Geplaatst Bedankt voor jullie antwoorden. Ik ga dan gewoon lichtrijden! -1 per onderdeel is helemaal niet erg.
Er wordt veel gevraagd waarom ik wil starten, zeker omdat ik niet hoog in de dressuurklassen ga komen.
Ik rij met rugbeschermer en met seatsaver en hiermee kan ik prima rijden, maar het klopt dat ik waarschijnlijk nooit ga kunnen doorzitten. In been en bot ben ik een springruiter. Dat was al zo voor mijn operatie, en nu weten wij zeker dat ik nooit een dressuur ruiter ga worden. Dat vind ik ook helemaal niet erg! 
Waarom wil ik dan starten? Het paard is echter lang niet klaar om in springwedstrijden te starten. Maar. Het is gewoon zo dat het helemaal kribbelt om mee te mogen doen in wedstrijden. Het is een zo bijzonder sfeer en het geeft een extra dimensie aan je training. Hoe het ook gaat en wat je doel nu is, het is gewoon L E U K !
Dat ik geen M-ruiter kan worden, doe niks af van die ervaring. Waarschijnlijk kom ik niet hoger dan B of mogelijk L1. (Doorzitten in zijwaarts gaat namelijk, biiiiiiiiiijna. De trede wordt dan, op een of andere manier, net wat zachter.) Toch is het voor mij als of ik mee mag doen in de Olympische Spelen. Misschien als ik het even in perspectief zet: 8 jaar geleden kon ik geen 500meter lopen zonder krukken en vol korset. 5 jaar geleden kon ik geen 2uur lang op een stoel zitten en kwam ik steeds geen enkele dag doorheen zonder pijnstillers. 3 jaar geleden kon ik geen 10 minuten op een paard zitten, niet eens in stap, zonder te gaan huilen van de pijn.
En nu? NU heb ik geen pijnstillers meer nodig, Nu werk ik fulltime, EN Nu ga ik een dressuur wedstrijd rijden!!! Snap je? Voor mij is het starten al en overwinning, de grootste dat je je ooit zou kunnen voorstellen. Misschien is het juist daarom belangrijk voor mij om niet onder de handicap vlag mee te doen. De start is namelijk mijn ultieme bewijs dat ik juist NIET meer als handicap beschouwd moet worden. (ik bedoel dat zeker neit als negatief voor iemand die handikapt is!! Alleen dat dit mijn bewijs is dat ik hersteld ben)
Ze zeiden dat ik nooit meer zouden kunnen lopen. Ze zeiden dat ik geen normaale baan zouden kunnen hebben. Ze zeiden dat ik nooit meer in een sadel zouden zitten, zonder hulpmiddellen.
*gigantisch glimlach*
En ik zei nu: In your FACE!! 
Ik verwacht ook dat ik nog beter gaat worden met de tijd. Zo als eerder gezegd, 3 jaar geleden kon in überhaupt niet rijden, niet eens in stap. Wie weet waar ik ben over nog een jaar! Maar. Ook als het niet lukt, B-dressuur heb ik gewoon zin in, en ik ga helemaal genieten van het mee te doen aan een echte wedstrijd. Wat later komt, dat komt dan ook later. 