Geplaatst Het zal een lang verhaal worden, maar waar dit topic om draait is of er meer mensen hebben meegemaakt dat inslapen keer op keer is geweigerd door een dierenarts. Blijkbaar moet een paard eerst uit zichzelf half dood gaan voordat ze letterlijk uit haar lijden verlost mag worden.
Hieronder het verhaal van mijn merrie Irene:
Voor het complete plaatje, maak ik eerst een sprong terug in de tijd.
Ik denk dat het in 2011 was, dat mijn paard meerdere keren kort achter elkaar kreupel raakte, aan verschillende benen. Na uitgebreid onderzoek was de diagnose versleten pezen. Ze mocht nog in de wei lopen en stapritjes waren nog toegestaan. Op dit moment was Irene 23 jaar. Maanden heb ik met haar gestapt, zowel aan de hand als erop, maar dat werd steeds lastiger. Irene wilde hard, dat was haar lust en haar leven. Ik zei altijd gekscherend: Irene kent buiten maar 2 standen, ik wil hard of ik ga hard
, er voorop was een must. De stapritjes werden steeds vaker dribbel-ritjes en door de wei galoppeerde ze ook er lustig op los. Omdat wij er zo beide geen plezier meer in hadden, ben ik haar, eerst aan de hand en later erop (lees naast de scootmobiel), op gaan bouwen met draven en later ook galopperen. Dit ging goed en vanaf dat moment gaf ze altijd haar grenzen aan. Dan konden we met een hele groep gaan galopperen, als zij het niet meer aankon kwam ze terug in tempo en kon ik haar terug nemen naar de stap terwijl de rest doorgaloppeerde. Ook gaf ze aan als ze een dag allen maar wilde stappen. Ideaal dus want hierdoor heb ik nooit de angst gehad haar te overbelasten (wat ook niet gebeurd is).
In mei 2014 heb ik haar verhuisd naar een paddock paradise, zodat Irene 24/7 buiten kon lopen (voorheen overdag buiten, snachts op stal). Beter voor haar en voor mij (door lichamelijke beperkingen werd 5-7 dagen per week naar mijn paard gaan te zwaar). Beste keuze ever!
Zo heb ik door kunnen rijden tot +- april/mei 2015. Toen is ze kreupel geworden. De kreupelheid was kort maar heftig. Onderzoek wees uit dat dit kwam doordat Irene in de laatste fase van lage overhoef zat, waardoor een kleine misstap irritatie gaf in dat gewricht (in dit been zaten niet haar "peesproblemen"). Advies was een paar dagen rust en als ze weer rad liep, haar weer oppakken. Qua pezen, die hielden zich prima met ons rijden dus groen licht om vooral door te gaan. Rust roest.
Augustus 2015, inmiddels was Irene nog 2 keer kreupel (steeds 2 dagen per keer) geweest aan de lage overhoef en nu stapte ik na een buitenritje af en was haar been heel dik. Ze liep niet kreupel maar toch de dierenarts laten komen. Diagnose: geïrriteerde peesschede. Of ze had zichzelf aangetikt, of er zat een peesblessure onder. Gezien haar leeftijd (27) was een echo niet meer betrouwbaar dus het advies was 6 weken rust, daarna weer voorzichtig oppakken.
Voor mij was hier de maat vol qua rijden. Zo vaak kreupel in korte tijd, en 27 jaar inmiddels, ik vond het genoeg. Irene woonde zoals eerder gezegd in een paddock paradise dus extra beweging vond ik niet nodig. En ze kwam prima aan haar beweging. Dagelijks trok ze sprintjes en op de heuvel klimmen en klauteren was haar favoriet. Helemaal rad is ze sinds augustus 2015 niet meer geworden, maar zolang ze uit vrije wil, dus niet opgejaagd door andere paarden, dagelijks de treck door denderde en haar bijnaam "klimgeit" eer aan bleef doen, mocht ze van mij haar dagen slijten.
Het zal zo'n beetje november/december geweest zijn, dat de stalhouders naar mij toe kwamen dat Irene de laatste tijd zo chagrijnig was, naar mensen en naar de andere paarden. Ook liet ze zich maar moeilijk terug in de paddock zetten als ik haar gepoetst had. Mee wandelen vond Irene maar saai dus daar deed ik haar ook geen plezier mee. Ze toonde niet ziek maar ze liep echt met haar ziel onder haar arm. Na lang wikken en wegen (en overgehaald worden door stalgenoten) heb ik het zadel er weer eens opgelegd en zijn we naar het bos gestapt. Wat was dat paard blij! Irene leefde weer helemaal op dus vanaf toen mocht ze weer af en toe mee voor en ritje door het bos.
En ergens, diep van binnen, heeft het voor mij nooit goed gevoeld. Ik voelde me slecht dat ik weer op haar ging zitten, ondanks dat ze zo blij was. Ik kon toen nog niet weten dat mijn gevoel het zo bij het rechte eind had.
Vanaf hier gaat het er echt toe doen
Ik ga geen namen van dierenartsen noemen, ik ben er niet op uit om ze zwart te maken
Ik wil alleen mijn verhaal kwijt en ben benieuwd of ik de enige ben die zo'n strijd heeft moeten voeren 3 maanden geleden, in april, werd Irene ziek. De stalhouder was bij mij geweest dat Irene, savonds na het eten (voor een individuele voerbeurt met een emmer bietenpulp ging Irene savonds een uurtje op stal) niet meer naar buiten wilde en afwijkend gedrag vertoonde wilde dus ik bleef een keer tot na haar voerbeurt om te zien was ze dan precies deed.
Ik ben me rot geschrokken! Irene was vreselijk apatisch en er was geen contact mee te krijgen. Mijn vrolijke paard stond daar zo zielig
Ik een tijd staan twijfelen of ik ala minuut de dierenarts zou bellen om haar in te slapen, of dat ik tot de volgende ochtend zou wachten om nog met haar naar de kliniek te gaan. Besloten tot het laatste want als ik haar weer buiten zette, was ze weer redelijk "normaal".Maandagochtend de kliniek (DA1) gebeld en filmpjes van zondagavond doorgestuurd. Zij dachten na het zien van de filmpjes aan hoofdpijn/sinusitis, mogelijk veroorzaakt door een ontstoken kies. Omdat ik (bij toeval) al een afspraak had staan met de osteopaat op woensdag en de tandarts (DA2) op donderdag voor de jaarlijkse check, wilden zij graag dat ik pas op vrijdag langs zou komen.
Dit is in goed overleg gegaan, want het is lastig waar je moet beginnen en welke volgorde het beste resultaat geeft.
Afijn, woensdag bij de osteo kwam er niks uit wat haar klachten kon verklaren. wel zag de osteo dat Irene echt zichzelf niet was. Ondanks dat ze niet 24/7 apatisch was, stonden haar ogen dof en zat ze duidelijk niet lekker in haar vel.
Donderdag kwam de tandarts(DA2) en omdat hij elektrisch werkt, geeft hij altijd de paarden een roesje. Voordat hij dat doet, luisterde hij naar haar hart. Dit was niet goed. Irene had een hartruis, een onregelmatige hartslag, hart sloeg over en ze had een tweeledige hartslag. Een roesje zou haar fataal zijn. Hij heeft haar tanden en kiezen bekeken zonder roesje en niks duidde op een oorzaak voor haar klachten. Uiteraard met de kanttekening dat hij haar nu alleen klinisch kon bekijken en hij geen röntgenogen heeft.
Qua hart, alles wat hij hoorde duidde op slijtage en hij gaf haar een prognose van enkele maanden. "Preventief" inslapen was niet nodig want de verwachting was dat ze aan een hartstilstand zou overlijden, oftewel patsboemweg. Iig een mooie dood in het vooruitzicht
Vrijdag naar de kliniek bij DA1. Amper de schok van haar hart te boven kwam daar de volgende klap. Irene had een tumor in haar schildklier en een infectie in haar lymfeklier. Samen gaven deze zoveel zwelling dat er een bloedvat naar haar hoofd dichtgedrukt werd. Dit verklaarde haar klachten.
Op dit moment heb ik inslapen voorgesteld. Een slecht hart, kanker, ziek zwak en misselijk, 27 jaar en versleten benen. Moeten we nu nog wel willen gaan oplappen? Ik zag mijn paard zich zwaar beroerd voelen en de vooruitzichten waren slecht. Ik heb helaas irl en op bokt teveel mensen gezien die ten koste van hun dier bleven aandokteren. Ik heb mij altijd voorgenomen, zo'n eigenaar wil ik niet zijn!
De dierenarts weigerde. Van haar hart had ze geen last, van de kanker hoefde ze ook (nog) geen last te hebben. De dierenarts wilde eerst de infectie aanpakken en dan kijken welke klachten overbleven.
Met een lading ab en ontstekingsremmers weer naar huis en eerlijk is eerlijk, Irene knapte op en werd weer zichzelf, een blij vrolijk paard.
De prognose was slecht. De tumor zou groeien en dan was de verwachting dat er (weer) bloedvaten en/of zenuwbanen dichtgedrukt zouden worden. En uiteindelijk haar luchtpijp. Inslapen om haar dit leed te besparen was onbespreekbaar.
Maargoed, Irene was weer vrolijk en zo gingen we verder. Erop zitten vond ik nu echt geen optie meer dus om te voorkomen dat Irene weer weg zou kwijnen, ben ik haar naast mijn bijrijdpaarden mee gaan nemen als handpaard. Mede omdat de dierenarts aangaf dat het voor haar hart beter was om haar in beweging/conditie te houden. Hier hebben we beide nog enorm van genoten en ik kijk op deze periode dan ook met een glimlach terug.
Omdat ik kwaliteit van leven heel belangrijk vind, ben ik hier en daar op zoek gegaan naar een dierenarts welke mijn mening deelt. Kwaliteit boven kwantiteit. Ik heb nooit geweten dat dit zo moeilijk zou zijn
.Een paar weken terug was ik op een andere kliniek voor een ander paard. Hier eens voorzichtig een balletje opgegooid en de situatie voorgelegd aan een dierenarts(DA3). Deze heeft letterlijk gezegd: wij zijn hier geen euthanasiekliniek, als jij jouw paard dood wil hebben breng je haar maar naar de slager.
In dezelfde periode, een paar weken geleden, kreeg Irene mijten en zomereczeem. begonnen met behandelen en op een dag was er voor een ander paard een dierenarts(DA4) op het erf. Deze heb ik gevraagd om ook even naar Irene te kijken en met haar heb ik een fijn gesprek gehad over hoe nu verder. Want inmiddels waren we bijna 3 maanden na de diagnose van hart en kanker en ik wilde niet dat Irene haar laatste maanden zouden bestaan uit jeuk, jeuk en jeuk. Zeker ook omdat Irene weer wat minder vrolijk en stiller werd.
Eindelijk had ik het gevoel dat ik gehoord en begrepen werd. Afgesproken werd dat we sneller een agressieve aanpak van de jeuk zouden hanteren, met meer risico's (cortico's spuiten) om Irene zoveel mogelijk kwaliteit te kunnen geven. Als dit niet zou aanslaan, dan werd inslapen bespreekbaar.
Afgelopen zondag, tijdens een wandeling naast de scootmobiel, begon Irene ineens dronken te lopen. Maar nog voordat we goed en wel gekeken hadden, liep ze weer normaal. Terug op stal haar hoeven uitgekrabt en daarmee corrigeerde ze haar hoeven niet als ik ze weer op de grond zette. Ook was ze best buiten adem voor alleen een wandelingetje maar dat deed ik af met dat het die dag erg warm was. Ze was tenslotte een oud paard (inmiddels 28) en heeft een zwak hart.
Verder gedroeg ze zich normaal dus ik besloot het even aan te kijken.
Afgelopen maandag kreeg ik een telefoontje van stal dat Irene in rust stond te hijgen. De hittegolf was maandag voorbij dus de warmte kon geen reden meer zijn. Ik heb ze gevraagd de dierenarts te bellen en ik ben in de auto gestapt. Irene zou worden ingeslapen. Genoeg is genoeg!
Het was al avond dus kwam er een vervanger(DA5), een directe collega van DA4. Zij constateerde dat Irene dampig was, ataxie en geelzucht had. Alles verteld en al Irene haar kwalen opgesomd en gevraagd of zij Irene wilde inslapen. Dit heeft DA5 geweigerd
DA5 wilde eerst bloedonderzoek doen om te achterhalen waarom Irene dampig was 
Een deel van de bloeduitslagen zou dinsdag komen en een deel donderdag. Arm arm dier, ze moest nog tot minimaal donderdag wachten op de verlossende spuit.
Dinsdag was DA4 op stal en ik heb haar gevraagd om Irene nog eens van top tot teen te bekijken. Al haar kwalen, alles. Inmiddels was ook haar staart verlamd geraakt en kon Irene niet meer met een straaltje plassen, de urine sijpelde langs haar benen naar beneden. Haar conclusie: Bij dit paard is de rek eruit. Maar zij wilde ook de bloedonderzoeken afwachten (ik denk om haar collega/baas niet af te vallen) maar euthanasie zou zeker tot de mogelijkheden behoren.
Een half uur nadat DA4 weg was belde DA5 met een deel van de bloeduitslagen. Alles was in orde alleen de leverwaarden (geelzucht) en nierwaarden zouden donderdag komen. Ik heb nog een aantal opties voorgesteld om alvast te doen (oa pijnstillers geven) maar dat wilde DA5 pas doen als de bloeduitslagen niets lieten zien. Met andere woorden.......doordokteren
Donderdagochtend belde DA5 met de bloeduitslag. Lever en nieren waren normaal. Alleen was er 1 gehalte afwijkend wat erop wees dat ze last had van parasieten. Dit kon ik bevestigen want Irene had mijten en ondanks het wassen werd het wel minder maar het ging niet goed over. De bloedwaarde pastte niet bij het beeld van een vergevorderde behandeling tegen de mijten. Dit betekende volgens DA5 dat Irene haar immuunsysteem volledig plat lag. Haar voorstel was om hier verder onderzoek naar te doen.
Mijn grens was echt bereikt. Ik ben aardig boos geworden en heb gevraagd of ze eens naar het totale paard wilde kijken ipv alleen naar de bloeduitslag. Haar hart, de kanker, geelzucht, dampig, ataxie, enz enz. Uiteindelijk is bij DA5 het kwartje gevallen op basis van de ataxie. De verlamde staart en het niet meer gewoon kunnen plassen zou volgens haar wijzen op een ruggenmergtumor en zou een progressief karakter hebben. Ik kreeg toestemming om haar in te slapen.
Diezelfde middag is Irene door DA4 ingeslapen. De wijze waarop Irene is gegaan, bevestigde dat ze helemaal op was. Het roesje alvorens de narcose werd haar al fataal. Ze was al dood nog voor ze de grond geraakt heeft. Letterlijk!
Zijn er meer van dit soort verhalen bekend? Ik kan deze strijd die ik heb moeten voeren voor een waardig einde niet goed begrijpen. Er worden zoveel paarden voor minder ingeslapen.
Niemand die ik spreek, begrijpt dit
