Het enige "nadeel" van bitloos is dat het zonder bit echt aankomt op de communicatie met het paard en de kunde en feeling van de ruiter.
Dit kun je zien als "nadeel", maar in feite is het een uitdaging voor de ruiter.
Wanneer bepaalde oefeningen met bit wel lukken en zonder bit niet, dan word je dus geconfronteerd met bepaalde zaken waar je als ruiter aan kunt werken. Dit kunnen zowel rijtechnische zaken zijn (bijv. onjuist hand- en lichaamsgebruik, onjuiste zit en houding) als lichamelijke aspecten bij het paard (bijv. scheefheid, disbalans, ongemak en pijn).
Het gebeurt dat deze zaken aan 't licht komen bij de overstap naar bitloos; je kunt dan òf de "oplossing" zoeken bij het bit (een middel om pijnprikkels te geven en dwang/controle uit te oefenen) òf je kunt aan jezelf als ruiter gaan werken. Mijn voorkeur gaat absoluut uit naar het tweede: beter leren rijden en communiceren met je paard, zonder metaalwerk in de mond.
Citaat:
Met bitloos mis ik de variatie aan hulpen die je met een bit kunt geven. De manier waarop een bit zich vormt (dubbel gebroken) door handen breed of juist smaller te hebben, het verschil in inwerking bij de mondhoek of juist op de lagen, dat is allemaal niet vergelijkbaar te regelen met de bitloze optomingen die ik ondertussen heb geprobeerd. Dus dressuurmatig werk ik liever met een bit, want dat geeft inderdaad heldere communicatie tegenover ruis bij de meeste bitloze optomingen. Buitenritten doe ik weer liever bitloos (touwhalster) omdat ze dan mijn suggesties over het tempo beter accepteert

In deze quote wordt heel goed weergegeven waar veel mensen mee bezig zijn als ze het over 'dressuur' hebben: inwerken in de mond. Doet dit niet zeer en reageert het paard hier niet op, dan doen we 'm effe daar zeer en misschien reageert het paard daar wel op. Imo heeft dat weinig met rijden, laat staan met dressuur te maken.
Citaat:
Talentvolle ruiters kunnen een paard inderdaad allerlei dingen laten doen zonder (zichtbare) dwang en met hele lichte hulpen (al dan niet met bit), maar dat is niet voor de gemiddelde ruiter weggelegd. Meestal gaat er ook heel erg veel trainingstijd inzitten en de meeste paarden die hogeschool zijn opgeleid, zijn opgeleid MET bit en kunnen daarna de oefeningen ook wel zonder bit laten zien.
Een ruiter hoeft niet 'talentvol' te zijn, maar wel - en dat geef je zelf al aan - veel tijd er voor over hebben, evenals begrip, geduld, doorzettingsvermogen en vertrouwen. Goed rijden kost nu eenmaal veel tijd en vreemd genoeg maken veel ruiters daar géen tijd voor. Alles moet snel, dus daarom maar metaalwerk in de paardenmond en in de mond gaan zitten inwerken, in plaats van je werkelijk goed bewust te worden van je zelf als ruiter zijnde.