DDDara schreef:Het is echt een illusie dat je niet tegen je kind liegt.....
Oh wat een mooie tekening........ nee je vind hem lelijk maar dat is onaardig om te zeggen.
Oh wat kan je goed lezen ........nee slecht maar het komt ooit goed.
Oh je bent de allerliefste....... nee je broertje is liever maar ik zeg het niet.
Oma is in de hemel...... nee ze is dood en rot weg onder de grond
Opa is een sterretje ...... nee hij is in de oven gegooit en er is niets meer van hem over.
Je paard is op de eeuwige weide..... nee je paard is eeuwig niet meer op de weide
Oh was een mooi kadotje...... nee je zet het neer tot hij het is vergeten en gooit het dan weg.
Dus om willen van je kind een leugentje over sinterklaas zodat hij kan genieten van een mooi kinderfeest is echt zo erg niet! JE doet niet anders!
Ik zeg helemaal niks van dit tegen mijn kind

Complimenten over ‘wat een mooie tekening’ voedt alleen maar meer prestatiedrang.
Ik zeg vaak; ik kan zien dat je er hard aan gewerkt hebt (als dat zo is), of: dat heb je snel gedaan, of: die kleuren staan leuk bij elkaar, waarom heb je die gekozen? Of: vond je het leuk om dit te doen?
Het is m.i. veel leuker en leerzamer voor een kind om over z’n werk en de totstandkoming te praten, dan enkel ‘wow, wat mooi’.
Het gaat nl m.i. niet enkel om het resultaat, maar om het proces. Dus over het lezen; ik zie dat je flink aan het werk bent om te leren lezen. Of als dat niet zo is; het lijkt alsof je leren lezen moeilijk/niet zo leuk vindt, klopt dat? En dan krijg je een mooi gesprek over het proces, en kun je idd dat zeggen dat het goed komt als je oefent en dat je erbij wilt helpen, of dat ze lekker zo door mogen gaan en dan gaat het veel beter.
En onze opa en oma liggen inderdaad onder de grond, sinds mijn kind vroeg wat er met je lijf gebeurt als je dood bent.
‘Maar gaan dan de beestjes in de grond je opeten?’ Ja, die ruimen je lichaam op, maar dat geeft niet, want je hebt het dan niet meer nodig en je voelt het niet meer.
Ik sta oprecht te kijken van je vragen 

