Paardentango; ik denk inderdaad dat ik mijn uiterste best doe om mijn paard zoveel mogelijk te 'geven' om hem happy te maken. Ik verdiep me graag in wat een paard nodig heeft; o.a. veel beweging, sociale contacten, ruimte, rust, een goede verzorging, goed voer e.d. Mijn paardje staat op een zeer groot stuk land (met bomen, struiken, brede sloten, geen prikkeldraad), waarbij hij het hele jaar door kan samenzijn met z'n kuddegenootjes. Ik wil hem daar het liefst voor altijd laten staan, omdat ik dagelijks zie hoe hij vriendschappen sluit en onderhoudt met bepaalde paarden uit die kudde en omdat ik zie hoe hij zich thuis voelt op die plek. En zoals het nu is, blijft dat ook nog heel lang zo (moest hem eerst verhuizen 's winters, gelukkig kan hij nu lekker alsnog blijven). Het is jammer dat het overgrote deel van alle kuddegenoten 's winters naar binnen gaat, dus ik kijk alweer reikhalzend uit naar het voorjaar, dat ze allemaal weer naar buiten mogen. Op (een 23/7) stal zie ik over het algemeen toch hele 'andere' paarden staan qua mentale uitstraling en ik hoor ook regelmatig over diverse kwaaltjes. Hoe komt dat toch?
Toen ik de beslissing had genomen om een paard aan te schaffen heb ik me meteen bedacht hoe ik hem zou willen houden en dat ik hem het liefst zoveel mogelijk 'natuurlijk' hou. En daar ook mijn paard op uitgezocht, al klinkt dat alsof ik heel lang om me heen gekeken heb en Sam juist het eerste en enige paard is geweest, die ik bezichtigd heb (omdat ik meteen verliefd was op hem, er was meteen een 'klik' tussen ons). Ik ben ook meteen gaan zoeken naar een fijne plek voor hem en gelukkig vond ik dat uiteindelijk dichter bij huis dan ik had gedacht.
Mijn paard is nog erg jong, moet alles nog leren. Dus wat is er mooier om dat op een paardvriendelijke manier te doen? Om samen die vertrouwensband op te bouwen, de training rustig op te bouwen en straks bitloos en boomloos te gaan rijden. Niet elke dag, hoor, en ook afgewisseld met grondwerk, wandelen e.d. Ik denk mijn paard te geven wat 'ie echt nodig heeft en als ik hem zo zie staan in het land of aan het werk zie of zie hoe we met elkaar zijn, dan denk ik dat het echt goed gaat zo. Hij is kerngezond en speels, wie nog tips heeft, graag, want ik wil graag alles weten en leren om mijn paard een zo'n fijn mogelijke 'gedomesticeerd' leven te geven.
Mijn paard vertrouwt mij al zijn begeleider, ik domineer hem nergens in, maar ben wel zo duidelijk mogelijk. Hij weet wat hij aan me heeft en daarom geeft hij mij zijn vertrouwen.
Je kunt wel roepen dat de natuur ophoudt, zodra er een hekje omheen staat, maar ik vind dat veel te zwart/wit gedacht. Je kunt wel je uiterste best doen om je paard zoveel mogelijk tegemoet te komen in zijn natuur en behoeften. Er zit nogal een groot verschil in je paard 'opsluiten' met dagelijks een uurtje beweging en voer op gezette tijden of je paard de vrijheid te geven om hem te laten rennen, spelen, eten wanneer hij wil, vriendschappen afsluiten met andere paarden en hem met zo min mogelijk tierelantijntjes te trainen (bitloos, boomloos e.d.). Ieder zijn ding, hoor, maar er is nog wel een tussenweg, vind ik.
En ik doe daar zelf echt mijn uiterste best voor (en ik sta altijd open voor nog meer verbetering op dit vlak). Ik krijg er een fysiek en mentaal gezond en gelukkig paard voor terug, elke dag weer. En als iemand dat in twijfel trekt, kom maar eens bij ons kijken.

;)