en wat een mooi gedicht!Ik ben wel echt op nu. Wat waren dat heftige weken geweest, en wat was vanochtend zwaar. Het idee dat je nog 50 jaar door moet leven zonder haar. En dat zij een steeds vagere herinnering wordt...
Vanochtend zat ik er echt doorheen maar nu zit ik in de trein naar amsterdam, eventjes de zinnen verzetten. Nu gaat het iets beter, ben weer onder de mensen en in de buitenlucht. Vanavond gezellig zingen.
.
. Hoe is het nu?