Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-01-16 10:29

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 15-01-16 10:29

ja klopt het is heel lastig omdat mensen je niet begrijpen. je komt gelijk weer in een vrolijke wereld terwijl jij je nog niet zo voelt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-16 20:57

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-16 20:57

Nog even een update, niet omdat ik verwacht dat jullie mij zoninteressant vinden, maar omdat ik hoop dat het anderen helpt met beslissen.

Het is nu bijna 2 weken geleden en hoewel de kans er is dat ik het een beetje wegstop, heb ik wel vrede met mijn beslissing. De eerste paar dagen waren vreselijk, alleen een heel groot gemis. Maar nu komt ook steeds vaker de gedachte naar boven dat het fijn is dat ze niet meer triest op de weide staat. Dat ik me nooit meer zorgen over haar hoef te maken. Dat ze niet met heel veel pijn heeft hoeven te leven. En het voelt niet alsof ze echt weg is. Ze is gewoon bij mij, maar dan pijnvrij.

Nu ik dit typ wordt het weer moeilijk. Ik heb gelukkig wel veel steun gehad van mijn beste vriend de eerste dag. Dat was ook wel nodig.

Laatst bijgewerkt door Sheran op 23-01-16 21:12, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 23-01-16 21:09

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 23-01-16 21:09

Mooie update TS. Hoewel ik zelf nog niet in deze situatie heb gezeten waar het een paard betrof, heb ik deze beslissing wel moeten nemen voor onze 2 katten.

Mij heeft het rust gegeven dat ik de beslissing voor ze kon nemen omdat bij een mooi leven ook een mooie dood hoort. En zoals je zegt, het geeft ook rust omdat je je geen zorgen meer over je dier hoeft te maken. Die heeft het nu beter, waar het ook moge zijn.

**Geplaatst**: 23-01-16 21:18

Geplaatst: 23-01-16 21:18

Sheran schreef:
Dat ze niet met heel veel pijn heeft hoeven te leven. En het voelt niet alsof ze echt weg is. Ze is gewoon bij mij, maar dan pijnvrij.

Mooi... en sterkte :(:)

**Geplaatst**: 23-01-16 21:20

Geplaatst: 23-01-16 21:20

Dikke knuffel aan jou :(:)

**Geplaatst**: 24-01-16 10:35

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 24-01-16 10:35

Mooi geschreven hoor! Die verdrietmomentjes blijven nog wel hoor dat is niet zomaar weg. Wij denken ook nog vaak aan Sindy. Via facebook aan fotos van haar dochter gekomen. Best creapy want ze lijkt voor 90 % op haar mams. Zelfs de vorm van haar bles!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-26 01:39

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-26 01:39

Ik schrijf dit (uiteraard) om half 1 in de nacht. Maar ik ben bebouwd naar ervaringen, tips, en of mensen het herkennen.

Afgelopen week was het 10 jaar geleden dat ze is ingeslapen. En hoewel ik elke dag nog aan haar denk zijn het ook veel fijne herinneringen. Maar af en toe, een paar keer per jaar, heb ik nog momenten dat ik heel hard om haar moet huilen. Dat ik haar zo mis, maar vooral ook omdat ik nog steeds soms word verteerd door schuldgevoel. Wat als. Heb ik haar goed behandeld? Had ik meer moeten doen? Hoe heb ik haar kunnen laten inslapen?! Hoe kon ik mijn liefste paard laten doodmaken, alsof het niks was?

Herkennen jullie dit? Hoe gaan jullie ermee om?

**Geplaatst**: 20-01-26 06:21

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 20-01-26 06:21

Bij mijis het 1x 3,5 jaar geleden en 1x 1,5 jaar.
De eerste was mijn pony, 41 jaar en daarvan 27 in mijn bezit.
Hiermee heb ik echt vrede. Hij was gewoon "op" - ook was de week van afspraak maken tot daadwerkelijk inslapen een hel. Dat wachten maakte mij gek. Maar toen het zover was en hij al kort na de verdovingsspuit " weg was" ,was het goed. De finale spuit was alleen een formaliteit nog, hij was al dood.
Met nr 2 heb ik nog dagelijks problemen.
Mijn Fries, 23 waarvan 20 jaar in mijn bezit. Stom ongeluk in de box, uitgegleden en heup gebroken.
Daar vraag ik mij -tegen beter weten in - nog steeds: had ik niet dit, had ik niet dat... had ik de 5% niet toch moeten grijpen en naar Utrecht laten takelen... maar dan : dan had ie nog uren pijn moeten lijden en was die alsnog daar dan ingeslapen.
Verstand en gevoel zijn hier meilenver uitelkaar en dat zal wel zo blijven

**Geplaatst**: 20-01-26 08:14

Geplaatst: 20-01-26 08:14

Voor mij helpt het altijd even om op te noemen wat mijn paard had en dat ik haar daarom liet inslapen. Dat het gewoon echt slecht ging en dat er geen uitzicht was op verbetering. Dat is even pijnlijk en mogen daarna mijn gedachten weer vullen met blije gedachten.

**Geplaatst**: 20-01-26 08:15

Geplaatst: 20-01-26 08:15

Sheran schreef:
Ik schrijf dit (uiteraard) om half 1 in de nacht. Maar ik ben bebouwd naar ervaringen, tips, en of mensen het herkennen.

Afgelopen week was het 10 jaar geleden dat ze is ingeslapen. En hoewel ik elke dag nog aan haar denk zijn het ook veel fijne herinneringen. Maar af en toe, een paar keer per jaar, heb ik nog momenten dat ik heel hard om haar moet huilen. Dat ik haar zo mis, maar vooral ook omdat ik nog steeds soms word verteerd door schuldgevoel. Wat als. Heb ik haar goed behandeld? Had ik meer moeten doen? Hoe heb ik haar kunnen laten inslapen?! Hoe kon ik mijn liefste paard laten doodmaken, alsof het niks was?

Herkennen jullie dit? Hoe gaan jullie ermee om?

Ja, ik herken dit..noem het altijd een soort misplaatst schuldgevoel. Want achteraf is het altijd heel makkelijk om te denken, had ik nog maar dit of had ik nog maar dat geprobeerd. Maar feit is, dat het is gebeurd uit de beste intenties die er toen waren, uit liefde en niet uit iets anders.

**Geplaatst**: 20-01-26 08:38

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 20-01-26 08:38

Mijn paard heb ik bijna 10 jaar geleden in laten slapen en ik heb geen moment spijt of het idee dat ik nog iets had kunnen doen.
De ontspanning die in zijn gezicht kwam toen hij weg was gaf mij de bevestiging dat het goed was, die ontspanning had ik lang niet meer gezien besefte ik mij op dat moment.

En ja ik mis hem, mijn zielemaatje maar het is ook goed zo.

**Geplaatst**: 20-01-26 09:02

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 20-01-26 09:02

Mijn paard heb ik nu 5 jaar geleden laten inslapen en ik herken die momenten enorm. Altijd komt wel ineens de gedachte op of ik de juiste keuze heb gemaakt, maar als ik dan de opties bekijk versus hoeveel pijn hij toen had, ja dat heb ik gedaan maar voor mijn gevoel had ik egoïstisch moeten zijn, maar dat is niet eerlijk naar het paard.

Liever een dag te vroeg dan een dag te laat.

**Geplaatst**: 20-01-26 09:28

Geplaatst: 20-01-26 09:28

Ik herken dit ook heel erg.
Het gevoel dat je meer had kunnen doen of dat ze prima nog wat langer had kunnen leven.
Dat komt denk ik voornamelijk omdat de details afzwakken na een bepaalde tijd.
En dan zie ik een video van die laatste tijd en dan schrik ik van hoe erg ze er aan toe was.

Je was echt niet te laat, je was precies op tijd en je hebt niet gewacht tot het zo erg werd dat ze niet meer kon.

Laatst bijgewerkt door Saga op 20-01-26 09:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-01-26 09:38

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 20-01-26 09:38

Ik heb er het afgelopen half jaar ook zo voor gestaan. Heb het paardje de dinsdag voor kerst laten in slapen. Hij was pas 3 maar mankeerde ook van alles. Mijn gevoel zij in augustus toen er ook nog spat bij gecontateerd was al dat het over was voor hem maar anderen zeiden dat ik hem nog een kans moest geven en dus deed ik dat. Hij werd voor de zoveelste keer behandeld maar die kleine 4 maanden later toonde hij zo enorm verzet dat het gevaarlijk werd en ik dus zei het is nu klaar.

Ik heb daar dus van geleerd altijd naar dat gevoel te luisteren.
Ik ook geen mening meer aan anderen vraag als mijn gevoel mij duidelijk maakt wat ik moet doen.
Dat gevoel liegt niet.

**Geplaatst**: 20-01-26 09:45

Geplaatst: 20-01-26 09:45

Ik herken je gevoel je eerste paard blijft je bij. Mijn eerste paard was tevens mijn moeilijkste paard en die heb ik moeten laten inslapen toen ze dertien was vanwege ze teveel aan hormonen had en daardoor een gevaar voor iedereen die in haar buurt kwam. Vooral de laatste paar maanden, ik kon haar redelijk de baas maar moest op laatst haar ook met een zweep uit de wei halen omdat ze me elk moment aan kon vallen.
Toen heb ik haar laten gaan het was echt niet meer te doen en ze was zo kwaad op alles en iedereen dat ze zelf ook geen rust bleek te hebben. Wat was dat een moeilijke beslissing en nog steeds denk ik als ik nu dit nog gedaan of dat. Maar ik heb haar regelmatig laten onderzoeken en er kwam niet uit tot op laatst er met een echo te zien was dat een heel groot gezwel had op haar eierstokken en de dierenarts zei dat paard moet wel enorme pijn hebben en ik kan niets meer voor haar doen.
Wat heb ik haar gemist de lege stal verschikkelijk. ik vind dat jij je beslissing zo goed overwogen heb en ik heb daar alleen maar respect voor. Houden van is loslaten en dat is precies wat jij gedaan hebt. :knuffel:

**Geplaatst**: 20-01-26 10:06

Geplaatst: 20-01-26 10:06

Ik heb mijn paardje afgelopen oktober laten inslapen.
Voor haar de eerlijkste beslissing. Blessure doe nooit meer beter zou worden en welke haar meer lichamelijke klachten gaf.

Op voorhand veel gesprekken gehad met de da, mijn man, dochter en stalgenote.
Het lastige was wel, in het begin zag niet iedereen wat ik zag.
Ik zag een paardje die steeds minder blij was. In een hoekje stond als de rest van de kudde gek deed. Terwijl zij normaal de boel op zijn kop zette.
De opmerkingen, ja maar ze word ouder (ze was pas 17).
Ik zag haar frustratie, haar koppie wilde wel maar haar lijf niet meer.
Daarnaast was ze kei en kei hard voor zichzelf.
Verder ze at goed, glom als een spiegel, kwam blij naar het hek als we kwamen.
Daarnaar waren er voor mij meer en meer kleine signalen dat ze niet echt happy was, maar je moest achter haar masker kijken.
Ze knuffelde bv amper nog met andere paarden, normaal deed ze niets liever.

De smid kwam en was met links voor bezig. Ze zakte door rechts achter, haar slechte been.
Dat was voor mij echt de druppel. De smid deed er laconiek over, ze stond waarschijnlijk niet goed.
Ik was het er niet mee eens, en heb heel veel moed moeten verzamelen om de da te bellen.
Want vond ik dit moeilijk.

Ik kwam later op stal en ze komt naar me toe. Hoe raar ook, haar masker ging af.
5 dagen later op de kliniek. Ik laad haar uit de trailer, ze kijkt waar ze is. Meisje straks geen pijn meer. Vanuit haar een hele diepe zucht.
Waar ze normaal ongelooflijk lastig deed om via die ingang naar binnen te lopen, liep ze zo door.
Ze is heel rustig ingeslapen, ook voor haar was het goed.

Ik mis haar echt enorm, op stal komen was voor mij een hel. Het was leeg, er was niets meer.
Ook de andere paarden waren erom van slag. Ook hun stabiele factor was weg.
Haar zoon, wat had hij het moeilijk.
Hij werd echt depri. Samen met mijn dochter besloten om een maatje voor hem te zoeken.
Dit werd een 10 maanden oud welsh a merrie veulen.
Vanaf het eerste moment was er gelijk een klik tussen die 2.
In de groep werd ze direct geaccepteerd en het evenwicht was terug.

Ik mis haar echt nog steeds enorm. Al heb ik echt 0,0 spijt om haar te laten gaan. Wetende dat er geen mogelijkheid was op herstel. Voor haar was dit de eerlijkste beslissing die ik kon nemen.
Het lijkt me voor jouw echt lastig, zelfs na zo'n tijd nog moeite hebben met he gevoel. Het gevoel alsof je misschien niet genoeg gedaan had.
Het is zo makkelijk om te zeggen, doe dat niet. Want gevoel en verstand op 1 lijn krijgen is zo moeilijk hierin.
Dikke knuffel voor jouw

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-26 12:39

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-26 12:39

Bedankt voor alle reacties, heel fijn om te lezen! Ook gewoon alle ervaringen ermee enzo. Het was niet eens mijn eerste paard (het er mijn tweede) maar wel een waar ik een hele bijzondere band mee had. Daarna ook geen eigen paarden meer gehad, alleen een heel scala aan tijdelijke bijrijdpaarden...

**Geplaatst**: 20-01-26 13:18

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 20-01-26 13:18

Lieve TS, ik heb net heel je topic doorgelezen en wil je sterkte wensen met het 10 jaar verlies. Wat bij mij heel erg bleef hangen was jouw gevoel van wat als ik meer met haar kon doen, zou het dan beter zijn. Ik denk dat jouw aanwezigheid en die van je verzorgster afleiding waren en ja dan was er misschien meer afleiding geweest. Maar stel dat je iedere dag 3 uur kon gaan. Dan had ze nog steeds 21 uur pijn en ellende gehad. Hoe erg en lang je hebt getwijfeld geeft alleen maar aan hoe goed je erover na hebt gedacht. Het blijft gewoon zo ontzettend rot dat we weten dat onze dieren over het algemeen ons eerder verlaten dan wij hen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-26 16:19

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-26 16:19

Mooi gezegd, Gaabje.

Ik dacht: misschien komt de twijfel ook wel door alle nieuwe kennis die ik in de tussentijd heb opgedaan, meer mogelijkheden die er zijn... en dat ik zelf meer geld heb. Ik zou nu meer reële keuzes hebben dan ik toen had...

**Geplaatst**: 20-01-26 17:05

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst: 20-01-26 17:05

Ik denk dat het een vloek en een zegen is dat er tegenwoordig zoveel meer mogelijk is. Sommige dingen hebben we daarom goede behandeling voor, maar soms blijven we ook te lang doordokteren omdat er nog een stapje en daarna nog een stapje mogelijk is. Maar voor je het weet ben je dan een lange periode verder waarin het paard nog steeds geen/te weinig kwaliteit van leven heeft.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 21:41

Re: Wanneer is het genoeg? Eeuwige twijfels

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 21:41

Dat is ook weer zo, inderdaad. Zo lastig afwegen! Misschien maar goed ook, dat ik die keuzes niet had. Of de financiele middelen.

**Geplaatst**: Vandaag, 00:17

Geplaatst: Vandaag, 00:17

Het `had ik misschien nog iets kunnen doen` gevoel ken ik maar al te goed.
3,5 jaar geleden mijn kleine mannetje moeten laten gaan.
Toen hij 5 jaar was werd hij voor het eerst hoefbevangen. Steeds een klein beetje, maar door hem van het gras af te houden en veel te wandelen samen hadden we het goed onder controle.
Dat laatste jaar waren we de paddock aan het aanpakken (afgraven en nieuw zand erin) waardoor hij 1 dag op het gras moest, dat kon niet anders op dat moment. Even later was het mis. Soms voor kreupel, soms achter, soms links en soms rechts. Dierenarts erbij gehaald en pijnstillers gekregen, maar het werd alleen maar erger. Ipv Metacam over op Butagran en bloedverdunners. Maanden 3 tot 4x per dag naar hem toe voor de medicatie en hij moest op ontzettend streng dieet. Hij stond apart van de anderen wat hij absoluut niet leuk vond, maar hij bleef mijn kleine grapjas en altijd vrolijk ondanks de pijn.
Helaas werd de pijn steeds erger, hij stond op Buut voor een pony voor 450 kilo, terwijl hij zelf maar rond de 200 kilo woog.
Steeds vaker zag ik momentjes dat hij niet blij was, maar als hij zag dat ik keek dan floepten zijn oortjes weer naar voren.
Tot het moment dat hij niet meer bij de anderen ging staan als ze in de buurt waren en hij zijn koppie liet hangen. Dat was op maandagavond. Dinsdagochtend is het meisje dat hem had ingereden nog afscheid komen nemen en haar moeder zei: het lijkt net of daar een pony van 30 jaar loopt ipv de 10 jaar die hij maar was. Toen ze weggingen heb ik meteen de dierenarts gebeld. Heb hem nog een laatste 1,5 uur op het gras laten lopen.
Nog steeds denk ik wel eens: als ik nou toch die hoefschoenen had geprobeerd met demping of hem toch wat langer had gegeven... Maar dat was alleen maar tijd rekken geweest.
Tegelijkertijd met hem was er ook een andere pony van iemand die ik ken erg ziek, ook bevangen. Die pony lag alleen maar, kon amper meer opstaan en toen hij werd ingeslapen had hij doorligplekken. Die pony is maar 2 jaar jong geworden. Ben wel blij dat mijn pony dat niet heeft hoeven meemaken.

De zus van mijn pony was anders, daar heb ik vrede mee. Zij ging het laatste half jaar achteruit, werd magerder, was ook 2x bevangen geweest, dus stond ook apart en van het gras af.
De laatste 2 weken liep ze steeds slechter, sleepte iets met haar achterbenen, maar kon er niet echt de vinger op leggen. Het laatste stukje op zaterdag zag ik dat ze bijna viel, op zondag nog een keer.
Op maandag contact gehad met de dierenarts. Tijdens het 2e gesprek met hun viel ze weer bijna, dus laten komen.
Pony mee de wei in genomen om nog even te kunnen grazen ook, net als haar broertje. Ik bracht alvast de kruiwagen met het plastic naar de weg toe en toen ik me omdraaide was ze echt gevallen. Ze zat op haar billen in het gras. Naar haar toe gerend, gelukkig kwam ze zelf weer overeind.
Samen het stuk naar de weg toe gelopen, maar de controle over haar achterhand was weg. Ze ging verschillende keren op haar eigen achterhoeven staan en wankelde constant. Toen de dierenarts aankwam en haar zo zag lopen stelde ze nog voor haar naar de kliniek te vervoeren en tests te doen, maar dat zag ik niet zitten met een pony die amper kon staan.
Toen de dierenarts de spuiten aan het klaarmaken was viel de pony weer. De dierenarts gaf daarna ook aan dat dit de goede keuze was. Naar mijn mening was er geen keuze, dus ik heb er vrede mee. Ze is 23 geworden.

De moeder van beide pony`s is er nog. Zij had het erg moeilijk met het verlies van haar zoon. We hebben zo vaak samen stil tegen elkaar aan gestaan om samen te treuren. Bij het verlies van haar dochter was dit 1x en daarna ging het leven weer door voor haar.
Ik moet er niet aan denken om de moeder ook te verliezen, maar gezien haar leeftijd weet ik dat dat er wel aan zit te komen. Zij is nu 27/28 jaar en we kennen elkaar ruim 25 jaar. Haar beide kinderen kende ik vanaf de geboorte.

Nomineer dit bericht ×