Een van die vreselijke nachtmerries die je als paardengek kan hebben.
Vandaag begon zo goed, om 6 uur er uit, en om 7 uur op mijn paardje. Met mijn moeder een buiten rit gemaakt, hebben wel lekker kunnen rijden maar we zijn niet te lang weg geweest omdat de dazen al snel weer kwamen.
We hadden de paarden lekker op de wei gezet, in gespoten met anti daas spul en de deuren van de stallen gezet omdat er 's ochtends geen schaduw op de wei is en het toch best warm was.
Nou, om 4 uur ging ik ze biks geven. Jill stond ik Jolly haar stal, en Jolly stond buiten. Ik loop met de biks bakken het hek binnen en Jolly springt haar stal in. Waar Jill dus ook stond. Dus ik zet gelijk die biks bakken weg, want ik wist dat dat slaan werd.
Eerst rustig ruiken, en toen draaide ze allebei de konten naar elkaar, ik had mijn ma al geroepen en kwam er al aan gerend. Ze probeerden te slaan, maar omdat ze samen in een stal van 3 x 3 stonden konden ze elkaar niet raken, ze hadden niet de ruimte om te slaan. Jolly wil de stal uit rennen, maar Jill was nog aan het trappen. Ze kreeg een harde klap te pakken. Ze galoppeerde weg, en het zag er echt vreselijk uit.
Dat, was een deel van de nachtmerrie. Het was haar rechter achter been, en het leek echt gebroken. Ze liep er zo vreselijk op, en ze gilde het even uit van de pijn omdat ze galoppeerde. Ze kon niet op haar hoef staan. En kwam daarom elke keer op haar Kogel terecht. Ik barstte uit in tranen omdat ik echt dacht dat die voet gebroken was, zo zag het er uit. Ik riep al tegen mijn moeder 'Ze moet afgemaakt worden.' Ik kon alleen maar huilen, ik sloot Jill gelijk op in de stal en zette mijn shetje in de andere stal.
Ik ging meteen naar Jolly, die stond inmiddels al stil, en het bloed spoot er uit.
Het was niet normaal, ik was echt aan het hyperfentileren. Ik wou Jolly niet alleen laten, maar toch rende ik naar binnen en haalde de telefoon. Hysterisch gaf ik hem aan mijn moeder en zei dat ze de dierenarts moest bellen.
Mijn moeder was ook aan het hyperfentileren, het zag er echt zo vreselijk uit. En als ze liep, als je het je een in wil beelden, denk aan een paard met te lange hoeven, alleen dan was het 10 x zo erg.
Nou, wij wachtte op de dierenarts, gelukkig was hij dicht bij en is het een goede. Maar het duurde mij allemaal te lang. Mijn vader was net thuis gekomen toen het gebeurde, mijn moeder knelde de wond af met handdoeken en ik stelde Jolly gerust. Ik kon echt alleen maar huilen, die tranen bleven maar komen. Ik kon alleen maar denken aan wat er ging gebeuren. Ik heb die pony al vanaf mijn 6e, en ik kan me geen leven zonder haar voor stellen, ik weet gewoon niet anders.
Ik heb alles met haar geleerd, samen leren springen, buiten rijden, wedstrijden, echt van alles. Alles smaen geleerd, ze was zelf ook jong. En ik heb zo vaak zand gehapt met haar.
Toen de dierenarts er voor mijn gevoel EINDELIJK was moest ze van de wei af, het stuifde daar te veel. Het was vreselijk om haar zo te zien lopen. Ze had er niet echt moeite mee, maar het zag er niet goed uit.
Buiten de wei heeft de dieren arts het schoongemaakt, en er naar gekeken. Het was niet gebroken.
Dat was echt een opluchting, hij legde uit wat er aan de hand was. Maar die pony stond daar nog steeds te bloeden.
Haar twee pezen aan de achterkant zijn gescheurd, kapot geslagen. En omdat ze wond open was zou ze in het gips moeten. Ze zou maanden stalrust moeten hebben en het kan een jaar duren eerder ze weer echt wat kan.
Ze zou voor altijd kreupel kunnen blijven, alleen recreatie rijden, en er was een kleine kans op dat ze gewoon sport pony kon blijven.
Alledrie die keuzes vond ik niet erg, zolang ze dan maar gelukkig zou zijn.
Mijn moeder zat eerst met de keuze om haar in te laten slapen, ik barste opnieuw in tranen uit en hing alleen maar bij die pony om haar hals. Wetend dat dat mijn laatste knuffel met haar kon zijn. Dat vannochtend mijn laatste buitenrit met haar kan zijn.
Ik had natuurlijk bezwaar, als we haar lieten behandelen had ze 50% om gewoon weer goed te worden, buitenritjes enzo, vinden we allebei harstikke leuk. en 50% procent op dat ze kreupel kan blijven, maar dan kan ze altijd nog gewoon op de wei blijven staan en nog een goed leven krijgen.
Mijn vader vond ook dat we haar die kans moesten geven, en zei dat geld hierbij nu geen rold speelde. Dus mijn moeder draaide al snel bij omdat ze naar de kosten keek.
Ik weet dat ik hier egostisch mag klinken, natuurlijk wil ik niet dat mijn pony pijn leid. Maar ik heb haar nu al 8 jaar. Wij kennen haar door en door, en zij ons. Wij kunnen op die pony bouwen en zij op ons. Jolly is echt een stertke pony, met 40 graden koorst heeft ze mee gedaan met het ruiterbewijs, sterk gehouden. Daarna kwamen we er pas achter dat ze ziek was, ze heeft droes gehad. kwam ze helemaal goed van af.
Dat wil niet zeggen dat dit goed komt, maar we moesten haar wel de kans geven. Jolly is een vechter, die zal alles doen om later nog gelukkig te zijn. Ze geeft niet op zonder gevecht, nu maar hopen dat ze wint.
Dus Jolly moest nog een klein stukje lopen, naar het gras veld. Daar kon ze behandeld worden. Ze kreeg extra zware spuit, omdat de dierenarts weet, ze is als de dood voor vee artsen, prikken haat ze, en ook de tandarts. Met de tandarts een verdoving voor 800 kilo gehad en een praam op haar neus en als nog spatjes. *ze weegt 400 kilo.
Op het gras werd kreeg ze een spuit en ze liet zich vallen. Ze kon nu behandeld worden, verdoving werkte allemaal. Hij had eerst het vlees gehecht, ik zat bij haar hoofd en aaide haar. Mijn moeder moest haar been omhoog houden. Maar het was natuurlijk geen prettig gezich, ik bood aan om het te doen. Ik kan nog niet eens tegen zo'n dokters progamma, maar voor mijn meisje heb ik alles over.
Hij had het een en ander gedaan en toen kon het gips er om heen. Mijn moeder hield het niet meer en ik nam het even over.
Dat been was enorm zwaar, dat was wel even iets anders als hoeven uit krabben. Na twee minuten had ik al het gevoel dat ik niet meer kon, dat been was echt zwaar. Maar ik heb het een kwartier vast moeten houden, mijn armen waren helemaal lam, maar dat had ik voor haar over.
normaal had ik het na 5 minuten al opgegeven.
De dierenarts legde nog het een en ander uit en Jolly kwam rustig uit haar nacose. Ze wou eerst opstaan, maar ze was nog helemaal niet bij en zakte al weer snel terug. Jill bleef maar hinniken, ze snapte er niks van. Ze zag Jolly niet meer.
Jolly heeft zeker een uur eerst plat gelegen, de dieren arts was al weg. We hebben de hele tijd bij haar gezeten, en hopen dat alles goed komt. Ze ging nu proberen om op te staan. Alleen lukte het niet, haar been zat vanaf haar hoef tot aan boven haar hak in het gips. Het was haar die twee uur een paar keer gelukt om te gaan staan, maar viel daarna weer om. Mede omdat ze nog steeds niet helemaal bij was.
Rond 8 uur stond ze op, en nu staat ze nog steeds. Lopen doet ze niet, af en toe een pasje opij, maar lopen kan ze nog niet.
We hebben een stuk voor haar afgezet, ze heeft de ruimte en we letten de hele nacht op haar. Ze moet nog aan het gips wennen.
Maar ze heeft er toch niet zo veel last van, wanneer Jolly zich niet goed voelt, eet ze niet. Toen er nog niks om zat, was nog net gebeurd at ze gewoon handjes biks.
Ze moest het gras op, en ging gewoon grazen.
Ze staat nu nog op het grasveld, en mijn moeder en ik blijven de hele nacht bij haar. Deken op, hooi, water en van alles. De eerste nacht zal misschien de moeilijkste zijn.
Wat op nu fataal voor haar kan zijn is een infectie, nu maar hopen dat die er niet komt.
Ik werd echt helemaal gek toen ik mijn pony zo zag, die emotie, je kan niks voor haar doen, ookal wil je zo graag. Je wilt haar niet verliezen, en dan voel je je zo hulpeloos, zo klein.
Ik heb om 6 uur 's ochtends alleen een klein broodje op en sinds dien niks meer. Geen trek, ik voel buiten geen kou ookal sta ik in mijn shirtje, en nu begint de hoofdpijn een beetje te komen.
Volgens mijn ouders ben ik gloeiend heet, maar ik ga zo toch naar buiten. Ik laat haar niet in de steek, ik ga voor mijn meisje zorgen.
Sorry voor het hele lange verhaal. Ik heb echt alles verteld, maar ik moet het even kwijt. Misschien is er niemand zo gek om het allemaal te lezen, maar ik ben het kwijt. Het doet gewoon zo veel met je omdat je niet weet wat er gaat gebeuren.
Iemand die hier verder iets van af weet, ervaring mee heeft en mij misschien een beetje uit de brand kan helpen?
Edit: reacties zal ik morgen denk pas lezen, ik ga nu weer als een speer terug naar mijn meisje.