Met tranen in mijn ogen open ik dit topic... Ik weet het niet zo goed meer. De reden van dit topic is deels om het van me af te schrijven, en deels omdat ik graag andere invalshoeken en meningen wil horen.
Mijn pony is altijd al een 'ongelukspaardje' geweest. Toen hij jong was (3jr) heeft hij een ongeluk gehad met spelen in de wei. Zijn oog is er toen uitgetrapt door een ander paard. Verbrijzelde oogkas en groot deel van zijn oog eruit. Maar hij is een echte vechter en kan na al die jaren perfect omgaan met zijn ene oog.
Een aantal jaar geleden is hij hoefbevangen geraakt in de winter. Dit was vrij licht en met medicatie kwam hij er weer goed uit. Echter vanaf toen is het 'zeuren' geweest met hem. Elke keer kwamen we er samen weer uit, maar ik ben nu op een punt beland waarbij ik denk "wanneer is het genoeg geweest?".
Hij is meerdere malen flink bevangen geweest. Gekantelde hoefbeentjes waren ook te zien op de foto's. Maar met medicatie, strikt voer/smid/wei/paddock beleid kwam hij er steeds weer bovenop, want elke keer was het maar een lichte bevangenheid. Vorig jaar stond hij zelfs aan 4 hoeven bevangen in het najaar. Weer binnenste buiten gekeerd op de kliniek en nu kwam er ook Cushing uit (tumor in de hersenen die van alles in het lichaam in de war schopt qua hormonen en stofwisseling). Hij is altijd gevoelig blijven lopen op steentjes etc. Daarom hebben we al dik 2 jaar niet tot nauwelijks meer gereden en was hij een soort van met 'pre-pensioen'. De DA vond altijd te goed om echt te laten gaan. Afgelopen zomer deed hij het echt geweldig, hij zat goed in zijn vel en liep/draafde zelfs weer rad over grindjes. Gelukkig heb ik hem niet opgegeven, ging het door mijn hoofd. Maar helaas... een week of 3 geleden begon hij weer slechter te lopen op het harde, steentjes enz. De moed zonk me weer in de schoenen
Dit is een beetje zijn verhaal. Elke keer lap ik hem weer op en krijg ik uiteindelijk weer een happy pony. Maar voor wat? Hij staat dag in dag uit in zijn zandbakje (paddock) terwijl de rest lekker op het land mag. Hij staat hier wel met een vriendje, maar dan nog. Ik merk dat hij dit leven niet zo geweldig vindt, en dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Af en toe mag hij van de DA een uurtje op het gras maar that's it. Dan is hij happy. Het liefst geef ik hem een geweldig pensioen, lekker ergens op het land oud worden, maar het hele punt is dat zoiets dus niet kan, want hij mag niet op het land. Is dit het nou denk ik dan?
Toch zit hij, uitgezonderd van zijn zo ongeveer chronische hoefbevangenheid, glanzend in zijn vel en ik krijg altijd een vrolijke hinnik. Hij is al 9 jaar mijn beste vriend en heeft zich altijd dubbel en dwars voor mij ingezet, want hij is een echte werker. Hij is in zijn kop nog zo goed, zo helder en zelf is hij altijd 'optimistisch'.
Juist dat maakt de keuze zo moeilijk. Ergens denk ik, eigenlijk verdient hij dit niet, 'celstraf' in een zandbak, jaar in jaar uit en elke dag weer. Dat is toch niet leuk voor een paard? Mijn beste vriend zal nooit meer echt beter worden, maar wanneer is het nou echt genoeg geweest?
Zelf had ik het idee om hem weer mee te nemen naar de kliniek en weer foto's te laten maken van zijn voeten. Deze foto's zullen me niks nieuws vertellen, maar dan 'weet ik het zeker' en laat ik hem daar ter plekke inslapen.
Het van me af schrijven heeft me al aardig goed gedaan. Ik ben benieuwd hoe jullie hier over denken.. Het gaat trouwens om het paardje op mijn avatar
Mijn knapperd!
Wat je je wel moet bedenken is dat paarden niet zo slim zijn, en niet denken 'zo wil ik het niet meer'.