discussie; inslapen
Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
- Britta31
-
- Berichten: 14332
- Geregistreerd: 26-11-13
- Woonplaats: Naast Britt,Nappie,Aag en Sasa en Max.
Re: discussie; inslapen
Geplaatst: 17-01-17 12:00
- Luca03
-
- Berichten: 2608
- Geregistreerd: 31-08-13
- Woonplaats: België
Re: discussie; inslapen
Geplaatst: 17-01-17 12:10
- superpony
- Berichten: 26713
- Geregistreerd: 25-02-05
Re: discussie; inslapen
Geplaatst door de TopicStarter : 17-01-17 13:30
Wij zijn mensen en zeker particuliere paardenbezitters gaan er anders mee om. Juist als je ervoor staat en je voor jezelf een weloverwogen keus gaat maken, is het moeilijk om verschillende meningen te horen.
Met de dood omgaan is en blijft moeilijk. Steun en begrip uit je omgeving kan wel helpen.
Persoonlijk vind ik dat paarden al een slecht leven hebben met veel op stal etc etc. Langere periode op stal zal dan minder moeilijk zijn, dan als je paard veel buiten loopt in een vast koppel.
Wij hebben er wel eerder voor gestaan en toen was het wel duidelijk wat te doen. Nu is dat bij 1 paard ook zo en staat het ook al gepland. Heel zwaar en moeilijk, omdat je alle dagen ervoor hem/haar nog verzorgd en niet anders wil doen. Natuurlijk is hij/zij dan extra lief, mooi etc.
Een ander paard twijfel ik over, maar is het veel moeilijker voor ons. We hebben hem al 15jr en hij heeft al langer blessures waar hij vaak vrij goed mee om kan gaan. Hij blijft vrolijk, lief en gezellig. Oo staat hij al 13 jaar 24/7 samen met de shet, die echt zijn schaduw is en nog niet toe is aan inslapen. Ben daar zelf ook bang voor, ondanks een evt goed afscheid.
Veel paarden gaan met pensioen en dat heeft hij feitelijk ook al tijden. Maar dat staan te staan, vind ik zelf soms moeilijk. Buiten dat, kost het inderdaad elke maand geld en elke dag veel tijd en energie. Op een pensioenstal zetten, zie ik zelf geen meerwaarde in.
Ze staan nu in ons eigen koppel op de paddock met onbeperkt hooi, maar hij beweegt te weinig. Overgewicht is niet in zijn voordeel. Soms gaat wandelen super en soms wat minder.
We wilden verhuizen en voor onze bejaarden pony's een mini pp aanleggen, maar dat is er voorlopig nog niet. Zo heb je dus allemaal wel je gevoelens en excuses.
We stellen allemaal wel wat uit, verleggen grenzen en dan ben je toch altijd wel te laat. Sportpaarden, die dan nog 2x pw naar het bos gaan en uiteindelijk op de wei in pensioen belanden. Mensen die dan zeggen; hij is altijd goed voor me geweest, dus ik ben ook goed voor hem na alle trouwe jaren en hij mag van zijn welverdiende rust genieten.
Als je iets anders zegt, ben je hard, gemeen etc.
Ik zei heel voorzichtig laatst; maar ze zijn er voor ons. Je koopt een paard voor jezelf en als je niet meer kan rijden, wat dan? Een paard heeft geen besef van tijd. Moet hij maar op de wei blijven lopen, zodat je jezelf beter voelt? Hoelang kan dat wel niet duren?
Wij hebben nu 5 paarden. De merrie is ooit als 5jr gekocht. De ruin als 4jr. Shet als 2,5jr, ruin als 4jr en laatste ruin van 18 zat in de merrie.
Als je een jong paard koopt en die mag oud worden, is dat mooi. Maar zodra ze wat gaan mankeren, houdt je sport/hobby min of meer wat op, als je graag rijdt. Als je een paard op zijn 20e stil zet en je kan weer een 5 jr kopen bijv, kan die ook al 20 zijn als de eerste 35 mag worden. Al die tijd betaal je wel dubbel. Hoeveel meerwaarde heeft dat oud worden voor een paard zelf?
Ik zelf hou niet van lang dokteren. Maar ik vind duidelijke antwoorden, wel fijner dan vage klachten, of langzame achteruitgang.
Soms denk ik dat ik de 19jr ruin ook laat gaan. Het is ook niet anders of ik dat nu doe, volgend jaar of over 10 jaar. Veearts zou eraan meewerken, dus dat is het ook niet. Maar voor mezelf is het nog niet zo duidelijk en ik denk er nu wat meer aan, omdat we er voor een ander paard noodgedwongen voor staan.
Met honden en katten vind ik ook anders. Eind 2014 had onze kat moeite met eten. Tijdens het onderzoek onder narcose, kwamen tumoren in beeld en hebben we hem niet meer wakker laten worden. Zat te wachten, dus hield er rekening mee en is netjes gegaan.
Mijn Border Collie was 15 en al een beetje ''oud'', maar nog fit. Opeens ging ze hard achteruit en hadden we een dag gepland. 2 avonden ervoor werd ze slechter en is ze dag erop ingeslapen. Noodarts wilde het niet doen 's avonds..........Die zei, bel morgen je eigen dierenarts maar, want ze was al eventjes oud.
Op de dag zelf liep ze wel mee klein rondje bos en twijfelde ik licht. Maar beter een leuke laatste dag, dan een slechte. Bij de dierenarts ging ze liggen in de wachtkamer en heb ik haar op de behandeltafel gelegd. Ze was zo weg, dus het was goed.
Maar een hond zie je elke dag van heel dichtbij. Paarden in pension zie je maar beperkt. Ik wilde vd week 's avonds wandelen en mn oude ruin wilde niet stappen, dus ik dacht van alles. Volgende dag hoor ik dat ze als malle tekeer zijn gegaan. Dat weet je niet, omdat ik ze nooit zie rennen of gek doen. Ook niet als ik er 4 uur bij ben.
Onze oude merrie is 24 en zal op de rontgen echt wel iets uit komen, maar loopt nog graag een rondje.
Heel ego, wil ik straks niet spijt hebben, dat de 3 oudjes lekker rondscharrelen en mn zwarte er ook nog bij had kunnen lopen. Want dat gaat op zich prima.
Qua tijd en geld scheelt het altijd als je een paard laat inslapen. Dat snapt iedereen, maar ligt aan je eigen portemonnee.
Britta, ik had ook de wens dat de ruin en shet tegelijk zouden kunnen gaan en dat houdt me iets tegen nu. de shet is echt zijn schaduw en moet daarna wel verder. Die kent de anderen ook goed, maar die band is wel behoorlijk. De shet nu laten gaan, vind ik te ver gaan. Maakt voor de shet niet uit, want zoals gezegd, paarden hebben geen toekomstbeeld, maar we moeten er zelf mee kunnen leven.
- Macs
-
- Berichten: 7772
- Geregistreerd: 19-06-09
Geplaatst: 17-01-17 14:20
Britta31 schreef:Mijn paarden zijn ook erg aan elkaar gehecht.En ik maak me soms zorgen hoe het met hem zal gaan als Britta dood zou gaan.Als ze bv 40 zou worden is mijn ruin bijna 28.Ik denk er weleens aan om ze dan samen te laten gaan.Maar dan laat je eigenlijk een gezond paard(hoop ik dan nog)inslapen.Hoe denken jullie daarover?
Gezond was het ene paard niet meer, maar levenslust had hij zeker nog wel.
Toch ervoor gekozen ze samen te laten gaan. Hij zou alleen achter blijven in een paddock, kon niet op een weitje ivm HB en is niet de makkelijkste in een kudde. Dat zijn slechts enkele punten waarop we hebben besloten ze samen te laten gaan. Geen spijt van gehad.. maakt het verdriet helaas niet minder, maar toch.
- Dancyy
- Berichten: 2708
- Geregistreerd: 03-11-15
Re: discussie; inslapen
Geplaatst: 17-01-17 14:37
Wij hebben besloten dat we geen koliekoperaties e.d. meer gaan doen, in het verleden wel gedaan met 2 paarden maar die hebben het allebei niet overleeft en mocht dat wel gebeuren is het nog een vrij lang herstel. Lange boxrust gaan we ook niet doen (langer dan 2 weken). Verder kijken we naar wat het paard wil, in April nog een merrie heel ziek gehad, zat tegen een operatie aan en dan zou het einde verhaal zijn maar die heeft het net gehaald. Wel dierenarts er ontzettend vaak bij gehad, maar je zag aan het paard dat ze nog wilde. Na een week was ze er echter klaar mee en gaf ze op, toen vonden wij het ook genoeg geweest, dierenarts gaf echter aan dat haar lichaam wel de goede kant op ging en dat hij nog slagingskans zag dus toch doorgegaan, merrie kreeg er na 2 dagen ook weer zin in en loopt nu nog steeds rond
maar die zat wel echt op het randje hoor. - Anoniem
Geplaatst: 17-01-17 14:46
Britta31 schreef:Mijn paarden zijn ook erg aan elkaar gehecht.En ik maak me soms zorgen hoe het met hem zal gaan als Britta dood zou gaan.Als ze bv 40 zou worden is mijn ruin bijna 28.Ik denk er weleens aan om ze dan samen te laten gaan.Maar dan laat je eigenlijk een gezond paard(hoop ik dan nog)inslapen.Hoe denken jullie daarover?
Dat heb ik gedaan met mijn geliefde paard en pony en die waren zelfs maar 15 en 11 jaar oud....
In het topic in mijn onderschrift kun je een beetje lezen waarom ik tot dat besluit ben gekomen. En ik heb van heel veel dingen spijt wat mijn 2 grote liefdes betreft, zit ook met een ongelofelijk groot schuldgevoel naar beide toe, maar niet van het samen laten inslapen; dat was en is nog steeds in mijn ogen de laatste liefdevolle daad die ik voor ze kon doen.
Maar die waren beide verre van gezond, hoewel de meningen natuurlijk vast zullen verschillen over hoe lang ik nog had moeten door tobben met MiniMe.
Ik vind het een non discussie; ook ik heb aan een goede paardenvriendin gevraagd, of dat zij mij er op zou willen attenderen, als ik te ver zou gaan voor mijn paarden. Want je verlegd toch steeds weer je eigen grenzen als je er tegen aan loopt.
En ook ik ben financieel veel verder gegaan als dat mogelijk was, waar ik geen moment spijt van heb gehad, ook niet nu ze er niet meer zijn.
Ik had wel graag van het begin af aan willen weten hoe ernstig het was met Lona, want dan had ik vermoedelijk toen het immens zware besluit al genomen, daar voel ik mij ongelofelijk schuldig over.
"Had ik maar..."
- Jessix
-
- Berichten: 18106
- Geregistreerd: 22-08-06
- Woonplaats: Utrechtse Heuvelrug
Geplaatst: 17-01-17 14:52
Britta31 schreef:Mijn paarden zijn ook erg aan elkaar gehecht.En ik maak me soms zorgen hoe het met hem zal gaan als Britta dood zou gaan.Als ze bv 40 zou worden is mijn ruin bijna 28.Ik denk er weleens aan om ze dan samen te laten gaan.Maar dan laat je eigenlijk een gezond paard(hoop ik dan nog)inslapen.Hoe denken jullie daarover?
Mijn bejaarde paard was 28 toen zijn jongere maatje (14 jaar) dood ging aan koliek. Ze hadden toen 12 jaar samen gestaan waarvan de laatste jaren met nog een ander paard erbij. Mijn bejaarde paard was ontzettend aan hem gehecht en kon ook niet achter blijven zonder stress als ik met dat paard ging rijden o.i.d. Het was dan ook een hele zorg toen die er plotseling tussenuit piepte...
Maar ik heb hem afscheid laten nemen op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. En daarna was het wonder boven wonder wel goed. Het jongere paard wat er later bij was gekomen miste hem eigenlijk nog meer dan mijn bejaarde paard. Hij accepteerde de dood en ging weer verder met de orde van de dag. Het jonge dier heeft nog wekenlang klagelijk gehinnikt.
Wat ik zou doen in jouw situatie is het dus aankijken. Is het missen te erg en kunnen ze geen rust vinden, wat voor een oud paard al helemaal niet wenselijk is dan kun je altijd nog in laten slapen. Maar ik zou het zelf niet direct doen, want soms zijn ze sterker dan je in eerste instantie zou denken.
- Es_ther
-
- Berichten: 19102
- Geregistreerd: 28-06-08
- Woonplaats: Arnhem
Geplaatst: 17-01-17 14:56
Ik had een Haflinger waar ik op reed die hoestte. Oke dierenarts erbij, kuurtje gekregen en beestje knapte op. Gestopt met kuurtje en ze begon weer. Nog een keer dierenarts, weer kuurtje en het ging weer.
En na dat kuurtje ging het weer mis. Onderzoek gedaan, paardje was flink afgevallen en niet meer die dikke, eigenwijze Haflinger waar ik zo gek op was.
DA zei ook dat ze zonder medicijnen weer zou hoesten (wat ze precies had weet ik niet meer) en toen heeft de eigenaar ook besloten om haar in te laten slapen. Ze was 20 en ze waren heel realistisch. Heel jammer, maar die medicijnen waren mega duur, en ze wouden niet dat ze zonder medicijnen altijd pijn had.
- Anoniem
Re: discussie; inslapen
Geplaatst: 17-01-17 15:01
Als ik nu naar de praktijk kijk dan hebben we hier een Cushingpatient staan die voor hij medicatie kreeg enorm afviel, helemaal in zichzelf opgesloten zat en niets meer te maken wilde hebben met mensen. Toen hij daarvoor medicatie kreeg verbeterde dat wel wat, maar het was niet meer de oude pony. Maar het verbeterde wel genoeg om door te gaan. Toen we twee maand geleden van de dierenarts het advies kregen om de pillen rectaal toe te dienen was hij ineens weer helemaal de oude, bloedfanatiek tijdens het trainen, at weer gewoon alles en hinnikt als je naar de stal loopt. In zo'n geval ga ik dan toch voor medicatie.
Voor mij ligt nu de grens bij langdurig medicatie moeten geven die eigenlijk alleen voor kortdurend gebruik bestemd is en die zelf ook weer allemaal bijwerkingen heeft als je het langdurig inzet.
- dieseltje
- Berichten: 1284
- Geregistreerd: 20-09-04
- Woonplaats: Horst
Geplaatst: 17-01-17 16:03
Britta31 schreef:Mijn paarden zijn ook erg aan elkaar gehecht.En ik maak me soms zorgen hoe het met hem zal gaan als Britta dood zou gaan.Als ze bv 40 zou worden is mijn ruin bijna 28.Ik denk er weleens aan om ze dan samen te laten gaan.Maar dan laat je eigenlijk een gezond paard(hoop ik dan nog)inslapen.Hoe denken jullie daarover?
Tsja, hier kan ik niet achter staan eigenlijk....een gezond dier laat je in mijn ogen niet inslapen. Ookal zijn er twee heel hecht wil dat niet zeggen dat als er 1 wegvalt de ander zijn leven waardeloos is en die niet meer zou kunnen genieten van de jaren die hij/zij nog in het vooruitzicht heeft.
Altijd had ik in mijn hoofd zitten dat mijn fries eerst zou gaan en dat mijn shet achter zou blijven. Ik wist dat mijn shet niet alleen zou kunnen blijven zijn en dat er dan direct iets bij zou moeten komen.
Nu wilde het lot anders en is mijn shetje met 11 jaar ingeslapen en bleef mijn fries over (17). Ik wist niet hoe hij hiermee om zou gaan. Ik heb hem na het inslapen bij de shet gelaten om zelf afscheid te kunnen nemen. Daarna is hij anderhalve week alleen geweest en nu staat er weer een vriendje bij hem. Niet van onszelf maar een leenpaardje zodat hij (de fries) niet alleen is. Alles is wennen, maar ik moet er niet aan denken dat ik hem ook kwijt zou zijn nu...ik hoop juist dat hij nog jaren bij me blijft en dat ik deze jaren voor hem de moeite waard kan maken ookal is zijn echte maatje er niet meer en wordt hij misschien nooit meer zo close met een paardenvriendje.
- dieseltje
- Berichten: 1284
- Geregistreerd: 20-09-04
- Woonplaats: Horst
Re: discussie; inslapen
Geplaatst: 17-01-17 21:16
- jaimy10
-
- Berichten: 1704
- Geregistreerd: 14-05-13
- Woonplaats: Amsterdam
Geplaatst: 17-01-17 21:35
Hij heeft van dit pensioen maar 2 maanden kunnen genieten. Want eten deed hem zeer, bewegen deed zeer, hij werd onwijs vals naar andere paarden terwijl hij juist altijd zo lief was. Het vuur in zijn ogen was letterlijk gedoofd.
Of ik bespaard heb op hem? Nee absoluut niet, toen bleek dat hij EORTH had en een bult (hoogstwaarschijnlijk een tumor) bij zijn slokdarm is hij met pensioen gegaan. De weken erop merkte ik dat het meer was dan dit, paard ingeladen en van top tot teen op de foto en zijn er verschillende scans en een endoscopie gemaakt. Al had ik er nog duizende euro's in moeten gooien.. ik had het gedaan ALS hij pijnvrij had kunnen wezen.
Dit was niet het geval dus ben ik niet gaan doktoren voor mijn eigen egoïsme. (Hij had artrose in de hals en rug en de pezen waren aan de banden verkalkt alle 4 de benen + EORTH in ver stadium + Tumor) En begrijp me niet verkeerd want de gene die het wel doen, ook goed ieder heeft daar ze eigen reden voor. Ik kon het hem niet aan doen, hij was niet het paard wat ik kon.. Hoe graag ik ook speciaal beslag, supplementen, pijnstillers ect had willen geven/doen het was niet paardwaardig.. en wat dat inhoud is voor iedereen denk ik weer anders.
Helaas heeft ons sprookje maar een jaar mogen duren. Helaas liep jij al jaren rond met deze problemen zei de DA.
Dat is het enige waar ik nog vreselijk mee inzit. Het feit dat hij dus blijkbaar al jaren voor mijn tijd niet meer 'paardwaardig' was als je bedenkt dat alles hem al zeer deed maar het er pas uitkwam nadat ie stil gezet werd.
- Dusja1
-
- Berichten: 381
- Geregistreerd: 02-02-14
Geplaatst: 17-01-17 21:41
Tot ik dit jaar de 7 jarige in heb moeten laten slapen. Ik kon het echt niet verdragen om ze op 7 jarige leeftijd al te laten gaan, ben verder gegaan dan menig paardeneigenaar zou doen.
De dierenarts thuis wist niet of het nog te redden was. De kliniek zag er nog kans in. Om een lang verhaal kort te maken, mijn pony heeft 68 dagen op de kliniek gestaan in precies 3 maanden tijd en 2 operaties ondergaan. Ik was zo wanhopig en boos op alles en iedereen dat het geld me ook niks kon schelen, als ze het maar zou halen..
Dierenarts heeft meerdere malen aangegeven dat het misschien beter was om er mee te stoppen. Ik wilde koste wat kost álles gedaan en geprobeerd hebben.
Pas na die 3 maanden toen ik terug kwam van vakantie zag ik in hoe ontzettend slecht het ging en dat mijn pony het zelf ook aan het opgeven was. De volgende dag is ze ingeslapen.
Ik ben erg ver gegaan voor haar, wat sommige egoïstisch vinden. Ik heb er zelf absoluut geen spijt van, weet van mezelf dat ik er echt álles aan gedaan heb en heb geen schuldgevoel van 'had ik maar..' Wel een geldschuld door gekregen die ik met alle liefde nog aan het afbetalen ben.
- Pluttersput
-
- Berichten: 15042
- Geregistreerd: 11-09-05
Geplaatst: 17-01-17 21:45
Bij mijn ruin heb ik meteen gezegd kijk hoe ver het moet, en als operatie zijn enige optie nog gaat zijn dan doe maar. Kosten zou ik dan wel zien. Maar daar was de koliek nog niet zo erg, en als hij dan geopereerd zou moeten was hij meteen daar en dus een grote kans van slagen.
Mijn merrie was wat vager in klachten en bleek bloedvervetting te hebben. Na een aantal dagen had ze 4 dagen niet gegeten, en toen ik daar was om te komen kijken ging ze ineens achteruit. Bloedwaarden waren slecht en met de minuut zag ik haar achteruit gaan. Na een buikvochtpunctie met slechte uitslag konden ze nog 3 dingen doen. Medicatie proberen, maar dat ging zeer waarschijnlijk niks worden. Opereren, maar dan op de gok, want niemand snapte wat er met haar aan de hand was. Maar met een pony die al 4 dagen niks gegeten had en zienderogen achteruit ging ondanks pijnstillers en eerder gestart breedspectrum antibiotica heb ik gekozen voor de derde optie en dat was inslapen. Ook hier had ik, als operatie enigszins kans van slagen had gehad dat laten doen. Maar omdat ze zo slecht was heb ik haar dat bespaard. En ik ben er nog steeds van uit dat dat de goede beslissing is geweest.
Ik kijk naar mijn pony's en kans van slagen. Natuurlijk als iets 10 duizenden euro's gaat kosten moet ik er ook een nachtje over slapen. Maar in principe wil ik veel dingen een kans geven zolang het eerlijk blijft naar de pony's..
- nuscaniels
-
- Berichten: 1968
- Geregistreerd: 17-05-14
Geplaatst: 17-01-17 21:52
Bij mij ligt de grens op koliekoperaties en afhankelijk van welk paard op langdurig verplichte stalrust.
Ook moeten ze kunnen blijven staan zoals ze nu staan en dat is 24/7 buiten in hun kudde.
Wel of niet rijden is voor mij niet interessant. (sowieso al niet met 2 shets). Als mijn paard nooit meer gereden zou kunnen worden maakt mij dat ook niet uit. Samen stukje wandelen vind ik net zo fijn.
Bij mijn paard is de grens dat ze op stal moet staan, zelfs 10 minuten trekt ze niet. Dat is echt een 24/7 buitenpaard. Toen ze hb had, was de grens ook of ze weer het gras op kon.
Bij mijn shet van 23 die pas koliek had ben ik erg gaan twijfelen over wel of niet opereren, dit omdat ze klinisch helemaal goed was. Als je niet wist dat ze ziek was viel het ook helemaal niet op. Gelukkig ging ze na een paar dagen weer mesten en eten. Zij trekt het ook om wel op een 2 weken verplicht op stal te staan ookal staat ook zij 24/7 buiten.
Mijn andere shet is pas 1.5, het zou er bij hem mede van afhangen wat het is en wat de prognoses zijn.
Hem de rest van zijn leven grasmaaier laten zijn zou mij niet uitmaken zolang hij maar goed mee zou kunnen doen met de kudde.
Wat betreft aan elkaar verknochte paarden tegelijk in laten slapen als het met de ene slecht gaat.
Dat zou er voor mij van afhangen hoe de ander is. Als die ookal flink zou kwakkelen met zijn gezondheid of al op zodanig oude leeftijd dat je er ook geen ander meer aan kan koppelen zou ik het wel doen.
- superpony
- Berichten: 26713
- Geregistreerd: 25-02-05
Re: discussie; inslapen
Geplaatst door de TopicStarter : 18-01-17 01:30
Kennissen die meer in de sport zitten, lijken toch eerder afstand te doen als een paard niet kan beantwoorden aan eigen wensen. Die kant kun je amper bespreken met mensen die paarden als hobby houden en amper tot niet op hun paarden rijden. Mensen roepen snel dat rijden niet het belangrijkste is, maar ik zelf en ook diverse kennissen, worden toch wel licht chagerijnig van niet lekker kunnen rijden. Dat kun je veroordelen, maar zoiets moet je toch eerlijk kunnen vertellen??
Onze shet en oude ruin staan al zeker 13jr 24/7 samen. In het begin uit nood en later is dat altijd zo gebleven. Laatste jaren liep de nu, 24jr merrie er ook bij. De shet is echt de schaduw van de ruin, maar kan prima bij de merrie of andere ruin.
Toch vind ik het pijnlijk als mens om te zien als ik 1 van de 2 moet laten gaan en de ander daar moeite mee krijgt. Hopelijk hebben we tegen die tijd sowieso de mogelijkheid dat er afscheid genomen kan worden.
Allebei tegelijk laten gaan, is bij ons ook weleens door ons hoofd geschoten. Op dit moment, zou ik de shet niet laten gaan, als zijn vriendje moet, maar moet het afscheid op zijn tempo en manier gaan. Hij blijft dan leven en hij is dan belangrijkste.
Maar........als paarden beiden een leeftijd hebben dat een einde toch wel nabij is, zou ik daar toch anders tegenover staan. Een jaar langer of korter, maakt voor een paard echt niks uit.
En daar hik ik toch wel het meest tegenaan. Waarom zeggen we dat een paard nog lekker van zijn oude dag moet kunnen genieten? Wat weet een paard daar nou van? Natuurlijk kan een paard van 20, ook 30 worden en nog 10 mooie jaren hebben. Maar voor wie is dat belangrijk? Vaak mankeren ze op den duur toch wat, maar wordt dat beter geaccepteerd, omdat ze ouder zijn. Een jong paard met een kreupeltje of hoestje etc is niet acceptabel meestal.
Hoe goed zijn die oude dagen wel of niet? Hoeveel merries gaan verder de fokkerij in en worden daarna afgedankt?
Hoeveel paarden gaan in pensioen met een blessure? En is dat acceptabel, omdat ze niet meer gereden worden?
En wat houdt pensioen in? Ik heb een tijd terug gezocht, maar veel waren gewoon luxe all in pensionstallen. Paarden werden buiten, binnen gezet, gevoerd, gemest en evt dekentje gewisselt, medicatie gegeven etc.
Een enkele heeft loopstallen dat paarden 24/7 kunnen bewegen. Maar ik lees ook veel over aparte plekken voor paarden die niet meer in de groep kunnen, 1 en ander mankeren etc. Slecht kauwen bijv....
En als ik eerlijk ben, is het wel voor veel mensen sport en hobby. Als je krom ligt voor een paard en die gaat wat mankeren of wordt oud en je kan niet meer rijden, houdt je sport dus op. Zolang het paard leeft, heb je het onderhoud. Mensen zeggen dan heel snel dat een paard dat verdient en je dat ervoor over moet hebben etc. Mensen durven al amper anders te denken of te handelen.
Maar als je geen 2 of meer paarden kan onderhouden, houdt je liefste hobby gewoon op. Als een paard met zeg 15 jaar stil komt te staan en 30 wordt, rij je gewoon 15 jr niet. Ja, een bijrijd paard zoeken is een optie maar voor veel mensen is dat niet hetzelfde.
Ik snap dat mensen hiermee rondlopen. Je wordt in 2en gescheurd en het is enorm moeilijk. Je wil je paard meestal niet kwijt, maar mist het rijden ook. Begrip krijg je weinig als je iets zegt wat in anderen hun ogen niet oke is. Dus mensen zeggen volgens mij ook al snel wat algemeen geaccepteerd is geworden.
Ik zelf vind boxrust ook een dingetje. Maar ook gezonde paarden staan veel op stal, dus dan is het vast een andere ervaring, dan voor ons. Als boxrust wordt voorgeschreven, zou ik wel een geschatte periode willen. Maar zoals ik weleens zie 3 maanden en langer met een groot vraagteken als vooruitzicht, vind ik heel lastig. Als het dan toch niks wordt, waren de laatste maanden niet echt heel geweldig. Maar goed, ik zie paarden op stal staan, omdat de baasjes zo graag willen en zelf denken dat ze alles voor hun paard over hebben.
Ik heb ooit een hond zelf gekocht toen ik 13 was. We hadden een hondje thuis, die alleen bij mn moeder zat en ik spaarde me suf voor een eigen hondje. Toen mijn vader overleed, ging die hond al achteruit, maar hij was pas 9. Hij begon te piepen bij uitlaten en ik heb 2x foto's laten maken. Hij had een hernia en Utrecht wilde wel opereren. Dus gedaan en veel pijnstillers erin. Hoe gaat het vroegen ze, Nou, slecht, dus meer pijnstillers. En ik maar geven.
Toen raadde ze fysio aan. 80 gulden voor een uur fysio, maar alles voor mn hond. Op een gegeven moment weer overleg met mn eigen dierenarts en die vond het ook te ver gaan. Hond liet alles lopen en had pijn.
We hebben hem toen laten inslapen. Toen, dacht ik oprecht dat ik alles voor mijn eigen hond over had, maar ik had ook niks aan de artsen waar je vertrouwen in wil hebben.
Daarna was onze e-pony de eerste die wat mankeerde en ook op Utrecht kwam te staan. Ik wilde nooit meer zo een lijdensweg, dus toen we 2 opties kregen, is die ook ingeslapen. Geen maanden boxrust na een zware operatie zonder goede vooruitzichten, destijds.
Maar elke keer is weer anders. De reden ligt ook compleet anders. Ons kleine hondje is nu precies 2 jaar geleden aangevallen en overleden. Die film is vreselijk en ik zal er nooit vrede mee hebben. Aan haar denken, doet ook pijn.
Paar weken daarna onze Border Collie van 15 inslapen, zat eraan te komen en hadden we vrede mee. Mis haar echt vreselijk, want ze was mn alles. Maar ik heb een heel fijn gevoel bij haar. Het is echt Missen met de hoofdletter M, maar het krijgt een beter plekje.
En daar wil ik zelf ook realistisch zijn. Wij zijn mensen en wij moeten ermee kunnen leven. Wij moeten wel verder.
daarom laat ik mn d-pony ruin nu niet gaan. Ik kijk elke dag goed naar hem en hij kan as donderdag tegelijk met de ruin die moet, maar we denken dat het toch nog niet het juiste moment is. Ik dacht eerst, hij ook, dan 1 keer door de hel en waarom moet de ene wel en de ander niet. Maar ze zijn totaal verschillende gevallen. Het was een emotionele flow dat ik even zo dacht, maar het moet wel een weloverwogen keus blijven.
Dat kan zomaar dan volgende week anders zijn, maar kan ook nog 10 jaar heel goed gaan zo.
We kunnen wel onze paddock aanpassen na het inslapen en hopen dat dit nog wat verbetering gaat geven. Meer bewegen, voer meer uit elkaar etc.
- Star_x
- Berichten: 28
- Geregistreerd: 19-10-16
Geplaatst: 22-01-17 08:54
Nu is mijn oudje bijna 27 en heeft bijna geen zicht meer en hoort ook slecht, waardoor ze een enkele keer een panierkaanval krijgt. Is dit nog paardwaardig...
Ze geniet sommige dagen zo van haar omgeving en eet nog prima en heeft geen pijn. Het wordt steeds lastiger.
- kwita
-
- Berichten: 6560
- Geregistreerd: 14-04-14
Geplaatst: 22-01-17 09:03
waarom door dokteren: cushing ,artrose en op hoge leeftijd, we missen haar enorm.
wel was de vraag slacht of spuit gezien haar medicatie werd het de dierenarts.
Het was echt vredig rustig en kalm en ik had het idee dat ze wist wat er gebeurde.
- Kinke
-
- Berichten: 21493
- Geregistreerd: 20-02-04
- Woonplaats: Overijssel
Geplaatst: 22-01-17 22:14
- dito
-
- Berichten: 5138
- Geregistreerd: 27-09-11
- Woonplaats: int noord-westen van ut land
Re: discussie; inslapen
Geplaatst: 22-01-17 22:40
Ieder kijkt er anders naar...dat mag ook...is gezond. Zolang jij je eigen gevoel volgt is het goed...dan pas kun je er echt vrede mee hebben. Maak je een beslissing door andere...ga je daar zeker later last van krijgen.
Pas geleden mijn paard inlaten slapen. Was 23 en op. Later hoor je van andere het had ook eerder gekunt. Tja soms wil of kun je het niet altijd (in) zien. Maar doordat ik mijn gevoel heb gevolgd heb ik er vrede mee.
- superpony
- Berichten: 26713
- Geregistreerd: 25-02-05
Re: discussie; inslapen
Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-17 00:52
Wij hebben afgelopen donderdag onze bijna 7 jr ruin laten inslapen. Er was geen behandeling mogelijk en het was moeilijk bepalen hoeveel hij had.
Wij dachten dat dingen door ons kwamen en soms gebrek aan tijd, maar nu vallen heel veel dingen op zijn plaats.
Van vrijwel iedereen krijgen wij te horen dat het zo een dappere beslissing is en we ham lijden hebben bespaard etc. Maar dat is wat mensen tegen ons zeggen.
Ik weet dat een enkeling achter onze rug zegt dat ze hem nog even hadden laten staan, bute hadden gegeven etc.
Maar hij werd ook wat bijterig naar onze andere paarden. Daar denk ik dan ook aan. Alleen zetten had gekund, maar zo haal je toch weer een stuk welzijn weg.
Mijn 19jr ruin is en blijft een discussie.
De veearts vind dat er genoeg redenen zijn dat euthanasie een optie is. Maar hij lijdt niet, dus hij vindt het wel mijn keus.
Als ik met een aantal mensen praat beginnen ze meteen hel fanatiek; Je paard is je kind en als hij niet meer kan rijden, hoeft hij niet meteen ingeslapen. Economische waarde mag je beslissing niet beinvloeden etc.
Praat je met mensen die zelf wat meer op rijden gericht zijn, zijn ze wat eerder geneigd om te zeggen; Ik zou hem laten gaan, want je hebt er niks aan. Hij kost je alleen maar geld etc.
Zelf vind ik eigenlijk beiden belangrijk. Een paard mag niet lijden. Ik heb hem 15jr en hij heeft al langer een blessure, dus we hebben weleens op het randje van de beslissing gestaan. Hij loopt niet slecht, maar gedwongen lopen vind hij niet altijd even leuk. Toch vermaakt hij zich tot nu toe prima in de paddock met de rest. Soms vind ik hem ietsjes saai. Zou hij pijn hebben denk ik dan? Zou hij anders meer spelen? Of heeft hij gewoon geen zin. Hij vindt uiteraard eten erg belangrijk.
Maar dat mensen zeggen, wat heb je er nog aan, snap ik ook heel goed. Hij mag blijven zolang het acceptabel is, maar ik ben er wel al heel lang mee bezig. En het is wel een beetje een feit dat hij wat minder aandacht krijgt, omdat ik er verder niet veel mee kan doen. Daar heeft hij verder niet altijd last van.
Als je heel eerlijk bent, koop je een paard voor je eigen wensen. Meestal is dat rijden. In onze sport/ hobby houdt het op, als een paard geblesseerd raakt of oud wordt. Houdt daarmee ook onze hobby op? Kan iedereen er dan een paard bij kopen? Ik kan nu nog rijden, maar voor hoeveel mensen is dat niet een groot gemis? Betalen nog flink elke maand voor een paard waar ze niks meer mee kunnen. Ja, het is je maatje en je houdt zoveel van ze. Maar wij dan?
Een paard heeft geen toekomstbeeld en het inslapen blijft op elk moment hetzelfde proces. Onze 7jr weet echt niet dat hij anders wel 30 had kunnen worden. En als hij op zijn 30e was ingeslapen, waren het dezelfde spuitjes. Zou hij dan liggen terug kijken op een langer mooi leven? Denk het niet. Maar als je zo redeneert, krijg je niet zoveel begrip.
De 19jr is dus niet ingeslapen. Even had ik uit emotie om de andere geroepen, dat ze maar tegelijk moesten en wij dan 1x flink verdriet zouden hebben. Maar ik kon het niet. Hoewel ik geen nu zie in het rekken van zijn leven, kan ik mezelf ook nog niet aankijken als ik hem laat gaan nu.
Je verlegd je grenzen. Vorige weke zei ook iemand tegen me; Een sportpaard wordt een recreatie paard en dat wordt een bos paard en uiteindelijk een weidemaatje. Elke keer verzinnen we weer iets nieuws, denken we goed te doen, als ze maar mogen blijven leven.
Tegenover mijn ruin met blessure kan ik een gezond paardje een goed/beter leven bieden, die wel gezond is en nog ene toekomst heeft. Maar ja.....We steken allemaal heel veel geld en tijd in de paarden met gebreken.
- Gianti
-
- Berichten: 11242
- Geregistreerd: 17-03-10
- Woonplaats: Almere
Geplaatst: 23-01-17 01:21
- Palmera
-
- Berichten: 9777
- Geregistreerd: 25-09-08
- Woonplaats: La Palma
Geplaatst: 23-01-17 01:33
Mijn mening is vrij simpel. Als het relatief kort en goed geneesbaar leed is zou ik ervoor gaan. Dus denk aan een breuk die goed te genezen is. Ja, het dier lijd al die weken in zijn stal/bench. Mag niet lopen, spelen gek doen. Voor het dier dat het niet begrijpt is dat heel frustrerend. Aan mij als eigenaar de taak die box/benchtijd zo aangenaam mogelijk te maken met veel aandacht e.d. Als ík maar weet dat het goed komt. Een dier denkt later, als hij weer blij en genezen is, ook echt niet: "wat was vorige zomer toch vreselijk naar, met die gebroken poot van me". Dat denken wij, maar het dier niet. Die is dat dan alweer vergeten.
Dus wanneer inslapen? Pijn en letsel zonder uitzicht. Een ongeneeslijke ziekte. Kijk ik het dan nog even aan? Ja. Als het dier ondanks de ziekte/letsel nog in staat is een tijdje zonder pijn te leven, dan heel graag. Maar bij een ongeneeslijke ziekte en pijn lijden is het, imo, klaar.
Ouderdom vind ik zelf geen reden, ondanks dat ouderdom vaak met gebreken komt. Het is een kwestie van observeren. Een beetje stram/dovig/slecht ziend/incontinent? Als het dier daar niet zichtbaar onder lijd gaan we gewoon door en ben ik masseur, oren, ogen en dweil met liefde. Zodra het dier angst vertoond door de gebreken en daar geen medicatie voor is kies ik voor niet lijden oftewel inslapen.
Ik ben zo blij dat ik deze keus voor mijn dieren mag maken.
Ik kan ze lijden, pijn, ziekte, etc besparen. Aan mij de taak om na grondig onderzoek door een DA te beslissen of het lijden het waard is of niet. Ik kan ze van hun pijn verlossen, als dat nodig is. Ik moet gewoon realistisch blijven en vooral niet egoïstisch zijn. Wie mag er in godsnaam zoiets voor mij doen? Niemand!
- superpony
- Berichten: 26713
- Geregistreerd: 25-02-05
Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-17 02:30
Gianti schreef:Interessante discussie.. ik heb lang lopen nadenken om dierenarts te worden. Maar dit Is 1 van grootste redenen dat ik er niet voor gegaan ben. Ik zou er niet tegen kunnen als mensen dieren onnodig lang laten lijden, omdat ze zelf geen afscheid willen nemen van hun dier... een dier heeft meer besef van pijn en veranderingen (zoals boxrust of ellenlang in de kliniek), dan of hij plots geen morgen meer zou hebben (met daarbij aan andere kanten mensen die een dier nemen en geld voor zorg niet hebben)
Iemand vertelde me, dat veearts in principe leren alle opties te geven voor de optie euthanasie. Dus je leert alle behandelingen aan te bieden. Wij, als eigenaren/klanten zijn daar ook aan gewend geraakt. Toen ik jong was, ging een paard toch sneller, dan tegenwoordig.
Ik lees op bokt hoever mensen gaan en hoeveel steun mensen dan krijgen. Dat is dan toch de mentaliteit die we hebben gekregen.
Als veearts is het ook mooi om het inslapen netjes te laten gebeuren en weten dat er weer een paard minder lijdt. Wij bedankten onze veearts donderdag netjes en hij zei ook; kan niet zeggen, graag gedaan, want dat is het niet. Het is denk ik voor een veearts heel dubbel. Je wil dieren helpen, maar elke keer dat jij die dodelijke spuit geeft, om uit lijden te verlossen, neem je wel het leven af. Ik heb daarop ook gezegd, je moest dit doen.
In mijn omgeving meerdere paarden met boxrust of semi boxrust en soms ook echt langere tijd. Boxrust in de zin dat ze wel 10min mogen stappen, maar verder dus op stal staan.
Ik zie dat de mensen echt blij zijn dat ze naar genezing toe werken en het doel vaak toch rijden of een ritje buiten doen blijft. Maar elke dag op stal is er 1 en vind ik voor een paard behoorlijk heftig.
Daar tegenover zie ik vreselijk stomme mensen die hun ''gezonde'' paarden op stal houden uit gemak, of bij gebrek aan kennis. Die willen het ook nog eens met alle onzin verdedigen. Mijn paard doet dit, mijn paard doet dat......Tja
Zolang paarden heel slecht gehouden worden, is op stal staan bij een blessure nog ''normaal'' voor mensen. En dan heb ik het echt over maanden.
Nu weet ik gewoon dat als je ervoor staat, je toch niet snel de stekker eruit trekt als iemand zegt dat 3 maanden boxrust en zelfs langer, gaat helpen en je daarna wel weer een stapritje kan doen. Mijn ervaring is wel bij beenblessures dat mensen heel angstig worden voor blessures en paarden alsnog daarna weinig buiten komen.
Mijn eigen idee is wel; liever mn paarden samen veel buiten en een keer een gebroken been, dan een rotleven achter tralies. OOk nu staan ze nog 10uur op bevroren paddock met hooi en elkaar. Maar ze zijn het gewend en gaan er goed mee om. Een paard dat op veel op stal staat, krijgt er sneller iets van.
Maar als binnenkort het zand ontdooit is, is mn 24 jarige merrie de eerste die even uit haar plaat gaat.
Leeftijd zegt niet alles. Heb eerder al een 8 jarige laten inslapen, maar onze oudjes staan er nog. De 24 jarige merrie rijden we zelfs nog. Rust roest letterlijk en ze is zo enthousiast.
De 18jr staat net bij ons en bouw ik weer rustig op. de 19jr is dus degene met blessure, maar niet door leeftijd. Zijn shet maatje van 19, had eotrh, maar is nu een fitte pony.
Palmera, ondanks dat we met beiden ervaring hebben, honden, paarden, maar ook katten, vind ik het toch anders. Maar de reden waarom je een dier moet laten inslapen, is bij mij zelf ook belangrijk voor het verwerken.
IK weet wel paarden en honden die echt ingeslapen moeten worden en echt geen waardig bestaan meer hebben. Dan vind ik het wel jammer dat een veearts en of dierenarts niet meer kunnen doen. Maar als je als veearts iets zegt wat iemand niet wil horen, gaan ze naar een ander die wel nog een jaar medicatie voorschrijft en allerlei dure onderzoeken wil doen. Om uiteindelijk na al het sleutelen ook tot dezelfde conclusie te komen.
- Ababe
-
- Berichten: 982
- Geregistreerd: 05-09-12
Geplaatst: 23-01-17 11:05
Ik vecht ook door voor mijn paard, dat heb ik al gedaan en ik zou nu weer dezelfde keuze maken. Echter luister ik daarbij wel naar de meningen van experts in mijn omgeving, wat mijn stalgenoten vinden dat interesseert me verder niet.
Mijn paard heeft in 2015 heel vaak koliek gehad, het kwam uit het niets en op het gegeven moment had ze het soms zelfs om de twee weken. Paard heeft twee keer op de kliniek gestaan omdat ze dan mogelijk geopereerd kon worden als het zover zou komen. Zo ver is het nooit gekomen gelukkig. Paard is door drie dierenartsen volledig binnenstebuiten getrokken (ja echt alle mogelijke onderzoeken zijn gedaan), de uitslag is altijd hetzelfde geweest; dier ziet er perfect uit van binnen. Met andere woorden er was geen oorzaak te vinden. Stalgenoten die kwaad op mij waren omdat ik mijn paard moest laten inslapen want dit was geen leven. De dierenartsen die daarom moesten lachen omdat dit paard verder lichamelijk helemaal niets mankeerde. Zo vaak heb ik twijfels gehad en met mijn handen in het haar gezeten. Na maanden twijfelen en knokken hebben we de doodsimpele oorzaak gevonden en sindsdien heeft mijn paard nooit meer koliek gehad. Dus ja, ik ben heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg blij dat ik de stekker er niet uit getrokken heb. Want ze heeft er geen blijvende schade aan overgehouden en het is nooit meer terug gekomen. Uiteraard doet het me pijn als ik foto's/video's zie van die tijd. Maar ik ben ontzettend blij dat ik naar de experts heb geluisterd en niet naar mijn stalgenoten die het allemaal veel beter wisten en het nodig vonden om zich te bemoeien met mijn portemonnee.
Daarnaast heeft mijn paard in 2015 ook nog een zware peesblessure gehad (gewoon opgelopen in de wei). Inderdaad boxrust maar wel uitzicht op goede genezing. En dat was ook zo, we mogen alles weer. Ja de pees is een zwakkere plek dus springen mag maar brengt risico's met zich mee. Dus nu is mijn 100% springgefokte paard omgedoopt tot dressuurmuts, waar we allebei erg van genieten
. Wat dat betreft kijk ik zeker naar het welzijn van mijn paard. Ik ga liever verder met dressuur zodat ze zonder terugkomende blessure oud wordt, dan dat ik alles uit haar haal qua springen met het risico dat de blessure over 4 jaar terugkomt en ze dan dus niet pijnvrij kan leven (en ik haar daarom op jonge leeftijd moet laten gaan). Ja de boxrustperiode was vast niet de leukste periode in haar leven, zeker niet in combinatie met de kolieken (die zowel voor als tijdens die periode aanwezig waren). Maar doordat ze zo koliekgevoelig was kwam ze minimaal 5 keer per dag uit de box en geen haar op mijn hoofd die haar in de molen zette. Ik kwam gewoon 5 keer gezellig met haar aan de hand wandelen, lekker borstelen en heel veel grazen aan de hand. Een ideale situatie is het niet geweest maar ik heb geprobeerd er het beste van te maken. Inmiddels heb ik een kerngezonde, mega vrolijke en werkwillige merrie. Voor mijzelf was deze periode overigens ook niet de leukste. Om de kosten te kunnen betalen werkte ik fulltime nachtdiensten tegelijkertijd met mijn fulltime hbo studie. Ja het is gekkenwerk, maar ik geniet nog elke dag van de keuzes die ik destijds heb gemaakt .