Die mensen LEEFDEN voor de sport. Zonder de sport betekenden ze in hun ogen niets meer.
Met name jonge mensen die van kleins af aan hier mee te maken hebben, komen toch in een soort van sociaal en persoonlijk isolement te zitten, aangezien hun wereldje maar klein is en om 1 ding draait: PRESTEREN.
Jaar in jaar uit hebben ze maar 1 ding voor ogen: trainen, geselekteerd worden en beter worden in de sport.
Eenmaal uit deze sport gestapt, kan het zijn dat deze persoon niet goed begeleid wordt naar een baan of andere uitdagingen, waardoor deze in een sociaal en persoonlijk gat beland. Kijk bv maar eens naar die Italiaanse wielrenner die zelfmoord had gepleegt. Dit is natuurlijk wel een uiterste, maar het probleem is er wel degelijk.
Ik heb dit zelf min of meer ook ondergaan: eenmaal ouder dan 21 jaar kwam ik op "eigen benen" te staan. Alles waar je naar toe traint (selektiewedstrijden, EK's, etc.) is er niet meer. Natuurlijk heb je de andere wedstrijden en kan je als doel voor ogen hebben om een stapje hoger te gaan. Maar bij onze sport ben je sowieso afhankelijk van je peerd.
Ik ben er 2 jaar uitgestapt en ik kan het van harte aanbevelen. Pas toen ik "gewoon" ging werken, zag ik in hoe naief en onpersoonlijk ik was.
Nu zie ik de talentjes steeds sneller ontdekt worden en dat is natuurlijk goed voor de sport

Maar toch wil ik hier eens ruchtbaarheid aan geven voor deze mensen, dat er meer is dan alleen paardrijden. Probeer een goede studie te hebben en werk desnoods parttime als je niet meer op school zit. Kan nooit kwaad om eens buiten dat paardrijden om een leventje te hebben.
Onze sport is natuurlijk toch ook een verhoogd risico gezien onze gezondheid: voor je het weet kan je carriere voorbij zijn vanwege een ongeval. En wat moet je dan? Daarom is het goed op tijd erbij te zijn om een CV in orde te hebben. Bv met wielrenners: die zijn als ze uit de sport stappen toch tussen de 30 en 40 jaar en hebben behalve hun sport nog totaal geen CV. Tja, en een bedrijf neemt niet gauw een "onervaren" ouder persoon op in zijn bedrijf.
Ik ben benieuwd naar jullie mening...

! En vooral meiden met meer capaciteiten (Havo --> of hoger) raad ik aan om er eens heel goed over na te gaan denken, dan gelijk de paarden in te gaan. Het leven heeft zo ontzettend veel te bieden!
Vinden mijn ouders wel fijn
hebben mijn ouders me er altijd van weerhouden om me teveel op de paarden en de sport te richten
. Ik had wel een pony, waar ik natuurlijk ook wedstrijden mee reed, en ik wilde dolgraag naar Deurne toe
, maar omdat ik het kon, moest ik van mijn ouders VWO doen en daar een universitaire opleiding. "Heb je veel meer kans dat je later in ieder geval een eigen paard kan kopen" zeiden ze dan. Daar zat wat in op zich, want zeker in de jaren '80 was het erg moeilijk om werk te vinden, laat staan in de "paarden". Inmiddels hebben mijn ouders ruimschoots gelijk gekregen, want na 8 jaar hard te hebben gewerkt, heb ik toch mijn eigen paard kunnen kopen, en nu, zo'n 10 jaar verder, is het ook mogelijk om te stoppen met werken en me voornamelijk met paardrijden bezig te houden. Zo zou ik nu bijvoorbeeld graag met de ORUN beginnen. En ook heb ik nog steeds de ambitie om in een lange jas te mogen rijden 