1 keer ben ik van mijn paard gedonderd. Paard ging continu links, waar ik rechts wilde. Op een gegeven moment had ik niets meer en stormde ie naar de uitgang. Daar stond iemand met een blaadje en die dacht hem wel even te stoppen. Idd dat lukte, maar voor mij was het zo plots dat ik er voorover afkieperde. Ik schaamde me dood!
En een paar weken geleden nog, ik kan me nu echt niet meer drukmaken als mn proefje niet goed gaat. Ik moest van F-M enkele passen middendraf. Maar bij mij zit er zo ingeprent (slechte zaak overigens) dat ik F-X-H middendraf reed. Mijn voorlezer: Uhhh Amy? waar ga jij heen?
Ik: huh, owjaah! daar zit die M. Ik wat roepen naar voorlezer en jury van dat ik even en rondje ging rijden, en dat ik hem wel even over nieuw reed. En ik kwam echt niet meer bij van het lachen. het voelde zo dom gewoon, vooral door die oplossing.
Iedereen in een deuk, ik, voorlezer en jury! Ik heb nog nooit zo gelachen tijdens mijn proefje geloof ik







