Nu heb ik een probleem met longeren. Bij mijn ouder verzorgijsco's lukte het altijd, omdat deze erg braaf waren en gewoon zonder lijn liepen. Ik probeerde vorige maand mijn eigen paard te longeren, iets wat híj al zo'n 12 jaar niet heeft gedaan. Ik had hem aan de lijn, aan een halster, met een zweep erbij. Hij snapte de bedoeling wel en begon te draven. Tot ik mezelf ophing in de draad en struikelde over mijn eigen zweep, wat al na een minuut gebeurde.
Ging dus niet zo goed. Ik ben daar ook gewoon een kluns in hoor. Maarja, paardje had dat door en besloot te staken. Nu heb ik de hulp van mijn vriendin ingeschakeld en gevraagd of zij het een keer wil proberen, omdat zij veel meer ervaring heeft dan ik en ook niet zo onhandig is. Bovendien kent ze mijn paard goed.
Mijn vriendin reageerde nogal twijfelachtig. Zij beweert namelijk dat het longeren van IJslanders op een andere manier moet dan bij 'grote' paarden. Wie heeft er gelijk?
