Gisteren had ik een wedstrijd, ik rijd nu al een tijdje in het L1 en het gaat eigenlijk niet altijd zo als ik het zou willen. Mijn paardje is super gestressed in binnenbakken (weet ook niet wat dat is) en gaat dan gespannen lopen, krijg er niet alles uit wat er inzit en rijd dus terrecht niet altijd even hoge punten. Afgelopen zondag was ik stom,stom, stom mijn sporen vergeten, niet dat ik ze nodig heb als ik ze om heb maar mevrouw weet het donders goed als ik ze niet om heb.
Achja dacht ik, ben ruiter genoeg om gewoon zonder sporen te starten, lekker gaan los rijden, wie denk je dat ik tegen kom, mijn oude instructrice, waar ik niet meer bij les door een verhuizing (te ver weg) de laatste keer dat ik daar leste was ongeveer een jaar geleden, en heb daar 4 jaar met veel vooruitgang bij gelest - echt super instructrice...
Ik keek altijd enorm tegen haar op. Ze had een eigen africhtings stal, reed paarden op superhoog niveau (werd mij verteld) en zou helemaal geweldig kunnen rijden. Zij reed dus mee in het L1 zondag. Ik was al heel verbaasd dat ik haar tegen kwam. Beetje gekeken naar hoe ze reed natuurlijk, ga niet uitgebreid vertellen wat ik er van vond maar zal zeggen dat het helemaal niet was wat ik er van verwachte.
prijs uitreiking: ikke geen winst (volgende keer toch maar sporen aan) maar dus wel boven mijn oude instructrice geeindigd. En om heel eerlijk te zeggen daardoor voelde ik me echt heel goed
slecht he, maar ik keek altijd zo tegen haar op, iedereen vond haar altijd zo geweldig en ze kon zo goed/netjes rijden enz... en nu achteraf blijkt dat allemaal wel mee te vallen... dat wilde ik even vertellen
opmerking: je hoeft geen topatleet te zijn om goed te kunnen lesgeven - daar ben ik altijd heel tevreden over geweest.


