Ik moet dit even kwijt. Ik knal namelijk bijna uit elkaar van enthousiasme....
Ik werk met onze Fries veel aan de lange lijnen, al van jongs af aan en dat gaat erg goed.
Twee jaar geleden heb ik een merrie gekocht van jazz. Ze had veels tress in haar lijf, doordat ze door iemand gereden was met weinig geduld en een te grote weerstandbiedende hand. Het paard stond meer rechtovereind dan dat ze voorwaarts liep.
Ik ben rijtechnische lekker met haar aan de slag gegaan en dat wierp vruchten af. We rijden nu M1.
Het longeren was echter een ander verhaal: bijzetten met touwtjes of met de gogue of de pessoa veroorzaakte paniek bij dit dier. Opeens kon de ontdekken dat ze "vast" zat en dan hup...rechtovereind....
daarom ben ik overgegaan naar longeren aan de dubbele longe, dan kon ik op dergelijke momenten direct toestaan en voorwaarts gaan. Zo kreeg ik de stress er langzaam uit. Nu kan ik ook met bijv. de pessoa longeren.
Echter, het echte werk aan de lange lijnen lukte niet. Ze was zo onzeker, bleef staan, durfde niet voorwaarts, kwam overeind...noem maar op. Het is zo'n verschrikkelijk onderdanig, onzeker diertje...je moet zo voorzichtig met haar omgaan en toch duidelijk zijn in wat je wilt.
En gisteren...ineens....tijdens het longeren aan de dubbele longe zat ik wat te pielen met haar....en ze begon ineens te marcheren.... En ja hoor...daar kwam het echte werk aan de lange lijnen er uit!
Wijken, schouderbinnenwaarts, verruimen en verzamelen...alles....en het mooiste van alles was dat ze er plezier in leek te hebben...ze liep te briesen en te dansen....
En ik liep daarom te kicken! Geweldig....
Dit wilde ik even met jullie delen!