Geplaatst nou gaat het eigenlijk helemaal niet zo goed met het rijden met mijn 'oude' pony en mijn zusje.
ik was m2 dressuur en m springen, dus mijn zusje moet nu L2 starten en b springen alleen ze wil niet meer dressuur rijden omdat het niet goed gaat.
ook het springen gaat vaak fout, nu 'maakt' mijn pony dezelfde fout als mijn zusje haar vorige pony in het parcours. gelijk op de 1e hindernis weigeren.
ik zie dan wat er fout gaat en vertel mijn zusje waar het op dat moment bij haar aan 'schort' waarom mijn pony, lucky boy gaat staan, want dit deed hij nooit.
ik reed lucky bijna iedere dag, omdat ie anders van energie plofte! maar mijn zusje rijdt hoogstens 3 á 4x in de week... dus lucky is 'vervelend' zegt ze dan... dit vind ik altijd erg jammer..
Ik rij praktisch nooit meer op lucky, maar vandaag zat ik even op hem omdat mijn zusje parcours ging lopen, ik ging even lekker draven, het is nooit een makkelijke pony geweest, heel heet en heel erg zenuwachtig op wedstrijd.
dit was ook eigenlijk de reden waarom ik het dressuur rijden niet meer zo leuk vond, omdat er door die zenuwen een wisselwerking kwam tussen mij en mijn pony.
maar toen ik er vandaag af stapte zei ik tegen mijn moeder: 'goh als ik er zo op zit zou ik bijna weer gaan starten' toen zei mijn moeder: 'ja dat kun je nog doen dit jaar' omdat ik in november 18 word. normaal zou zij zeggen, nee het is nu je zusjes pony ofzo
inmiddels rijd ik met mijn eigen paard M dressuur en nog b springen, hij is bijna 7 jaar en dit gaat super!
ik zou het (denk ik) best leuk vinden om weer te starten, maar ben bang dat die wisselwerking er weer komt...
wat zouden jullie doen in mijn plaats?
het is echt een ontzettende leuke pony maar wel heel erg druk...
dit zijn lucky en ik:
, het is alleen zo jammer dat als je aanbied goh zal ik hem straks bij rijden omdat ik (volgende week examen heb dus heel vroeg vakantie) zoveel tijd vrij heb, en heb jij tijd voor school,(2e klas tweetalig vwo) maar dit vat ze op als een soort kritiek en vind dat lucky daar niet fijn van wordt... dus echt kans om het gevoel te laten komen heb ik ook niet echt... en ik weet niet wat ik tegen mijn zusje moet zeggen om voor haar het gevoel weg te nemen dat ik haar alleen wil helpen, ze vind zelf dat zij hem nu het beste kent, en dat denk ik niet omdat ik hem 9 jaar heb gereden... 
