Geplaatst: 17-02-16 07:59 xyzutu2 schreef:Tess333 schreef:Totdat hij in oktober ineens met z'n hoofd ging schudden. (...) We zijn in november met hem naar de Universiteitskliniek Utrecht gegaan (...) In totaal heeft hij 2 weken in de kliniek gestaan. (...) De dierenartsen gaven ons de optie inslapen of een jaar op de wei en kijken wat hij doet. Omdat hij nog zo jong is en een geweldige pony is hebben mijn ouders en ik besloten hem de kans te geven. Hij ging naar zijn oude eigenaren in Noord-Holland om daar te revalideren.(...) Omdat hij zo goed ging en de dierenartsen eigelijk ook geen behandelingstijd hebben gegeven, hebben ze hem begin januari begonnen met longeren. (...) Eind januari is er iemand op gaan zitten. (...) Afgelopen zaterdag, 13 februari hebben we hem weer opgehaald omdat ik mijn vriendje wel heel erg miste. Omdat hij de volgende dag superdruk was heb ik hem even aan een halster gelongeerd, en hoewel hij in Noord-Holland nooit met longeren met z'n hoofd heeft geschud, begon hij hier meteen weer.
Ik heb even de tijdlijn geciteerd zodat duidelijk wordt waar het probleem zit: tijd!
Je schrijft dat de pessimistische dierenarts een jaar op de wei voorschreef. Vervolgens schrijf je dat de optimistische dierenartsen zeggen 'kijk maar een paar maanden hoe het gaat' - voor je weer met hem aan de slag gaat.
Of je het nou leuk vind om te lezen of niet: dit paard met een ernstig peesprobleem plus botschade heeft op jouw revalidatieadres 1,5 maand de tijd gehad om beter te worden. Dat is geen revalidatie. Ik snap dat de mensen op dat adres geen enkel benul hebben van wat revalidatie van peesproblemen inhoudt, maar eigenlijk vind ik het ook wel kwalijk dat Utrecht je daar niet verder in begeleid heeft.
Ik denk dat xyzutu2 hiermee de spijker op de kop slaat. Ik kan me ook niet voorstellen dat er ook maar één dierenarts is geweest die heeft gezegd: "goed idee om na anderhalf maandje rust weer aan de bak te gaan en er weer op te gaan zitten." Als je geen duidelijk advies krijgt en geen goed begeleiding krijgt van je dierenarts bij de revalidatie, vraag er dan nadrukkelijk naar! En krijg je dan nog niet wat je nodig hebt, zoek dan een andere arts op. Revalideren doe je namelijk ook onder begeleiding van een arts.
En qua tijd: liever je pony een jaartje wegzetten en hem écht een kans geven op herstel, dan wat je nu hebt gedaan. Toch?
En ja, ik kan me voorstellen dat het best lastig is om als 16jarige zulke beslissingen te nemen. Zeker als de volwassenen om je heen, waar je op wilt vertrouwen, je aanmoedigen aan het werk te gaan met de pony. Tijd om eens flink te gaan puberen, denk ik. Want je bent al zestien en een slimme meid, dus jouw mening telt ook gewoon.
Als mijn menpony ernstig geblesseerd zou zijn en zeer waarschijnlijk nooit meer geschikt zou worden voor de sport, dan ben ik daar ook volkomen stuk van. Dan jank ik ook. Om de pijn die hij heeft en omdat ik dat erg voor hem vind, maar ook omdat ik dan niet meer weet hoe ik mijn toekomstplaatje met hem moet zien. Dan vallen mijn plannen in duigen. En ik rij niet eens selecties en heb nog niet 1% van de ambities die jij hebt/had met je pony. Maar ik heb wel heel erg veel plezier in het werken met hem, dus ik zou me behoorlijk radeloos voelen. En janken lucht dan op. Janken helpt soms om iets los te kunnen laten wat je moeilijk los kunt laten. En te accepteren wat je moeilijk kunt accepteren. Tenminste: bij mij wel. 
