Bokt.nl

**Geplaatst**: 30-11-11 14:24

Geplaatst: 30-11-11 14:24

Sky_As schreef:
cupcake1986 schreef:
ja en nee. Als je op een hoogte springt die voor je paard al een inspanning vraagt zou ik idd zeggen dat de meeste weigeringen de schuld van de ruiter zijn.

mijn vroegere verzorgpaardje bv was een heel ander geval. Die sprong thuis vlot over 1m - 1m10 en ik kwam ook niet altijd perfect uit voor de sprong.
eerste concoursje dat ik met haar deed - 70cm hoog nota bene - was ik al uitgebeld op hindernis 4 - een gewone simpele rechte zonder tierlantijntjes. Dan ga je mij niet vertellen dat het mijn fout was - sorry. Gewoon zij die ermee rammelt. Weg van huis en weg van soortgenootjes zo helemaal alleen in die "grote, enge" piste... Besluit ze altijd dat ze ineens niet meer hoeft te luisteren naar wat baasje vraagt.

maar dit is toch gewoon kuddegedrag? jij haalt haar weg uit haar veilige omgeving, ze moet ineens ergens heen waar ze niks kent, en dan is zij vervelend als ze niet begrijpt wat er van haar verwacht wordt?
Daarom is er tegenwoordig oefenspringen dan kun je paarden op een hoogte van bijv. 30 cm laten wennen aan het feit dat ze ergens anders (misschien zelfs wel met een kuddegenootje) ook moet luisteren en haar ding moet doen. Dit is toch gewoon een kwestie van voorbereiding?
Maar bovenstaande, vind ik ook absoluut niet de schuld van het paard.

kuddegedrag ja, kwestie van voorbereiden? nee niet in dit geval. ze weet donders goed wat van haar verwacht wordt, de hoogte heeft er geen bal mee te zien in dit geval. De ene keer doet ze het perfect, de andere keer lijkt het nergens naar. Het was trouwens voor mij het eerste concoursje, niet voor haar - en nee, ik ben idd niet de perfecte topruiter, maar heb wel al wat kilometers gemaakt, ik zit niet perfect maar wel goed genoeg om haar niet te beperken.

M'n groene tinkie had tot over een dik jaar met moeite een hindernis gezien en heeft bijlange zoveel vermogen en aanleg niet als zij maar toch ga ik met tinkie over bijna dezelfde hoogte als met m'n verzorgpaardje. Zij maakt ook fouten omdat ze groen is en ik ook grote fouten maakt. Het verschil is dat tinkie probeert goed te doen en mn verzorgpaardje elk miniscuul klein gaatje aangrijpt om er onderuit te komen. Het ligt gewoon allemaal in haar karakter, gelijk wat voorbereiding dat je haar geeft, ze is nog steeds onverbeterlijk. Dus ja, in zulke gevallen ben ik er van overtuigd dat de fout bij het paard ligt.

edit: waarmee ik niet beweer dat ze het doet om me te pesten

**Geplaatst**: 30-11-11 15:33

Geplaatst: 30-11-11 15:33

de meeste weigeringen hebben een rjtechnische oorzaak, of door de ruiter die er op dat moment op zit, of door een ruiter in het verleden.
Nou zijn geen 2 paarden hetzelfde, net zo min als ruiters dat zijn. Er zijn paarden met een klein hart, die al weigeren bij het allerkleinste ruiterfoutje en er zijn paarden die pas gaan weigeren als ze zich meerdere maken hard gestoten hebben.

Ook zullen de meeste jonge paarden ooit een keer uitproberen wat er gebeurd als ze niet springen, vaak blijft dit bij 1 keer als de ruiter duidelijk maakt dat dit niet de bedoeling is. Gaat een ruiter hierbij het paard braaf kloppen en heeft het verder geen consequenties voor het paard, dan zal hij het nog een keer proberen, want niet hoeven springen s immers makkelijker.
Met consequenties bedoel ik dan, doordrukken vanuit de weigering over een lage hindernis, of in een korte wending aanvallens en evt een tik met de zweep bij een iets hogere hindernis.

Een paard niet laten weigeren heeft vaak ook een deel met opvoeding te maken. Weigeraars hebben vaak geen respect voor hun ruiter. Een paard mag een ruiter af en toe best een beetje helpen, mits de ruiter het paard respecteerd en hem niet keer op keer shockeerd.
De onopgevoede gevallen heeft een goede ruiter meestal zo aan de gang, de geshockeerde gevallen hebben vaak meer tijd nodig en vallen vaak terug in hun oude doe zodra het een beetje spannend word.

Een paard hoort niet te weigeren en mag dit ook best weten. Maar een ruiter bij een echte ruiterfout het paard slaat, zou die er eigenlijk direct af getrokken moeten worden.

**Geplaatst**: 01-12-11 13:45

Geplaatst: 01-12-11 13:45

Het is heel moeilijk om een heel paracours zo te rijden dat je altijd 100%, op de hoefbreedte na, goed komt. In de begin wenneer ik Zugero aan het springen was, weigerde hij als ik 20 cm van de ideale afsprong lag. Ondertussen is hij meer ervaring en kan ik best een 50 cm van de ideaal afsprong liggen "een keer" en hij springt toch. Hij wilt het zo graag, vind het zo lukt dus ook zijn de omstandigheden niet ideaal... hij gaat het toch doen. Dat is voor mij een goede springpaard. Dat vind ik echt de mooiste momenten in springen, en wat de paarde sport zo uniek maakt; het paard komt op voor de ruiter en je werkt samen.

Krijg ik een stop dan geef ik wel toe dat het mijn schuld is want ik had beter moeten rijden. MAAR als hij elke keer stopte tenzij alles in de aanrijding 100% optimaal is.. tja dan zou ik niet meer tijd op dit paard besteden. Ik vind wel dat springen een samenwerking hoort te zijn en dat je van je paard mag verwachten dat die zijn best doet. Een (ervaren) paard die eist dat de ruiter altijd alles perfect doet en een instelling heeft van "is het niet perfect dan doe ik het niet" vindt ik lui en niet geschikt als springpaard.

Dan vind ik het ook terecht dat je het paard corrigeert, als het paard maar stopt. Het corrigeren moet wel konsekvent en duidelijk zijn en rustig, slaan en schreuwen is heir geen odnerdeel van. Maar in mijn boek is stoppen alleen een optie als afspringen gevaarlijk zou zijn, het paard pijn heeft of iets heel onverwacht de paard schrikt.

**Geplaatst**: 01-12-11 14:18

Geplaatst: 01-12-11 14:18

Ryttare schreef:
Dan vind ik het ook terecht dat je het paard corrigeert, als het paard maar stopt. Het corrigeren moet wel konsekvent en duidelijk zijn en rustig, slaan en schreuwen is heir geen odnerdeel van. Maar in mijn boek is stoppen alleen een optie als afspringen gevaarlijk zou zijn, het paard pijn heeft of iets heel onverwacht de paard schrikt.

ben ik mee eens, maar zou ik lichtjes willen aanvullen. Een paard dat vlotjes een parcours van bv 1m springt heeft in mijn ogen ook geen reden om te stoppen als je niet helemaal goed uitkomt bij een sprong van 60-70cm. Dat het dan fouten maakt en een balk af tikt kan ik inkomen, maar op dat moment stoppen om de niet perfecte afstand: nee, dat hoort niet. Als het paard die 1m hoogte vlot haalt, heeft het meer dan genoeg vermogen om zichzelf te redden over een mini sprong.

**Geplaatst**: 01-12-11 14:49

Re: weigering paard bij springen, altijd fout van de ruiter

Geplaatst: 01-12-11 14:49

ik vind dat dat niet altijd zomaar zo is. Als een ruiter vaak tegen zit in de beweging als de afstand niet klopt, dan kan dat zeer gaan doen bij een paard, waardoor hij gaat stoppen als hij ziet dat de afstand niet klopt.
Dus dan is het weer een rijtechnisch probleem en het shockeren van het paard, waardoor hij gaat stoppen. En niet een stout of onvermogend paard.

**Geplaatst**: 01-12-11 14:55

Geplaatst: 01-12-11 14:55

Mijn paard weigert ook nooit. De enigste keer dat hij weigerde kwam door spierpijn en dat was mijn schuld.

Maar of het altijd de fout van de ruiter is, kan.. durf ik geen mening over te geven

**Geplaatst**: 01-12-11 15:02

Geplaatst: 01-12-11 15:02

Ik denk niet dat het per se een fout hoeft te zijn.

Moest een keer over een zeiltje met water springen bij laagstaande zon. Paard vond dat heel spannend, maar ze deed het toch, uit vertrouwen. Alleen ze schopte er zand tegenaan bij het afzetten waardoor ze heel erg schrok.

De tweede keer weigerde ze, want ze vond het veel te eng.

Ik vind dit geen fout van ons beiden.

**Geplaatst**: 01-12-11 18:28

Geplaatst: 01-12-11 18:28

Vaak is het toch de ruiter, zeker als je niet te hoog gaat springen en je pony red t makkelijk springen ze vaak wel als je ze dr goed voor zet.

**Geplaatst**: 01-12-11 18:37

Geplaatst: 01-12-11 18:37

Sky_As schreef:
Hoe denken jullie erover? Als jullie paard weigert, is dat dan echt omdat hij perse jou wilt vervelen, en echt aan het puberen is. Of komt het gewoon door een fout van jezelf en heb je toch minder goed aangereden dan dat je zelf had gedacht?

Paarden puberen voor hun tweede jaar en dat is dus nooit van toepassing als het om bereden paarden gaat.
Verder doen paarden over het algemeen alleen maar wat wij ze vragen en als we het verkeerd vragen krijgen we verkeerde reacties en dus fouten, verzet etc.
MAAR er bestaan natuurlijk ook nog factoren als (bepaalde) angst en onvermogen waar je als ruiter geen invloed op hebt. Maar dit wordt in het algemeen vroeg in de training ontdekt dus die paarden zie je verder niet op concoursen.

Heel opvallend is dat paarden onder verschillende ruiters totaal verschillend kunnen reageren en dat is eigenlijk al het bewijs.
zo heb ik ooit in mijn jonge jaren en paard in de springles gereden dat in het parcours niet meer wilde springen. In de les weigerde ze bij andere ook veel, met name als het wat hoger werd. Bij mij sprong ze de sterren van de hemel met een perfecte techniek en dus werd er besloten weer met haar te starten met de oude ruiter... paard kwam niet verder dan hindernis 3 ofzo en ging in staking.
Heb ook ooit een paard in de springles gereden dat bij aankomst niet eens over een balk op de grond durfde en ik sprong 1.30m in de les, maar bij anderen weigerde ze steevast.
Ik wil niet beweren dat ik een goede springruiter ben, want dat ben ik beslist niet, maar ik heb wel de juiste overredingskracht zonder "geweld", waar paarden gevoelig voor zijn.
Ook daardoor weet ik dat de factor ruiter enorm belangrijk is.

**Geplaatst**: 01-12-11 18:47

Geplaatst: 01-12-11 18:47

Mijn paard heeft altijd weinig zelfvertrouwen gehad, en weigert af en toe voor hindernissen met een sloot of dicht hek er onder. Ik vind niet dat dat mijn of mijn paard zijn schuld is, het zit gewoon in zijn karakter, hij is sowieso een angsthaas. We oefenen met stukken zeil, hekken en vanalles en nogwat, maar soms is de wedstrijdstress, wind, schaduw onder de hindernis, of de felle kleuren van een hindernis net teveel en dan gaat hij in de stop.

**Geplaatst**: 01-12-11 19:07

Geplaatst: 01-12-11 19:07

Ik denk ook dat het in 99% van de gevallen aan de ruiter ligt. Het kan zijn dat de ruiter het paard niet goed aanrijdt, niet voldoende vertrouwen geeft, te snel of te veel wil, te hoog wil, het paard zonder enige voorbereiding voor vreemde hindernissen zet, zelf gespannen is.
Een paard denkt niet: laat ik mijn ruiter eens dwarszitten. Wel: mijn ruiter geeft mij niet voldoende steun, rijdt niet met vertrouwen of liet het de vorige keer ook fout gaan. Als je dan een angstig paard hebt staat hij stil.

Een paard voor een hindernis zetten waar hij gewoonweg niet overheen kan is ook een fout van de ruiter, en funest voor het vertrouwen.

@cupcake1986:

Citaat:
Weg van huis en weg van soortgenootjes zo helemaal alleen in die "grote, enge" piste..

Dat vind ik dus niet de fout van het paard. Hoe kun je het fout vinden als een paard dat tot nog toe alleen thuis sprong en opeens op vreemd terrein moet springen dat erg spannend vindt. Ze "besluit" dan ook niet dat ze niet meer naar jouw wil luisteren.

Ze is zo gespannen dat ze er niets meer van snapt, de hulpen niet meer doorkomen en het mis gaat. Dat is weliswaar moeilijk te voorkomen als ruiter, maar het kan wel, door een goede voorbereiding, een rustige en zekere aanpak en een vertrouwensband.

Wil niet zeggen dat het bij altijd vlotjes verloopt hoor. Ik heb ook regelmatig stilgestaan, of ben erlangs gereden. Maar altijd mijn fout, ik had het kunnen voorkomen, als ik anders had gereden of me beter had voorbereid.

Laatst bijgewerkt door shetjessweet op 01-12-11 19:16, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-12-11 19:10

Geplaatst: 01-12-11 19:10

dat vindt ik niet want als een paard echt bang voor een sprong is dan kan jij zelf er niks aan doen maar twijfel jij zelf ja dan is het toch echt je eigen schuld

**Geplaatst**: 02-12-11 09:18

Geplaatst: 02-12-11 09:18

shetjessweet schreef:
Ik denk ook dat het in 99% van de gevallen aan de ruiter ligt. Het kan zijn dat de ruiter het paard niet goed aanrijdt, niet voldoende vertrouwen geeft, te snel of te veel wil, te hoog wil, het paard zonder enige voorbereiding voor vreemde hindernissen zet, zelf gespannen is.
Een paard denkt niet: laat ik mijn ruiter eens dwarszitten. Wel: mijn ruiter geeft mij niet voldoende steun, rijdt niet met vertrouwen of liet het de vorige keer ook fout gaan. Als je dan een angstig paard hebt staat hij stil.

Een paard voor een hindernis zetten waar hij gewoonweg niet overheen kan is ook een fout van de ruiter, en funest voor het vertrouwen.

@cupcake1986:
Citaat:
Weg van huis en weg van soortgenootjes zo helemaal alleen in die "grote, enge" piste..

Dat vind ik dus niet de fout van het paard. Hoe kun je het fout vinden als een paard dat tot nog toe alleen thuis sprong en opeens op vreemd terrein moet springen dat erg spannend vindt. Ze "besluit" dan ook niet dat ze niet meer naar jouw wil luisteren. Ze is zo gespannen dat ze er niets meer van snapt, de hulpen niet meer doorkomen en het mis gaat. Dat is weliswaar moeilijk te voorkomen als ruiter, maar het kan wel, door een goede voorbereiding, een rustige en zekere aanpak en een vertrouwensband.

Wil niet zeggen dat het bij altijd vlotjes verloopt hoor. Ik heb ook regelmatig stilgestaan, of ben erlangs gereden. Maar altijd mijn fout, ik had het kunnen voorkomen, als ik anders had gereden of me beter had voorbereid.

dat is het hem net. Ze kwam al jaren op vreemd terrein. Had ook met de eigenaresse al een aantal parcours gelopen. er is dus geen "opeens" aan. Laatste concours dat ze mee was (met een vriendin ondertussen, heb mn eigen paardje nu), was ze 2 keer uitgebeld. Wel te verstaan in een manège waar we haar vorige winter zowat elke 2 weken mee naartoe namen om er te rijden. De wedstrijden ervoor liep ze nochtans relatief mooi en bijna altijd foutloos.

ik ben geen superruiter, en mn vriendin is zelfs nog beter dan ik. Ik zeg niet dat we geen fouten maken of haar niet storen, dat gebeurt zeker. Maar niet genoeg om haar te laten stoppen op een "normale" hindernis waar ze in principe al geen mooie sprong over maakt omdat het te laag is.

Moest het regelmatig voorvallen dat we echt scheef naar de hindernis zouden rijden en ze "verrast" zou zijn, ja dan kan ik er in komen. Maar dat zien we wel in op dat moment en accepteren het op dat moment ook. Maar we rijden altijd met een "ideale tijd" instelling en gaan dus ook nooit voor de echt korte lijnen - hoewel ze ook dat perfect aankan zoals thuis blijkt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-11 10:17

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-11 10:17

Ryttare schreef:
Het is heel moeilijk om een heel paracours zo te rijden dat je altijd 100%, op de hoefbreedte na, goed komt. In de begin wenneer ik Zugero aan het springen was, weigerde hij als ik 20 cm van de ideale afsprong lag. Ondertussen is hij meer ervaring en kan ik best een 50 cm van de ideaal afsprong liggen "een keer" en hij springt toch. Hij wilt het zo graag, vind het zo lukt dus ook zijn de omstandigheden niet ideaal... hij gaat het toch doen. Dat is voor mij een goede springpaard. Dat vind ik echt de mooiste momenten in springen, en wat de paarde sport zo uniek maakt; het paard komt op voor de ruiter en je werkt samen.

Krijg ik een stop dan geef ik wel toe dat het mijn schuld is want ik had beter moeten rijden. MAAR als hij elke keer stopte tenzij alles in de aanrijding 100% optimaal is.. tja dan zou ik niet meer tijd op dit paard besteden. Ik vind wel dat springen een samenwerking hoort te zijn en dat je van je paard mag verwachten dat die zijn best doet. Een (ervaren) paard die eist dat de ruiter altijd alles perfect doet en een instelling heeft van "is het niet perfect dan doe ik het niet" vindt ik lui en niet geschikt als springpaard.

Dan vind ik het ook terecht dat je het paard corrigeert, als het paard maar stopt. Het corrigeren moet wel konsekvent en duidelijk zijn en rustig, slaan en schreuwen is heir geen odnerdeel van. Maar in mijn boek is stoppen alleen een optie als afspringen gevaarlijk zou zijn, het paard pijn heeft of iets heel onverwacht de paard schrikt.

dit vind ik nou perfect verwoord! goede uitleg ook erbij!

**Geplaatst**: 02-12-11 11:27

Geplaatst: 02-12-11 11:27

cupcake1986 schreef:
dat is het hem net. Ze kwam al jaren op vreemd terrein. Had ook met de eigenaresse al een aantal parcours gelopen. er is dus geen "opeens" aan. Laatste concours dat ze mee was (met een vriendin ondertussen, heb mn eigen paardje nu), was ze 2 keer uitgebeld. Wel te verstaan in een manège waar we haar vorige winter zowat elke 2 weken mee naartoe namen om er te rijden. De wedstrijden ervoor liep ze nochtans relatief mooi en bijna altijd foutloos.

ik ben geen superruiter, en mn vriendin is zelfs nog beter dan ik. Ik zeg niet dat we geen fouten maken of haar niet storen, dat gebeurt zeker. Maar niet genoeg om haar te laten stoppen op een "normale" hindernis waar ze in principe al geen mooie sprong over maakt omdat het te laag is.

Moest het regelmatig voorvallen dat we echt scheef naar de hindernis zouden rijden en ze "verrast" zou zijn, ja dan kan ik er in komen. Maar dat zien we wel in op dat moment en accepteren het op dat moment ook. Maar we rijden altijd met een "ideale tijd" instelling en gaan dus ook nooit voor de echt korte lijnen - hoewel ze ook dat perfect aankan zoals thuis blijkt.

Uit het feit dat ze bij de eigenaresse blijkbaar wel springt op concours, zou je ook de conclusie kunnen trekken dat het dus juist wel aan de ruiter ligt. Anders had ze bij de eigenaresse immers wel hetzelfde gedaan. Zeg niet dat het zo is, maar het lijkt mij niet zo'n vreemde gedachte.

Verder heb je overigens gelijk dat een paard van zichzelf ook de wil moet hebben om te springen. Alleen een perfecte ruiter zou een paard perfect rond kunnen sturen, en perfecte ruiters bestaan niet, dus zal een goed springpaard ook fouten moeten willen compenseren en echt de drang moeten hebben om over die hindernis heen te gaan.

**Geplaatst**: 02-12-11 11:38

Geplaatst: 02-12-11 11:38

shetjessweet schreef:
cupcake1986 schreef:
dat is het hem net. Ze kwam al jaren op vreemd terrein. Had ook met de eigenaresse al een aantal parcours gelopen. er is dus geen "opeens" aan. Laatste concours dat ze mee was (met een vriendin ondertussen, heb mn eigen paardje nu), was ze 2 keer uitgebeld. Wel te verstaan in een manège waar we haar vorige winter zowat elke 2 weken mee naartoe namen om er te rijden. De wedstrijden ervoor liep ze nochtans relatief mooi en bijna altijd foutloos.

ik ben geen superruiter, en mn vriendin is zelfs nog beter dan ik. Ik zeg niet dat we geen fouten maken of haar niet storen, dat gebeurt zeker. Maar niet genoeg om haar te laten stoppen op een "normale" hindernis waar ze in principe al geen mooie sprong over maakt omdat het te laag is.

Moest het regelmatig voorvallen dat we echt scheef naar de hindernis zouden rijden en ze "verrast" zou zijn, ja dan kan ik er in komen. Maar dat zien we wel in op dat moment en accepteren het op dat moment ook. Maar we rijden altijd met een "ideale tijd" instelling en gaan dus ook nooit voor de echt korte lijnen - hoewel ze ook dat perfect aankan zoals thuis blijkt.

Uit het feit dat ze bij de eigenaresse blijkbaar wel gewoon springt op concours, zou je ook de conclusie kunnen trekken dat het dus juist wel aan de ruiter ligt. Anders had ze bij de eigenaresse immers wel hetzelfde gedaan. Zeg niet dat het zo is, maar het lijkt mij niet zo'n vreemde gedachte.

Verder heb je overigens gelijk dat een paard van zichzelf ook de wil moet hebben om te springen. Alleen een perfecte ruiter zou een paard perfect rond kunnen sturen, en perfecte ruiters bestaan niet, dus zal een goed springpaard ook fouten moeten willen compenseren en echt de drang moeten hebben om over die hindernis heen te gaan.

heb nooit gezegd dat ze bij de eigenaresse gewoon springt, enkel dat de eigenaresse ook met haar op concours gegaan is

haar allereerste parcours met dat paardje waren 100 keer erger, zo zeer zelfs dat ze geloof ik niet 1 keer haar parcours volledig uitgereden heeft. Toen ik net begon met dat paardje wedstrijd te rijden, reed de eigenaresse het 2e parcours. Op dat moment was het al stukken beter, maar nog altijd een beetje 50/50 kans: ofwel alles en dan zat je zonder moeite in de prijzen ofwel niets (bijna letterlijk dan, ms tot de 3e of 4e sprong en gedaan)

bij haar komt het op het volgende neer: ze is super als ze welwillend is - maar o wee als ze eens geen "goesting" heeft. En dit ligt niet aan het springen, want ze springt net supergraag. Ze is in alles zo. Gewoon een moeilijk karakter, of zelfs niet zo echt helemaal eerlijk. Ik ken dan ook maar haar "brave" tijd, voordat ze bij ons op stal kwam was het nog zoveel erger als ik de verhalen mag geloven (volgens mij voornamelijk te wijten aan veel te weinig weideuurtjes). Maar daar heeft ze nu geen reden meer voor, want ze gaat elke dag van 'smorgens tot 'savonds buiten. Zomers op de wei, winters op een afgezet stukje uitloop.

Dus ja, in zulke gevallen ligt de "fout" bij het paard als je het zo kan noemen. Moet je zo'n paard daarvoor per sé thuis laten? Ik vind van niet, want ze heeft ook al genoeg bewezen dat ze het wel goed kan doen en haar manieren houden. Dan heb ik zoiets van consequent verder doen zodat ze uiteindelijk hopelijk stabiliseert en zich altijd gedraagt.

**Geplaatst**: 02-12-11 12:15

Re: weigering paard bij springen, altijd fout van de ruiter

Geplaatst: 02-12-11 12:15

zo'n paard zou ik toch eens door een ervaren springruiter laten rijden. Waarschijnlijk moet ze even door een moeilijk stuk heen. Blijf je te lang door tobben met zo'n paard, dan gaat dat weigeren een gewoonte worden en krijg je het er nooit meer (geheel) uit.
Blijkt zo'n paard het bij een ervaren ruiter (die hem een aantal keer achter elkaar rijd) ook niet te doen, dan heeft het een medische oorzaak, of het paard is niet geschikt als springpaard, omdat hij er gewoon geen plezier in heeft. Dan kun je beter stoppen met springen, dan hem langer te blijven plagen.

Dat weigeren hoeft niet eens zo zeer aan het slechte rijden te liggen, maar kan dus, zoals ik eerder schreef, liggen aan een foutje in de opvoeding of door het niet overtuigd genoeg naar een hindernis rijden.
Op concours zie ik zat goed rijdende springruiters, die hun paarden dressuurmatig goed voor elkaar hebben, gecontroleerd rijden en een goed oog hebben voor de sprong, maar toch heel vaak een paard in de stop hebben. Ze missen dan vaak de vechtlust om naar de andere kant van de sprong te komen over te brengen op hun paard.

**Geplaatst**: 02-12-11 12:30

Geplaatst: 02-12-11 12:30

schoentje schreef:
zo'n paard zou ik toch eens door een ervaren springruiter laten rijden. Waarschijnlijk moet ze even door een moeilijk stuk heen. Blijf je te lang door tobben met zo'n paard, dan gaat dat weigeren een gewoonte worden en krijg je het er nooit meer (geheel) uit.
Blijkt zo'n paard het bij een ervaren ruiter (die hem een aantal keer achter elkaar rijd) ook niet te doen, dan heeft het een medische oorzaak, of het paard is niet geschikt als springpaard, omdat hij er gewoon geen plezier in heeft. Dan kun je beter stoppen met springen, dan hem langer te blijven plagen.

Dat weigeren hoeft niet eens zo zeer aan het slechte rijden te liggen, maar kan dus, zoals ik eerder schreef, liggen aan een foutje in de opvoeding of door het niet overtuigd genoeg naar een hindernis rijden.
Op concours zie ik zat goed rijdende springruiters, die hun paarden dressuurmatig goed voor elkaar hebben, gecontroleerd rijden en een goed oog hebben voor de sprong, maar toch heel vaak een paard in de stop hebben. Ze missen dan vaak de vechtlust om naar de andere kant van de sprong te komen over te brengen op hun paard.

heb idd ook altijd gedacht dat ze niet zo'n hele goeie opvoeding gekregen heeft en ook nog eens half western en half engels.

wat de ervaren ruiter betreft, tja het is een recreatiepaardje. Ze heeft een leuke, mooie sprong maar ze zal nooit de hoge prijzen bij elkaar springen. Dus een ervaren springruiter erop zetten is een beetje tja te duur denk ik. In ieder geval toch de ruiters die beter zijn dan wij (dat zijn er genoeg) maar die personen rijden meestal niet gratis. Dit zijn dingen die bij echter concourspaarden meer dan genoeg gebeuren, is begrijpelijk en ben ik me meer dan bewust van. Maar voor een recreatiepaardje dat af en toe es mee gaat op concours is het nogal overkill vind ik ook wel.

**Geplaatst**: 02-12-11 12:38

Geplaatst: 02-12-11 12:38

Het "hoogste doel" voor de meeste mensen is toch plezier in de sport.
Vaak is een meewerkend paard, dat braaf meedoet ( en misschien niet zo heel voorzichtig is ) toch het prettigst voor mensen met de ambitie om landelijk te rijden.

Soms zie je paarden die zó voorzichtig zijn, en daardoor zoveel kwaliteit hebben, dat ze niet passen bij de ambitie en of het talent van de ruiter.
In handen van een getalenteerder stuurman weigeren ze dan alleen om een fout te maken.
Als deze eigenschap dan ook nog wordt gecombineerd met plezier in het werk, dan heb je een potentiële topper.
Het gaat uiteindelijk om de passende combinatie.

**Geplaatst**: 02-12-11 12:43

Geplaatst: 02-12-11 12:43

@cupcake: ik neem aan dat je les hebt. Je zou het dan aan je instructeur kunnen vragen, die betaal je toch voor de les, kan ie er in dat uurtje net zo goed een keer op kruipen. Zo help ik m'n leerlingen regelmatig een eindje op weg. Of heb je geen kennissen die net wat meer ervaring hebben met springen die er eens op kunnen gaan zitten of je anders met het probleem verder kunnen helpen?
Zorg er gewoon voor dat het weigeren geen gewoonte word, zodat hij over een tijdje niks meer springt. Ook al is het 'maar' een recreatiepaardje, dat zou toch zonde zijn...

**Geplaatst**: 02-12-11 12:50

Geplaatst: 02-12-11 12:50

Sky_As schreef:
Hij kan op 3 jarige paarden gaan zitten die een maand onder het zadel zijn en er een parcours foutloos mee rondkomen.

Met een 3 jarige een parcours rondspringen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-11 13:07

Re: weigering paard bij springen, altijd fout van de ruiter

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-11 13:07

een oefenparcours van 60-80 cm is ook een parcours.....
als je een paard niet in de weg zit maakt dit niks uit. Waarom zou onder het zadel springen slechter zijn dan gewoon losspringen?

**Geplaatst**: 02-12-11 13:22

Re: weigering paard bij springen, altijd fout van de ruiter

Geplaatst: 02-12-11 13:22

Klopt, dat is ook een parcours

Met losspringen heeft het paard geen gewicht op z'n rug.

Een jong paard heeft nog weinig balans, het moet eerst leren op eigen benen te lopen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-11 13:24

Re: weigering paard bij springen, altijd fout van de ruiter

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-11 13:24

als het gewicht perfect mee zit, niet in de mond zit etc.... is er niet zoveel aan de hand denk ik.
Een paard zal uiteindelijk toch de balans MET ruiter moeten vinden..... en op eigen benen lopen heb je nog altijd als ruiter zelf in de hand.
Wat denk je van die hengsten op de hengstenkeuring? die kunnen voor ze 4 zijn al een heel parcours springen (niet dat ik het hiermee eens ben hoor!!!, maar dit beetje ter vergelijk dat het niet onmogelijk is)

**Geplaatst**: 02-12-11 13:27

Re: weigering paard bij springen, altijd fout van de ruiter

Geplaatst: 02-12-11 13:27

Ja daar heb je een punt

Ik wacht nog maar even met mijn 3-jarige

Altijd apart als ik het zie, een jong paard in een hoge klasse... Het lijkt me dat die niet lang meegaan..

Nomineer dit bericht ×