrijden gingen ook voorspoedig, maar bovenal: de mentaliteit van dat paard was ongekend. Ik heb zelden meegemaakt dat een paard zo voor je door het vuur kon gaan. Veel prijzen gehaald, veel vreugde-momenten gehad, en begin oktober zouden we de stap naar het internationale werk gaan maken. Er was wel altijd 1 maar aan dat paard: aanleuningsproblemen. En hardnekkig ook. Dat werd naar verloop van tijd wel een stuk beter, maar weg ging het nooit. Alle instructeurs en bitten en hoofdstellen en noem het maar op erbij gehad. Omdat het probleem wel daadwerkelijk minder werd, dacht ik: "hé, we zijn op de goede weg".
Tot op een dag er een rood-bruine, plakkerige substantie uit 1 neusgat kwam sijpelen. Eerst de lokale dierenarts erbij gehad, slijmoplossers erin, werd iets beter. Mee gestopt, en het begon weer opnieuw.
Na tig neusscopieën verder, nog niets gevonden. Ik ermee naar de kliniek voor een CT-scan (ja, tel de financiën allemaal maar op!). De CT-scan wees naar een sinusitis, alle holtes van dat paard zaten vol. Dat zou met een eenvoudige operatie te verhelpen zijn, 99,99% kans op goede genezing, paard kon daarna weer vol de sport in, niks meer mee aan de hand. Daarop besloten om dat paard te laten opereren. Operatie was goed gegaan, dag erna ook helemaal prima, en we zouden haar na het weekend weer mogen gaan halen. Uiteindelijk is dat op zondag, 2 dagen na de operatie, helemaal mis gegaan, naar de intensive care gegaan omdat ze weer begon te bloeden uit haar neus. Een uur later kreeg ze 3 epileptische aanvallen achter elkaar. Ze verwondde zichzelf, sloeg met haar hoofd tegen de grond, en het was ontzettend gevaarlijk om erbij te komen. Daarop, samen met de dierenarts, besloten dat de enige optie was om haar te laten gaan. 9 jaar oud. Autopsie wees uit: kwaadaardige hersentumor. Nooit iets aan dat paard gemerkt, liefste paard wat er was, bloedonderzoek, alles was goed, tot op de dag zelf nog. Maar zo raar kan het lopen. Dit gaat dan wel om een acute situatie natuurlijk. Ook al staan er dan nog andere paarden op stal, je gaat wel tot het uiterste, of je doel nou sport of recreatie is

.
Moraal van het verhaal: ik denk dat mensen uit de sport niet zozeer sneller afstand kunnen doen van een paard, maar gelijk naar de zwaardere middelen grijpen (lees: kliniek), en zodra die geen kans meer geven, dat ze dan eigenlijk ook geen andere keus meer hebben dan de paarden te laten gaan.

3 weken later heb ik mijn tweede (wat oudere) paard in moeten laten slapen. Had al veel sport in de benen, dus pensioen zat er al wel een beetje aan te komen. Ongelukje gehad in de stapmolen, vleeswond waar een infectie bij is gekomen in het spronggewricht. Paard is netjes behandeld daarvoor (gewricht gespoeld op de kliniek, endoscopisch), maar is nooit meer helemaal lekker gaan lopen. Uiteindelijk takelde ze wel wat verder af, daarop besloten om haar acuut gewoon een goede oude dag te gunnen. Maar ze ging zelfs in stap kreupelen, nog zonder reactie op dat gewricht bij aanraken, buigen, e.d.. Goed, pijnstillers erin. Maar ze kreupelde zelfs door de bute heen, waarop bij mij ook de alarmbellen zijn afgegaan, om nog eens een botscan te laten doen (zelfde kliniek als bovenstaande paard). Na 4 dagen uitverdoven + daarna de botscan is uiteindelijk gebleken dat de bacterie zo diep in het spronggewricht zat, dat het toch wel een ernstige zaak zou worden...
Toen stond ik voor de keus: ja, het was operabel, maar het zou een dusdanig lang en zeer pijnlijk proces voor het paard worden, of haar laten gaan. De dierenarts raadde de operatie zelfs af.
Ik kan me het gesprek nog goed herinneren, de dierenarts zei: "mevrouw, wij kunnen veel, maar dat zou een ontzettende lijdensweg voor het paard worden, dat kan ik u eigenlijk niet aanraden". Waarop ik zei: "dan wil ik dat u goed voor haar zorgt en haar uit haar lijden verlost".

Moraal van dit verhaal: wat langer durende problemen zou ik persoonlijk, zo lang het paard nog een paardwaardig bestaan mag hebben (gewoon op de wei, eten, geen pijn), er alles nog aan doen, ondanks financiën. Op het moment dat één van deze componenten ontbreekt, ondanks de gigantische uitgebreide medische mogelijkheden die we tot onze beschikking hebben, dan is het goed geweest, en dan kan ik daar misschien, na een hele lange tijd, ook wel vrede mee hebben.

Ik denk dat mensen uit de sport dus naar andere middelen grijpen om voorafgaande problemen op te lossen, zodat inslapen echt de enige optie daarnaast nog is. Op het moment dat je die mogelijkheden uiteraard niet hebt, maakt niet uit wat voor redenen daarvoor zijn, dan leert de ervaring mij dat de liefde en het gevoel voor een paard wat mensen hebben altijd wel het juiste zegt, ongeacht wat de keuze dan ook is. Je doet het nooit fout, je handelt paardwaardig en dat is wat telt

.

**Geplaatst**: 28-01-17 11:36

Geplaatst: 28-01-17 11:36

SVRL schreef:
Waarschijnlijk net omdat de meeste mensen hun paard hebben om mee te rijden, terwijl ik mijn dieren heb uit liefde. Rijden is voor mij een aangename bijzaak.

Ik vond het eerste van je deel van je post prima, maar deze zin vind ik dan wel weer te ver gaan.
Het houdt namelijk een oordeel in. Alsof mensen die hun paard laten inslapen omdat ze wel willen rijden niet van hun paard zouden houden.

**Geplaatst**: 28-01-17 11:43

Geplaatst: 28-01-17 11:43

Babootje schreef:
SVRL schreef:
Waarschijnlijk net omdat de meeste mensen hun paard hebben om mee te rijden, terwijl ik mijn dieren heb uit liefde. Rijden is voor mij een aangename bijzaak.

Ik vond het eerste van je deel van je post prima, maar deze zin vind ik dan wel weer te ver gaan.
Het houdt namelijk een oordeel in. Alsof mensen die hun paard laten inslapen omdat ze wel willen rijden niet van hun paard zouden houden.

De TS bedoeld dat er mensen zijn die hun paard laten inslapen als ze er niet meer op kunnen rijden.Ze willen een ander paard kopen,maar willen of kunnen er geen 2 onderhouden.
Ik ken er genoeg die hun paard lieten inslapen vanwege artrose,en dus niet meer konden rijden.Paard had nog wel als grasmaaier kunnen dienen,maar dat wilden ze niet,ze wilde wel kunnen rijden.
Zo vaak gehoord en mee gemaakt.
En JA, zulke mensen houden niet van hun paard. Ze bestaan écht.

**Geplaatst**: 28-01-17 11:57

Geplaatst: 28-01-17 11:57

Ook artrose kan te heftig worden.

Als een dier nauwelijks meer zijn stal uit wil komen, in de wei eigenlijk niet meer wil lopen of grazen dan kan artrose toch echt ook de grens zijn.

Heb dat meegemaakt bij een relatief jong (17) paard van een vriendin. Sportpaard.

En geloof me, daar is echtecht heel veel aan gedokterd, tot aan inspuiting in de gewrichten aan toe.
Die inspuitingen hebben hem misschien nog anderhalf jaar extra opgeleverd, dat wel.

Als dit paard pijnvrij had kunnen zijn, had het beslist langer rondgelopen.

Ik heb het hele proces van hoop, de goede dagen zien en de slechte dagen weg proberen te redeneren tot het moment dat zelfs dat niet meer kon gezien.

En de beslissing was extreem zwaar.

Dus artrose kàn beslist een reden tot inslapen zijn.
En ook echt sportpaard / rij-mensen kunnen gruwelijk moeite hebben met de uiteindelijke beslissing.

---

Ik ben geen fanatieke ruiter.
Heb een 23-jarige ruin op pensioen.
Al een paar keer voor de beslissing gestaan, doorgaan of inslapen.
Tot nu toe gekozen voor doorgaan, en momenteel is hij zo fris als een 3jarige.
Maar we hebben er een paar keer dichtbij gezeten, en ik weet ook dat de keus er ooit aankomt.
Het liefste zou ik zien dat hij ooit in een vrolijke bui een bok geeft in de wei, en dan gewoon omvalt.
Zodat hij tot het eind vrolijk is, geen lange strijd hoeft te voeren en -eerlijk is eerlijk- ikzelf de beslissing niet hoef te nemen.
Zwaar zat als hij ineens omvalt natuurlijk, maar ik zou het alles bij elkaar wel het mooiste vinden.

Laatst bijgewerkt door F_T op 28-01-17 12:02, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-01-17 11:58

Geplaatst: 28-01-17 11:58

xyzutu2 schreef:
Financiele mogelijkheden spelen altijd mee: je kunt je paard alleen geven wat je zelf hebt.

Los daarvan vraag ik me wel eens af of er tegenwoordig niet heel erg lang doorbehandeld wordt. Toen ik in de paarden begon was een gebroken been een doodsvonnis. Heel simpel. Tegenwoordig is dat gelukkig niet meer zo, maar als ik dan zie wat paarden allemaal moeten doorstaan om van een breuk (of andere bijna terminale blessure) te genezen... Maandenlang niet uit de box mogen en dat soort dingen. Als mens leef je deels in de toekomst (als ik dit nu doe, dan kan ik straks dat en dus moet ik gewoon even de tanden op elkaar zetten...) maar een paard leeft in het nu. En als het nu maandenlang anti-paards is (zoals in mijn ogen bijvoorbeeld het geen contact kunnen hebben met soortgenoten, niet kunnen bewegen), dan denk ik dat ik toch voor een voortijdig einde zou kiezen. Maar goed, dat is makkelijk gezegd zolang je nog niet voor die keuze staat.
Ik had het er toevallig laatst met mijn dierenarts over en zij zei dat ze paarden enorm ver kon doorbehandelen en zelfs kon genezen, maar dat ze er zelf in de meeste van die gevallen niet eens aan zou beginnen er gewoon meteen de stekker uit zou trekken. Stomweg omdat het verlengen van het lijden van het paard voor haar niet opwoog tegen het verlengen van het (uiteindelijk hopelijk) pijnvrije leven.

Mijn paard heeft op 1 januari een ernstig ongeluk gehad en stond vijf dagen kritiek op de intensive care van een kliniek. Hij kwam erdoor en moest nog een maand boxrust daarna.

Nu heb ik mijn paard al tien jaar en heeft hij in al die tijd nog nooit (!) op een stal gestaan. Daarvoor stond hij bij een handelaar, ook zonder stalling. Eigenlijk gaat het prima. De eerste dagen wat onrustig, maar nu staat hij er al bijna drie weken. Vandaag mocht hij de eerste x tien minuten buiten stappen en hij wandelde heel rustig mee.

Helaas heeft hij op zijn wonde een abces gekregen, wat we nu bestrijden met straffe antibiotica. Als dat niet helpt, moet alles opnieuw opengemaakt worden, waarna er waarschijnlijk nog meer boxrust volgt.

Een heel verhaal, om te illustreren: paarden leggen zich doorgaans nogal gemakkelijk bij een situatie neer. Zelfs in het geval van een behoorlijke gekke en ondernemende 14 jarige ruin die nog nooit in z'n hele leven een stap in een stal gezet heeft.

Overigens zijn de kosten ook al stevig opgelopen. Zit nu al dubbel zoveel geld in als hij tien jaar geleden bij aankoop gekost heeft

Met mijn bijna 26-jarige ruin zou 'k dat traject waarschijnlijk niet ingaan... en hoewel... je weet nooit wat je doet als je over leven of dood moet beslissen. Ik ben alleszins blij voor mijn andere paard dat ik beslist heb om de operatie wél aan te gaan, maar weet ook dat er genoeg mensen voor de kosten of het lange op stal staan, misschien beslist hadden tot inslapen.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:00

Geplaatst: 28-01-17 12:00

gohya schreef:
Ik ken er genoeg die hun paard lieten inslapen vanwege artrose,en dus niet meer konden rijden.Paard had nog wel als grasmaaier kunnen dienen,maar dat wilden ze niet,ze wilde wel kunnen rijden.
Zo vaak gehoord en mee gemaakt.
En JA, zulke mensen houden niet van hun paard. Ze bestaan écht.

Dat is jouw mening.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:03

Re: discussie; inslapen

Geplaatst: 28-01-17 12:03

Ik vind in sommige gevallen dat het laten inslapen van een paard met artrose van meer liefde getuigt, dan het dier door te laten lopen.

**Geplaatst**: 28-01-17 12:03

Geplaatst: 28-01-17 12:03

Finacieel speelt altijd een rol.

Echter heb ik er vorig jaar voor gekozen mijn paard te laten inslapen.
Dit omdat mijn paard verlamming had (cauda equina syndroom).
Ze heeft 2 weken op de kliniek gestaan en toen deze uitslag kwam direct besloten om haar te laten inslapen.

Moeilijke beslissing maar toch direct genomen omdat ze niet meer een paardwaardig bestaan kon leven.
Echter had ze ook al zoveel medicatie gehad dat de slacht zowiezo geen optie zou zijn.
Daarnaast vind ik de slacht bijna nooit een optie omdat ik er nachtmerries van zou overhouden en bij elk pakje paardenworst zou gaan janken (denk ik).

Maar het ligt idd per situatie anders en wij als mensen denken anders over dingen.

Nomineer dit bericht ×