Om hier nog even op in te haken:
LDRD schreef:Deze is als 4.5 jarige voor de eerste keer gestart (L1). We zijn nu dus ook precies 4.5 jaar verder.
In deze jaren is hij in totaal 80 keer gestart (heb het net even geteld), dat betekent dat we 40x op wedstrijd geweest zijn (2 starts per keer), in 4.5 jaar.
Paard loopt inmiddels bovenin in de PSG en is bijna GP klaar.
Dat komt uit op minder dan 10 starts per jaar.... Wat dus uitwijst dat je niet week in week uit op wedstrijd moet om prijzen en puntjes te sprokkelen...
Verder kan ik ook nooit zo goed begrijpen waar het denkbeeld vandaan komt dat wedstrijdruiters maar alles voor de prijzen en punten doen. Ikzelf ga op wedstrijd om te toetsen of ik progressie maak. En, ja ik wil ook graag winnen. Maar ik wil winnen omdat ik rijtechnisch de beste ben, omdat ik de meeste progressie heb gemaakt. Omdat we goed bezig zijn. DAT is mijn prijs, niet zo'n stom lintje. En om die waardebon van gemiddeld een 10,- hoef je het ook niet te doen. Ik heb thuis een dozen vol lintjes, en kasten vol kitcherige bekers, maar wat moet je er mee?
Overigens heb ik van het weekend waardeloos gereden. Ook geen punt (nou ja, eigenlijk wel, want ik wil het natuurlijk heel graag goed doen. Het mag ook best een beetje frustreren vind ik. Want dat betekent dat het je wat doet. Zolang je het maar niet op je paard afreageert. En dat doe ik niet; hij kan er niets aan doen dat ik hem op dat moment dus niet beter duidelijk kan maken wat ik van hem wil) Dan ben ik dus met dat paard niet helemaal op de goede weg. Ik gun degene die op dat moment dus beter waren hun prijs ook van harte. Nu nemen we thuis dus weer even de tijd om te werken aan onze verbeterpunten, en dan gaan we het over een tijdje maar weer eens proberen. Zo werkt dat bij mij in ieder geval....
liljebo schreef:Dat zijn visie erg afwijkt van de manier waarop jij het leert, kan.
Ik denk dan persoonlijk.... is het dan per definitie verkeerd?
Nee, ik zeg niet dat het verkeerd is. Ik zeg, dat als het om welzijn gaat dat ik het een nadeel vind dat dergelijke stromingen niet georganiseerd zijn en er dus geen structurele welzijnscontroles worden uitgevoerd zoals dat bij disciplines onder de vlag van de KNHS wel gebeurd. En verder stel ik dat ik mijn twijfels heb of die opleidingsstructuur aansluit bij het gemiddelde recreanten/amateurniveau in Nederland. Ik geef geen oordeel over goed of fout over zijn visie. Het is mijn kleur niet, maar als iets mijn kleur niet is, dan is het nog niet meteen mishandeling.
liljebo schreef:Ik betwijfel ten zeerste of het goed is voor een paard als hij kilometers maakt... ook al is dat recht toe recht aan (gaat tenslotte zelden over vlakke paadjes) als hij zo scheef is als een garnaal of op de voorhand valt.
Kijk naar endurence paarden... Die laten ze ook lekker op hun eigen manier lopen en dat is niet voor niets. Ik lees regelmatig artikelen van o.a. top endurence ruiters, maar ik hoor ze dus zelden over dressuur. Als ze er al een beetje aan doen is het voor de gehoorzaamheid en afwisseling.
Een paard slijt eerder van ondeskundig/verkeerd dressuurrijden en rechtrichttrucjes. Verder is het een feit dat je dmv goede dressuur een paard mooier, sterker, leniger kunt maken (voor wat wij er dus mee willen) Waar het mij om gaat is dat de boel uit zijn verband wordt getrokken, en dat men te snel zijn eigen (positive) invloed op het lichaam van het paard overschat (en de negatieve invloed onderschat). De boel wordt dan omgedraaid: ja, nee ik moet aan dressuur en rechtrichten doen hoor, want dat is zoooooo goed voor hem... Als excuus om je dan maar met zoveel mogelijk kunstjes bezig te houden. Terwijl de werkelijkheid is: ik doe aan dressuur en rechtrichten omdat ik dat leuk vind. Ook niets mis mee... Maar het eerste klinkt natuurlijk nobeler en 'paardvriendelijker'. En vanuit die gedachte is het natuurlijk makkelijk wijzen naar mensen die eigenlijk om dezelfde reden aan dressuur doen (omdat ze het leuk vinden) en..... god verhoedde het.... ook zo af en toe nog eens een wedstrijdje rijden.
liljebo schreef:In het wild maakt dat weinig uit, maar als 70 kilo op zijn rug zit, maakt dat wel degelijk uit.
Ik stelde het ook uitgaande van een ruiter met gezond gewicht, een goede conditie die het paard niet in de weg zit... Een ruiter met overgewicht, een slechte conditie en geen balans/goede zit is ALTIJD slecht voor een paard, of er nou aan dressuur, rechtrichten of wat dan ook wordt gedaan...
liljebo schreef:Of wat dacht je van een scheef springpaard? Lijkt me dat ook dat geen gezonde belasting is en dat dan ook een goed soepel lichaam een belangrijkere functie heeft dan een mooi plaatje
Springruiters trainen vooral op functionaliteit en gehoorzaamheid (zie het topic dressuur voor springruiters) Niet zelden sleutelen springruiters zo min mogelijk aan een goed springend paard. Want als hij goed springt, dan is dat niet nodig. Zij houden zich natuurlijk wel wat met dressuur bezig maar niet zo in detail, dus ook niet zo in detail met rechrichten. En als hij van zichzelf niet heel goed springt, dan is het geen goed springpaard en dan zullen de meeste (betere) springruiters niet met alle geweld van een dubbeltje een kwartje gaan proberen te maken. En dat gebeurd nu juist wel in veel al-dan-niet wedstrijdgerichte dressuurstromingen (door ondeskundigen die de beperkingen van een paard niet respecteren, in ieder ras een potentiele dressuurtopper zien, of van ieder krakkemikkige bok een dressuurproject maken onder het mom van: oh ik ben zo goed voor hem want nu ik dressuur met hem doe wordt hij weer helemaal beter)
liljebo schreef:Bovendien... een paard wat zijn rug niet goed gebruikt, zit niet lekker. Dat is idd niet zo lekker voor de ruiter, maar ook niet voor het paard. Want een ruiter wat niet lekker zit, loopt groot risico te bonken op de rug van het paard. En dat lijkt me dan voor het paard niet erg gezond.
Je kunt het draaien hoe je wilt. Wij doen aan dressuur omdat wij dat nu eenmaal leuk vinden. Een paard hoeft geen travers te kunnen om verantwoord een buitenrit te kunnen maken. Een paard hoeft niet volgens de maatstaven van de (hogere) dressuur volledig 100% rechtgericht te zijn voor verantwoord reacreatief gebruik. Een goede ruiter met een goede zit kan er voor zorgen dat hij het paard niet in de weg zit als dat dier op zijn eigen manier loopt. het is niet voor niets dat rechtgerichtheid pas in de tweede fase van het skala meer aan bod komt. Eerst is ontspanning, aanleuning en een horizontaal evenwicht (dan hebben we het over ongeveer B/L niveau) Voor hogere verzameling moet je hogere eisen gaan stellen aan de rechtgerichtgeid van je paard, omdat je hem anders dan inderdaad verkeerd kunt belasten. Maar de gemiddelde recreatieve ruiter heeft geen hogere verzameling nodig op een buitenrit.
En verder is er helemaal niets mis mee om je met dressuur of rechtgerichtheid bezig te houden, maar dat feel-good verhaal er allemaal omheen... Van 'ik doe het zo voor het welzijn van mijn paard'... Daar trap ik dus niet in. Wij rijden allemaal dressuur hoofdzakelijk omdat we dat leuk vinden en in tweede instantie misschien als hulpmiddel om een paard geschikter/gehoorzamer te maken voor hetgeen wij ermee willen doen (andere disciplines). Daarnaast kun je het op een goede of foute manier doen. Wie beweert alleen maar aan dressuur (en dan met name de moeilijkere dingen als zijgangen en verzameling etc) te doen voor (de gezondheid van) zijn paard overschat a. zijn eigen invloed en kunnen, b. heeft geen/weinig kennis van dressuur en is c. niet eerlijk tegenover zichzelf en anderen.
Als je je paard gelukkig wil maken en gezond wil houden zet je hem met andere paarden op een heel groot weiland met goede voeding en een schuilstal. Op zijn tijd even de smid erbij en klaar ben je. Dat is pas welzijn. Als wat je anders met hem doet is uit eigen belang.
Geplaatst maar zolang ik, mams én paard tevreden zijn, lijken we op degoede weg te zijn.
Volgens mij is het zo maar net.
