Mijn 9-jarige ruin staat al heel zijn leven buiten, en kan goed om met 24/7 weidegang. Hij is zelfs meestal mooi proper, geen ziektes, wondes etc.
Mijn 20-jarige is tot een maand geleden manegepaard geweest en kwam (op enkele weken per jaar na) nooit op de weide en stond altijd op de stal. Sinds een maand staat hij 24/7 buiten. Zonder overdrijven, heeft hij élke dag een nieuw wondje erbij, of een schram, een pluk haar weg, ... noem maar op. Het is bijna of hij weet zich niet te gedragen op een weide en hij verwond zich aan elk grassprietje
Voor mij geen reden om hem dan maar weer gedeeltelijk op stal te gaan zetten, maar ik zou bijna gaan begrijpen dat de fanatieke (!) wedstrijdruiters hun paard op stal zetten om hem 'gaaf' te houden. Toch als ze zo'n lomperik als de mijne hebben
, ondanks onze opmerkingen daarover. Op een gegeven moment heeft mijn paard contact gezocht (hij is ook dol op merries
) en haar langzaam geintroduceerd in de kudde. Gelukkig bleek haar lijf ook te gaan wennen aan de insecten toen, de bulten verdwenen gelukkig. Maar ze heeft een heel zwaar begin gehad, zowel fysiek als mentaal. Vervolgens is ze enorm opgebloeid en hoorde er helemaal bij in de groep. Ze bleef 'bescheiden' en op de achtergrond, maar werd door alle pony's goed geaccepteerd. Was echt gaaf om te zien! Ik was ook echt verdrietig de dag dat ze weer opgehaald bleek te zijn. Weer terug naar dat leven op stal. Zo zonde, van zo'n paard die eindelijk na misschien wel jaren weer had geleerd hoe fijn en veilig het leven kan zijn in een hechte kudde.
Ze heeft dagen dat ze heel de dag buiten blijft en dat mag dan ook, maar ze heeft ook dagen dat ze het er na 3 uur wel mee gehad heeft. Wat is dat dan?
En Pret maakt haar hobby van om met de blauwe waterton te spelen die er staat en de jollybal