sanne83 schreef:[
Dat magIk ben (paarden) dierenarts en heb een aanvullende opleiding tot paardenchiropractor gedaan.
Je hebt helemaal gelijk, mijn antwoord klopt ook niet helemaal. De opleiding tot dierenchiropractor zit in Duitsland, USA en Engeland en is toegankelijk voor humaan chiropractors en dierenartsen. In Nederland (en Europa) zijn er eigenlijk vooral dierenartsen die die opleiding doen.
De humaan chiropractors zijn wel altijd mensen die in Engeland of de USA de 5-jarige master opleiding hebben gedaan.
In sommige landen heb je dan bijv. weer chiropraktikers (Duitsland) en dat is geloof ik een cursusje van 2 weken, dus dat maakt het enorm verwarrend. Het is inderdaad in Europa geen beschermd beroep en daardoor krijg je allerlei mensen die zonder opleiding aan mensen en dieren gaan zitten rukken en trekken.
Osteopathie kan je doen met fysiotherapie of diergeneeskunde. Ik vind zelf dat er ontzettend veel verschil is in de kwaliteit van osteopaten.
Ok bedankt voor de info. Maar dit verklaart dus heel erg veel. Het betekent dat je er niet vanuit kunt gaan dat iemand die chiropraktor (of osteo) is, ook automatisch dierenarts is of een gedegen opleiding achter de kiezen heeft. En dat neemt risico's met zich mee. Ernstige risico's, denk ik dan (ook denkend aan hamers, geruk en getrek)
Jammer dat daar geen strenge regels voor zijn.
Met osteo's heb ik geen ervaringen, maar wel met een equitherapeut hier in zweden. Volgens mij doet die ongeveer hetzelfde als een osteo. Dat was eens, maar nooit meer. Toch gaat daar volgens mij ook een aardige opleiding aan vooraf.
Maar ik zal zo iemand nooit meer erbij laten. Ze deed niet eens de heftige dingen zoals hier omschreven, maar ze ging met haar manipulatie en stretchen heel erg ver over de grenzen van het paard heen, zonder dat ze het in de gaten had. Ik zag het wel. Het paard protesteerde niet openlijk, maar ik zag hoe het dier reageerde en zich afsloot. Ik wees daar ook op, maar ze wist het beter.
Na haar bezoek heb ik weken gemodderd met een paard wat zich compleet afsloot bij de minste aanraking van de benen. En dan meen ik ook echt compleet als een autist, onbereikbaar voor iedere prikkel,. wat soms langer dan een uur kon aanhouden.
Achteraf bleek het dier enorme schade in rug en benen te hebben. Ik kon mijzelf voor de kop slaan dat ik een ET erbij had gehaald ipv het dier meteen had laten doorlichten.
En toch is het mij later nog een keer overkomen.
Niet in de mate dat het dier ervan leed... de fysio en chiro waren oplettend en zorgvuldig. Maar de behandelingen haalden niets uit. Wederom bleek later in het lichaam van alles fout te zitten.
Daar komt dus ook mijn houding vandaan; eerst oorzaak opzoeken, dan pas behandeling bepalen.