Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-01-15 13:30

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 17-01-15 13:30

Tja, wat is mee kunnen in de wei? Als je een kudde hebt met volbloeden en koudbloeden, zullen die koudbloeden al snel niet meer mee kunnen met de kudde. En een paard dat een enorme kuddegeest heeft, kan echt boven zijn grenzen gaan om mee te kunnen, terwijl een eenzaat sneller wat achterblijft, terwijl het niet direct duidelijk is of die pijn heeft.

Hier heeft mijn oudje (inmiddels weeral 8 jaar geleden, wat vliegt de tijd) er zelf over beslist. Was al enkele jaren erg mager, kreupel van artrose, kon paar keer niet overeind maar telkens er toch weer door gevochten (niet kort na elkaar, ik spreek over 4x in 5 jaar tijd), was wel nog altijd de leidster van de kudde, ook al kwam ze er een heel eind achteraan, en bemoederde nog alle veulens, kreeg duivelsklauw maar stond de laatste weken op metacam na een val op bevroren ondergrond. Op een avond at ze haar hooi niet meer, en 's morgens lag ze neer in de box. DA gebeld, en de keuze was snel gemaakt, DA zei dat ze niet eens haar hoofd heeft opgetild voor het spuitje. Ik weet echter dat ik het met de volgende paarden niet zo ver zal laten komen, al merk ik dat haar dochter dezelfde vechtlust en levenslust heeft als zij, ze mankt overduidelijk maar lijkt er zich niets van aan te trekken, en rent meestal nog vrolijk mee met de groep. Ondanks een melanoom in de mond eet ze goed, en moet in de zomer zelfs op dieet. Zij wordt dit jaar 20.

**Geplaatst**: 17-01-15 14:14

Geplaatst: 17-01-15 14:14

Sommige paarden zijn echt bikkelhard voor zichzelf.

Dat is ook het moeilijke, ze geven het niet aan of we zien het niet (of willen het niet zien).

**Geplaatst**: 17-01-15 14:17

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 17-01-15 14:17

Ja. Het moeten zoeken in de kleine dingen, en vervolgens zijn die dingen zo klein dat je eraan gaat twijfelen of je niet paranoide word xD

**Geplaatst**: 17-01-15 14:39

Geplaatst: 17-01-15 14:39

Ik snap sommige dierenartsen ook niet.
Ik kom net terug van een zadel aanpassing. Betreffende paard is een oudere fokmerrie die geen enkele spier meer op het lijf heeft. De hele bovenlijn is hol, de bovenbenen staan hol, van achter gezien steken de heupen uit. Als je met je hand erover gaat voel je iedere rib door de wintervacht en je kunt de bovenkant van de ribbenboog vastpakken.
Dierenarts was echter geweest en heeft gezegd dat ze het paard beter maar kan gaan rijden omdat ze anders geen spieren meer kan opbouwen. De ontlasting was normaal en het bloedbeeld ook, dus het paard is gezond.
Er moest dus een zadel gekocht gaan worden.......

Als zo'n DA je ook moet adviseren over een euthanasie vraag, dan voorzie ik ook een lang lijden eerlijk gezegd.

**Geplaatst**: 17-01-15 14:51

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 17-01-15 14:51

Ik heb mijn fjord afgelopen zomer in laten slapen ten gevolge van spat. Het was al 12 jaar mijn vriend mijn maatje. Maar mijn turbofjord had pijn, echt heel veel pijn. Ik heb 1,5 jaar alles gedaan om de spat in juiste banen te leiden. Het mocht niet zo zijn. Hij kon ook niet meer op zijn andere been staan. Dat was op donderdagavond dat ik thuis kwam. Ik heb de nacht bijna helemaal doorgebracht bij hem liggend in de paddock. 's ochtends alles geregeld en om half 3 de Da. Daarna meteen af laten halen door de trailer van rendac. Al had ik er nooit meer op mogen zitten, dat maakte mij niet uit. Maar als je bij zo'n harde echte pijn ziet. Dat hoeft niet meer. In mijn ogen is het een voorrecht dat we dieren verder lijden kunnen besparen.
Echter kan ik er heel goed mee om gaan. Terwijl toen 7 jaar terug het paard van mijn vriendin kwam te overlijden ik echt dacht dat je mij dan op kon gaan nemen in het GGZ als dat pablo zou overkomen. Maar ik heb er zo lang naar toe kunnen werken (eerlijk gezegd heb ik in eerdere stadia al gezegd dat het klaar was hoor voor hem maar dan mocht het niet van de dierenartsen)
Ik vroeg op een gegeven moment aan iemand, wanneer is het dan tijd? Zij zei tegen mij je ziet het. En dat was in mijn geval echt waar.

**Geplaatst**: 17-01-15 14:56

Geplaatst: 17-01-15 14:56

Ik denk zelfs dat het een troost is dat je kunt beslissen een dier niet meer te laten lijden......

:(:)

**Geplaatst**: 18-01-15 23:02

Geplaatst: 18-01-15 23:02

Ik lees even mee

Mijn 8-jarige ruin is afgelopen zomer vervroegd met pensioen gegaan naar aanleiding van ontstekingen in zijn kniegewrichten en niet te diagnosticeren rugproblematiek (recidiverend geblokkeerd SI-gewricht en mogelijk zeer zeer lichte vorm van kissing spines maar kan in principe de verklaring niet zijn voor het gedrag). Momenteel staat hij met 50 andere paarden in een rusthuis, waar hij het fantastisch naar zijn zin heeft. Hij is de grote baas, rent de hele dag in het rond en eet zich te pletter. Maar als ik op bezoek ga en langer blijf wordt hij bijterig en als ik aan zijn rug kom wordt hij ontzettend boos. Soms loopt hij licht kreupel achter. Dat is voor mij een teken dat hij pijn heeft, maar het is zo verdomd moeilijk om in te schatten of hij ook pijn heeft als ik hem met rust laat en hij lekker op de wei staat. Ben ook aan het twijfelen om binnenkort met de dierenarts te overleggen hoe hij/zij dat ziet..

Eerder twee paarden laten inslapen. Een merrie van in de 20, die op een gegeven moment moeite had met opstaan na het rollen, dat was wel echt de druppel. En een ruin van 4, die een ernstige botaandoening had en wat een heel progressief beloop zou hebben (met pijnstilling nog enkele weken).

Het is altijd moeilijk om het goede moment te kiezen!

**Geplaatst**: 19-01-15 00:53

Geplaatst: 19-01-15 00:53

Tja..zoiets is en blijft moeilijk..
Ik heb mijn oude ruin met gebitsproblemen 3 jaar geleden in laten slapen.
Heel lang getwijfeld, nagedacht en gekeken.
Gekeken naar hem..uren..en uiteindelijk gezien dat ie zichzelf niet meer was, ja hij was blij als ik kwam met wat lekkers, met wat aandacht..borstelen.
Maar als ik hem bleef observeren als ie dacht dat ik er niet was dan zag ik het, hij had geen lol en hij was moe...heel erg moe.
En dit klinkt simpel maar het heeft wel 2 jaar geduurd voordat het echt tot mij doordrong..hij kreeg meer pijnklachten en eten werd steeds moeilijker ( heb diverse behandelingen laten doen) ik zag gewoon dat ie niet gelukkig meer was.
Toen heb ik de knoop doorgehakt..toen de dierenarts kwam om hem te laten inslapen kwam ie nog vrolijk naar me toe gelopen op een drafje..dat is moeilijk hoor....maar het inslapen ging zo snel en direct na zijn laatste adem veranderde zijn blik in rust...ik heb gehuild..zo gehuild van verdriet, en opluchting.
Ik heb hem 19 jaar gehad en wist gewoon dat ie er zat van was....
Kijk naar je paardje en probeer te zien en te voelen... je paardje laat het je wel zien.....

**Geplaatst**: 27-01-15 18:16

Re: Wanneer is het genoeg?

Geplaatst: 27-01-15 18:16

Ik heb vorig jaar mijn 17 jarige merrie ingeslapen met artrose. Ook ik vroeg me af wanneer het genoeg was. Diep van binnen weet je wel wanneer het genoeg is. Mijn merrie is zo vredig gegaan, dat ik het er geen moment echt moeilijk mee heb gehad. Het was absoluut de juiste keuze.

Succes!

Nomineer dit bericht ×