Door mijn ervaringen met andermans paarden trainen en clickertrainen in zijn geheel heb ik een pony gekocht met een sneu verhaal. Hij is inmiddels zes en heeft heel wat meer slaag gehad dan liefde.
Ik heb hem nu een jaar en het gaat eigenlijk wel goed met hem. hij zit goed in zijn vel en is vrolijk. Ondanks zijn korte aandachtsboog heeft hij veel aandacht voor mij en houdt hij zowel van spelen als van eten. De perfecte basis zou je zeggen, en dat is ook zo! De reguliere basis zit er goed in en de clicker ook, al heb ik misschien wat té rustig aan gedaan (sohee wat wordt je opeens paranoia met een eigen paard zeg, hahaha). Hij wijkt op druk (en zelfs op suggestie als ik het vraag) met de voorhand en de achterhand. Hij eet zijn beloningen graag op al kan hij het op commando ook prima laten, hij geeft knietjes en is een kei in targetten.
Maar nu komt het: verder dan deze basis kom ik niet. Dat wil zeggen: hij doet het niet voor de beloningen die ik hem geef.
Zodra ik iets vraag wat hij minder leuk vind. En dat is veel, gezien zijn verleden. Zo raakt hij in paniek van iets op zijn rug. Als er iets op zijn rug zit/ligt en hij schrikt probeert hij het er met alle macht af te krijgen. Met het zadel lukt dat niet maar met mij wel (-: dus laat ik het rijden maar even zitten. Op de volte gaan vertikt hij ook. Met de beste wegjaag-lichaamstaal die ik in me heb heb ik tot nu toe elk paard van me weg gekregen, behalve deze. Als ik écht boos ben lukt het me wel, maar dan ook alleen totdat hij bedenkt: en nu is het zat. Vervolgens komt hij gewoon achteruit (butt first) op me af en bokt een paar keer. Hij zou het niet veel duidelijker kunnen maken met woorden: hij wil best met me omgaan en iets voor me doen, maar alleen zolang het hem uitkomt. hij vind me lief en gezellig, dat merk ik aan alle kanten. Maar hij heeft gewoon geen respect voor mensen, en dus ook niet voor mij. Hij gelooft gewoon niet dat hij me kan vertrouwen (en waarom zou hij ook als je bedenkt door hoeveel verschillende mensen hij al verrot geslagen is).
Maar nu komt het. Mijn pony is stapelgek op eten. Ik kan niet in zijn hoofd kijken maar het zou me niks verbazen als hij eten als de enige betrouwbare vaste waarde in zijn leven ziet. De voedingstijden op de manege waar hij nu staat is echter niet bepaald strikt. Zo krijgt hij de ene keer om 1 uur kuilvoer en dan weer om 3 uur. Als ik kom om met hem te trainen is het dus maar afwachten of hij voer heeft (en dus nul komma nul aandacht heeft voor mij maar volledig in trance zijn kuil wegwerkt).
Daarbij komt nog dat hij erg dik is. Het is een connemara maar hij lijkt wel een haflinger!
Als hij dus trek heeft kan ik met hem trainen, maar als hij voer heeft niet. Nog grappiger: als ik toevallig daar ben op het moment dat hij zijn voer of kuil krijgt, en ík kan het hem geven: dan is zijn motivatie voor de oefeningen ineens vertienvoudigd! Dan doet hij opeens wel zijn best voor me.
Uiteraard heb ik op de manege aangekaart wat ik voor training met hem doe en dat ik hem graag zelf zou willen voeren of dat ik hem in elk geval op dieet wil zodat hij niet de hele dag 'vol' zit en gemotiveerd kan worden door voer.
Misschien denk je nu: dat kan toch geen probleem zijn?! En dat dacht ik ook toen ik hem net had. Maar dit is al de tweede stal waar hij staat en waar ik onenigheid heb over voer.
De eigenaresse van de manege staat er niet voor open om het paard minder te voeren of om de verantwoordelijkheid van het voeren aan mij te geven maar verwijt me nu wel dat ik te weinig doe met mijn paard, bovendien heeft ze elke dag wel weer een andere deskundige aan wie ik hulp zou kunnen vragen.
Allemaal leuk en aardig maar ik wéét wat er moet gebeuren: mijn pony zit constant vol, is daardoor te dik en bovendien liever lui dan moe. Gekrabbel en een aai vind hij leuk en een lekker brokje, appelstukje, wortelschijfje ook... maar hij weet ook wel dat er geen enkele reden is om dáár zijn best voor te doen: als hij niks doet krijgt hij zijn voer toch wel. Hij is op geen enkel aspect van zijn leven afhankelijk van mij dus hij doet lekker wat hij zelf wil (en geef hem eens ongelijk).
Misschien denk je nu: zoek een andere stal. Feit is alleen dat ik al een heel aantal stalhouders mijn probleem heb voorgelegd en dat ze zich zo'n beetje op hun voorhoofd tikken als ik zeg dat ik mijn 'bokker' wil hertrainen met voer. Niemand durft het schijnbaar aan, en ik begin moedeloos te worden. De één vind het zielig en denk dat hij er koliek van krijgt als hij tijdens het trainen eet, de ander is bang dat hij dan niks meer krijgt omdat hij niks goed doet (en leg dan maar eens uit wat 'set him up for succes' betekent) weer een ander verzint weer iets anders. Hoe dan ook: trainen mbv voer is een taboe in deze omgeving lijkt wel...
Een weilandje huren en alles zelf doen is helaas geen optie aangezien het me niet gaat lukken twee keer of vaker per dag naar mijn paard te gaan.
Moet ik dan toch maar de ouderwetse methode gaan proberen? Gewoon proberen nog harder te slaan dan mijn voorgangers? Natuurlijk niet. Of een stal zoeken met een smoes ("mijn pony is allergisch en kan alleen het voer eten dat ik hem zelf geef..." of "ik vind het voeren nou juist zo leuk, dat wil ik zelf doen..." of noem maar wat) Of weet jij een andere manier dan voer om mijn paardje te motiveren?
Geef me alstjeblieft de gouden tip, ik zit echt met mijn handen in het haar.