Het begin meestal die avond van te voren wanneer ik een wedstrijd heb, ik word mega zenuwachtig en kan amper slapen.
Meestal krijg ik zelfs steken in mijn borst door de hoeveelheid zenuwen die ik heb en onder de proef trillen mijn handen enorm
en kan ik me amper nog focussen op de proef zelf, dan neem ik meestal ook een asprientje om de steken te verminderen en
wat rustiger te worden...
het is gewoon niet leuk meer, want ik merk dat de plezier hierdoor wel wat minder word, en ik heb het idee dat ik onbewust
veel te hoge eisen aan ons stel. Ik wil het liefst 190+ rijden, lukt dat niet ben ik al snel een beetje teleurgesteld.
Beau is een 5 jarige haflinger, nog jong dus en ik dat vergeet ik dan nog wel eens

ondanks hij het gewoon super doet, ik mag zeker niet klagen

Maar toch blijf ik het maar doen, ik wil per se die 190 punten iedere keer weer halen, al weet ik dat die klans even wat kleiner is, omdat
we met het algemene zweepprobleem zitten in de M1 en daar moeten we eerst even van af, voorheen lukte het eigenlijk altijd wel..
Misschien is het een soort van faalangst, om bang te zijn minder hoog te presteren, die ik in de loop van de tijd heb gecreërd?
Ik vraag me af of er meer wedstrijdruiters zijn die enorme wedstrijdstress hebben en of de lat voor hunzelf te hoog leggen?
En nog een vraag; hoe kom ik er van af?

Groetjes Lotte