Juist met een stijf paard zou ik inderdaad vrijheidsdressuur doen, omdat heeft veel van de kunstjes in feite gymnastische oefeningen zijn. Bovendien zijn oefeningen zoals de buiging, de berggeit, op het plateau staat met twee en vier benen, en het knielen allemaal symmetrisch, waardoor je heel goed kunt zien waar je paard precies stijf is. Bovendien rekken deze oefeningen juist door de symmetrie beide kanten van het lichaam evenveel op, waardoor je niet het probleem krijgt dat je ter compensatie onbewust juist de stijve kant weer teveel gaat belasten in een poging om die soepeler te krijgen.
Ook dat spelen met het targetten is een goede tip. Als je paard een target (bijvoorbeeld een pion) op commando met zijn neus aan kan raken, dan kun je die pion steeds verder omlaag houden tot die voor je paard op de grond staat. Vervolgens kun je hem tussen zijn voorbenen naar achteren trekken terwijl je hem steeds weer vraagt om hem aan te raken (en daarvoor natuurlijk te belonen). Op die manier bouw je op een hele rustige en veilige manier een buiging met twee gestrekte voorbenen op.
Ook kun je als je de target eerst gewoon voor de neus van je paard houdt, deze langzaam steeds iets meer naar opzij houden langs het lichaam van je paard. Eerst gewoon naast zijn hoofd, dan naast zijn schouder/borst en steeds verder langs het lichaam richting de achterkant. Door bovendien die lijn naar achteren ook omlaag te laten lopen (de pion richting de achterhoef te bewegen, niet gewoon horizontaal richting de staart), vraag je je paard niet alleen om zijn hals opzij te buigen, maar zal hij bovendien ook zijn rug op gaan bollen om bij de target te komen. Doe je dat aan beide kanten evenveel, dan heb je een geweldige stretchoefening die paarden al snel - als je het in kleine stapjes opbouwt - ook erg leuk gaan vinden!