Maar ook zo bedoel ik het niet. Ik bedoel dat een hengst in omgang net zo braaf kan zijn of eigenlijk moet zijn als elk ander paard. Ze moeten zich gewoon gedragen in alle situaties en zeker in de omgang met mensen. Waar ik het meer over heb is wat er gebeurd als die ruiter tussen de merries van zijn hengst afvalt.. Als je hengst om wat voor een reden dan ook los komt te lopen.. Of als hij je hem wil inscharen bij ruinen, hengsten of een merriegroep. Dan staat de goede opvoeding van de mens ineens nergens meer en neemt het "hengst zijn" ineens alles over. Denk inderdaad aan vechten, al dan niet hard, aan dekken, etc. Allemaal dingen die in de meeste gevallen overgaan na het ruinen, maar het is wel een groter risico als dat al eenmaal ontwikkeld is.
Vandaar dat mijn mening is, als je toch wil castreren met het oog op een sociale toekomst voor je paard, waarom dan wachten tot hij al tekenen van hengstengedrag gaat vertonen? (in het algemeen hoor, Nouvel. Niet speciaal voor jouw situatie)

De mijne is echt nog een baby nu. Doet wel wat happen en soms een stoer sprong/steigertje tijdens het wandelen, maar ach.. Daar moet ik alleen maar om lachen
.
. 
Dat maakt het fascinerend!

. Gewoon rustig naar hem toe gewandeld, rustig toe gesproken, de weg naar de merries blokkeren zodat hij alleen maar terug kan en thank god had hij zichzelf terug gebracht naar zijn eigen paddock en heel goed belonen dat hij zo braaf terug komt (en dan paard op stal of in de wei, om de hoek lopen en toch even een traantje wegpinken van spanning