Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
Xpinoxx schreef:Hoi Dddara,
Wat fijn dat hij kan blijven, wat een rust geeft dat voor jou en je paard. Is je merrie nog drachtig gescand?
misschien zie ik je binnenkort nog even op stal, welke tandarts heb je erbij gehad?
DDDara schreef:Dank jullie wel!
Die hormonen kunnen zeker nog wel een flinke rol spelen in het hele verhaal. Het zou me niets verbazen dat ik de beslissing om hem te verkopen heb gemaakt onder invloed van hormonen en uiteindelijk ook het besluit om hem te houden zal vast door de hormonen beïnvloed zijn.
Daarbij weet ik niet of ik het moet geloven maar ik hoor ook regelmatig mensen zeggen dat paarden ook heel heftig op hormonen kunnen reageren..... ik vind het wat zweverig klinken, maar van dolfijnen is algemeen bekend dat je daar niet zwanger bij moet gaan zwemmen.....
En hoe de paarden en mijn kindje straks te combineren zijn moet ik nog zien uit te vinden.... Maar voor alles is een oplossing denk ik dan maar!
DDDara schreef:Dank jullie wel!
Met me stuitje gaat het onderhand wwer aardig goed touwens.
Ik denk overigens dat ik het paard prima had kunnen verkopen als ik hem goed afgesloten zou hebben, ik denk dat de meeste spanning nu gewoon is door de herrinnering aan de val! Maar wanneer ik hem netjes dat afgesloten had ik natuurlijk nooit de keus gemaakt hem we te doen, dan kon ik hem makkelijk een tijd vrijgeven.
Maar nu wisselend en met eer zeer mondje zou het vreselijk zijn, als men er niet achter zou komen dat dat het was had hij zeker de kans door verkocht of erger te worden. Als men er wel achter was gekomen dat het zo een kleinigheidje was hadden ze waarschijlijk heel hard gelachen dat ze hem voor zo een prikkie hadden kunnen kopen.
En de val van de bijrijder schrijf ik toe aan de opgebouwde spanning in de periode van niets doet, evt aan de tijd die tuusen de 2x rijden zat, maar vooral aan het feit dat hij er niet over na kan denken dat hij geen bit in heeft. Hij zal waarschijnlijk alleen de herinnering aan zijn zere bekkie hebben bij het rijden, en zich niet realiseren dat hij nu geen bit in heeft en dat het dus geen of minder pijn zal doen. En misschien nog wel belangrijker buiten mij had er nooit iemand op gezeten of mee gewerkt, dus ineens iets doen wat je al spannend vind met iemand die je niet echt kent....... ik kan me zijn spanning best voorstellen!
DDDara schreef:De tandarts die ik er bij had was Olaf Franzel (ik wil overigens helemaal niet zeggen dat hij niet goed is) hij doet het zonder verdoving waardoor hij toch niet alle plekjes kon pakken die de dierenarts met verdoving wel te pakken kreeg.
R12312 schreef:DDDara schreef:De tandarts die ik er bij had was Olaf Franzel (ik wil overigens helemaal niet zeggen dat hij niet goed is) hij doet het zonder verdoving waardoor hij toch niet alle plekjes kon pakken die de dierenarts met verdoving wel te pakken kreeg.
Dat is echt de meest beroerde gebitsverzorger ( want hij is geen tandarts) die er rond loopt