Geplaatst Heb er al ruimschoots over nagedacht, discussies over gevoerd, maar blijf tot nu toch tegen bepaalde dingen aanlopen. En heb hier nog nooit een concreet antwoord op gekregen.
Wel een hoop vage beweringen, maar niets waar ik concreet iets mee kan.
Daarom hier eens een poging.
Even de situatie schetsen:
Ik ben altijd een recratie-wandelruiter geweest. Een beetje gezellig met m'n paard door de velden hobbelen, even relax wat basic stuuroefeningetjes op de wei rijden. En daarbij hield het wel op.
Aanvankelijk met bit, later ook bitloos.
Maar paard kreeg artrose en omwille van haar fysieke situatie moest ik wel serieuzer met haar aan de slag. Hierbij hulp gekregen van een dressuurruiter, iemand die professioneel met paarden bezig is. En sindsdien wordt er dus weer met bit gereden. Wat eigenlijk buiten verwachting goed gaat. (zeker gezien de situatie van mijn paard)
Persoonlijk, heb er niet echt een ethisch probleem mee om met een bit te rijden.
Maar bitloos (en optomingloos
) trekt me toch ook. En wil graag weer zo met m'n paard rijden.Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik durf beweren dat ik mijn paard 'aan de waggel' houd doordat ik er dressuurmatig mee rijd. Te vrijblijvend heeft redelijk snel zichtbaar effect op haar lichaam.
En daar zit dus het probleem. Ik geloof dat mijn bit in ons geval teveel 'functie' heeft om zomaar weg te laten.
(Ik weet hoe dit klinkt maar weet niet hoe ik het anders moet omschrijven)Mijn paard is een redelijk flegmatiek dier, niet de meest voorwaartse zeg maar. En liever lui dan moe.
Niet zo simpel om haar recht op 4 benen te houden en actief in haar achterhand. Ik moet er bij wijze van spreke nogal aan 'rijden'.
Als ik te vrijblijvend rijd, heb ik al snel een sloffend krom paard dat gezellig op de voorhand duikt. Ze heeft ook haar bouw niet mee (is een quarter) wat dat duiken nog meer in de hand werkt.
En om dat te vermijden is dat bit nogal handig. Eigenlijk is ze heel zacht in haar mond, neemt niet snel teveel contact. En dat staat mij toe om haar heel snel te corrigeren en bijvoorbeeld de positie van haar schouder te veranderen en het fungeert als een soort 'waakhond' om duiken tegen te gaan. (omdat ze met bit dus minder snel teveel contact zal nemen)
Dingen die ik bitloos nu mis. Ook al kan ze er heel subtiel op reageren, tegen bitloze optomingen durft ze wel in gaan. En als het dan moeilijk wordt (en ze vindt nogal snel dingen moeilijk) profiteert ze daar van.
Ik besef dat ze even veel respect zou moeten hebben voor een bitloze optoming als voor een bit, maar zie niet in hoe ik dit nu kan realiseren. Ik kan het mij simpelweg niet permiteren haar teveel fouten te laten maken.
Bitloos lijkt mij alleen maar mogelijk als die fouten niet meer gemaakt worden. (Als paard meer verzameld gereden kan worden?)
Waarschijnlijk zit er wel een vorm van dwang in dat 'rijden' van paard en mij. En ik zie ook niet zo meteen een uitweg om daar vanaf te komen. Ze moet haar lichaam correct gebruiken, maar ze is niet altijd even welwillend om daar aan mee te merken. Ze is wel braaf maar het komt erop neer dat ik haar telkens weer een grens moet overduwen. 'Echte motivatie' is er van haar kant niet, spijtig genoeg.
En dat bit maakt eigenlijk deel uit van die situatie.
Ik vraag me af, wat jullie mening hierover is?
Wees maar eens eerlijk over wat ik hier neerpen
Zien jullie hierin wel een plaats om weer bitloos te rijden. En hoe zouden jullie dat concreet gaan aanpakken.
