Geplaatst Mijn verzorgpaard Babiche heeft pas geleden 2 weken op een manege gestaan, aangezien de eigenaren op vakantie waren. Daar kwam ik iemand tegen met erg veel verstand van vrijheidsdressuur, heeft al meerdere paarden opgeleid voor films en had nog steeds 2 grote sterren in haar bezit, prachtige Friezen
Ik had haar gevraagd of ze mij wilde helpen met het compliment, waar ik al bijna 2 jaar mee bezig ben, en steeds weer lopen we op een bepaald punt vast.Nou dat wilde ze wel, en we gingen een keertje samen in de bak aan de slag. Ze legde me uit wat de bedoeling was:
-Je neemt een zachte longeerlijn en maakt deze d.m.v een lus vast aan het voorbeen van je paard (aan het uiteinde van de meest longeerlijnen zit zo'n lus, daar haal je de rest van de lijn door heen, zodat je nog een lus krijgt en die doe je om het been, en trek je bij de kootholte aan)
-Je doet de lijn over de rug van je paard heen, net iets achter de schoft, en haalt hem onder de buik door terug naar het been van je paard. Dan til je het been van je paard op, zodat die ong. in een hoek van 90 graden zit, en trek je de leen strak zodat het been op die plaats blijft.
De longeerlijn gaat dus van het been, over de rug, onder de buik door en dan kan jij de lijn vasthouden. *Hoop dat het een beetje duidelijk is
*Dan is het dus de bedoeling dat je het hoofdstel omdoet bij je paard, en wat stelling gaat vragen, net iets meer naar buiten toe. Dit doe je stapje voor stapje, en je vraagt steeds iets meer, net zolang totdat je paard zich dus uiteindelijk helemaal tot op de grond laat zakken.
Nou, toen ze me dit uitlegde, vond ik het zo logisch en simpel klinken, dat ik dacht: dit gaat 'm worden!
Hoewel Babiche een flink heethoofd is, vond ik toch dat ze er behoorlijk panisch op reageerde. Ze liet zich telkens een heel klein beetje naar achteren zakken, maar wanneer ze dan merkte dat ze geen controle meer over haar benen haat, raakte ze in paniek en begon net zolang op 3 benen te hupsen totdat ze weer veilig op 4 benen op de grond stond. Ik stond er met heel wat dubbele gevoelens bij.. Op den duur raakte ze natuurlijk steeds meer in de stress, en was er op een gegeven moment geen land meer mee te bezeilen. Dus toen heb ik maar gezegd van nou, laten we er maar mee stoppen. Vrouw zei tegen mij: Kijk, je moet dit gewoon vaak oefenen, net zolang tot ze begrijpt wat de bedoeling is, en als de hele situatie eenmaal wat vertrouwder voor der is (dat gedoe met die longeerlijn enzo) gaat het echt een keer lukken.
Maarja, ik zit hier nu best wel met wat vragen. Bedoel, ik wil dolgraag verder met het compliment, aangezien we hier al lang mee bezig zijn en al heel wat verschillende manieren gehad hebben. Maar of dit nou de manier is, vraag ik me toch af. Het zag er gewoon zo gestressd en onprettig uit, en nu weet ik ook wel dat je na 1 keer oefenen niet veel moet verwachten.
Hoe denken jullie hierover, daar ben ik heel benieuwd naar! Ik weet dat het een lang verhaal is, maar ik hoop dat jullie de moeite nemen om het te lezen!
groetjes Julia
