Geplaatst 
Nou, daar gaan we...Achtergrondinformatie: het gaat om een 7-jarige ruin, heeft zijn hele leven op gras gestaan en in de wintermaanden 's nachts op stal en overdag in de weide. Sinds september vorig jaar staat hij op een nieuwe plek waar de paarden in een hit-actief systeem verblijven. In de wintermaanden zijn ze niet op de weide geweest, maar in een grote bewegingsruimte en een deel van kale weide (kortom, geen gras, alleen mogelijkheid tot eten van hooi en biks).
Het begon met een (achteraf) forse hoefzweer drie weken geleden, al wat kreupel op de eerste dag dat ze weer de weide op gingen. 's Avonds door stalgenoten stokkreupel aangetroffen die hem naar binnen hebben gehaald, omdat hij amper op zijn benen kon staan. Eenmaal in de binnenbak is hij gaan liggen en ben ik direct gebeld omdat ze het niet vertrouwden. Ik trof een paard aan wat plat op de grond lag. Hij was niet meer alert en lag alleen maar doodstil. Dierenarts natuurlijk meteen gebeld. Ik zag zijn buik trekken en hij strekte zijn been met de hoefzweer. Het was een vreselijke toestand, ik dacht dat ik hem ging verliezen en de paniek sloeg flink toe. Maar toen hij niet meer reageerde op mijn stem en aanrakingen en ik het wat hardhandiger aanpakte schrok hij ineens met zijn hoofd overeind, liet een enorme scheet, keek me aan en stond op. Verbazingwekkend. Hij schudde nog even, gaapte en stapte (nog net zo kreupel, dat natuurlijk wel) door de bak heen. Dolblij was ik sowieso dat hij weer stond, maar ook zo vreemd, want zo'n contrast met het beeld van een minuut ervoor. Toen de dierenarts (helaas niet die van mezelf vanwege spoedafpraak) dan ook kwam was er vrij weinig te zien. Hij gokte op een zweer met daar bij komend koliek. Hij vond het een vaag beeld, zeker toen ik de ernst van het beeld beschreef wat ik aanschouwd had.
Hierna mijn paard op rust gezet in een box met beperkte voerporties. Zijn zweer kwam er niet uit, dus daarvan al teveel last om in de kudde te kunnen blijven. Hij oogde de dagen erna beter, goed eigenlijk, alsof er niets aan de hand was. Toch leek hij de rust wel even prettig te vinden, intussen bleef ik de hoef weken en kon de smid het eindelijk via een kanaaltje aanprikken waardoor de druk er af ging en hij al stukken beter liep.
Maar... 1,5 week na het 'eerste voorval' werd ik 's avonds laat plots weer gebeld: paard lag in de stal tegen de wand aan te trappelen en reageerde niet op roepen van een stalgenoot die op het geluid af was gekomen. Eenmaal in de stal moest ze hem wat langer aanraken alvorens hij wakker werd, stond toen op en was meteen weer alert. Gezien de situatie van de week ervoor zijn ze met hem gaan stappen en hebben ze mij en de dierenarts gebeld. Toen wij arriveerden zag ik weer niets aan hem. Hij stapte prima en was vrolijk. Dierenarts hem opnieuw onderzocht zover mogelijk en ook niets bijzonders waargenomen en gevoeld. Was het koliek, sliep hij zo diep? Blijft onduidelijk. De dierenarts opperde verschillende mogelijke dingen die aan de hand kunnen zijn, waarbij ze adviseerde hem eerst eens te testen op lintworm.
Toen hij vorige week weer echt beter liep en nog altijd op mij een goede indruk maakte, heb ik hem weer in de groep gezet. De paarden stonden nog maar een paar uurtjes per dag op de wei en dat heb ik langzaam opgebouwd met mijn paard. Het verliep goed, hij is vrolijk, speelt veel met andere jonge paarden en eet goed. En gisteren, drie weken na het eerste voorval, werd ik wederom gebeld dat hij op de harde grond voor een hooistation lag (abnormale plek om te gaan liggen) en naar zijn buik had zitten kijken. Hij is echter wel snel opgestaan en toen ik arriveerde was er weer nauwelijks wat te merken, behalve dat me opviel dat hij uitbundig gaapte en winderig was. Koliekklachten? Nu hij alweer ruim een week in de groep staat en hooguit vier uurtjes per dag op de wei staat? Overleg gehad met de dierenarts, die loopt ook vast en ziet niets concreets. Opvallend detail (of pure toeval) dat gister een ander paard soortgelijke symptomen vertoonde op stal. Inmiddels ben ik redelijk uitgeblust van de zorgen en vraag ik me af waar ik goed aan doe.
De optie is uiteraard om naar een kliniek te gaan, maar welke dan en met welke vraag precies, nu het allemaal zo vaag is? (of juist daarom?) Is mijn paard extra gevoelig voor de overgang naar het gras wat hij in zijn leven nog niet op deze manier meegemaakt heeft? Wie zal het zeggen. Ik ben benieuwd naar de lintwormtest, die hoop ik uiterlijk volgende week binnen te hebben. Mede afhankelijk daarvan wil ik een plan van aanpak maken.
Voor nu was het verhaal even van me afschrijven even goed. Niets zo naar als de zorgen om je dier!
Sommige paarden kunnen behoorlijk snel 'berusten' bij koliek en dat ziet er heel eng uit, maar wil niet altijd zeggen dat ze echt aan het doodgaan zijn.
