Eens met Waratje.
Mij is trouwens weleens opgevallen dat juist heel dominante paarden minder gemotiveerd worden door voer, maar dat kan toeval zijn. Andere ervaringen?Daarbij nog even dat voer voor een aantal paarden een zeer sterke motivator is (ik snap ook de theorie niet zo goed dat voer niet geschikt is om paarden te belonen omdat het ze niet genoeg prikkelt als in de praktijk zo duidelijk het omgekeerde waar te nemen valt, maar ja dat ben ik dan...).
Dat betekent dat bepaalde paarden erg veel over hebben om bij dat voer te komen. Bij goede begeleiding is dat een eigenschap die ze erg geschikt maakt om met voedselbeloning van alles te leren.
Bij slechte aanpak zijn dát nou juist de potentiele rampgevallen die mensen omlopen, bijten, bedreigen, aanvallen...
Als het paard leert dat hij na dreigen een snoepje krijgt (meestal omdat de eigenares zo gefocust is op dat kunstje dat ze even niet doorheeft dat die bek klapperend richting haar zijde gaat) leert hij dus dat dat een gewenste manier is om aan voer te komen.
De fout ligt niet bij het paard (zoals sommigen dan roepen, dat niet ieder paard geschikt is) maar bij de mens die totaal iets anders aan het belonen is dan hij zelf doorheeft.
Ergens wel logisch dat het paard dat zijn been optilt omdat hij een kriebelende zweep voelt, maar tegelijkertijd actief zijn taal gebruikt: oren in de nek leggen, happende bewegingen, naar het voer en in de ruimte van de begeleider dringen, de verkeerde conclusie trekt.
Het paard moet de spelregels van het voedselbelonen dus wel goed aangeleerd krijgen. En dat betekent heel duidelijk zijn over wie dat voer beheert (hoewel voor sommige paarden dus erg duidelijk is dat zij dat doen.
) en ook heel duidelijk maken na welk signaal het paard de beloning krijgt, zodat het voor het paard igg duidelijk is wanneer hij dat voer krijgt.
Maar goed, kijk eens wat je dieren als Orca's kan leren met voer. Moet het bij een paard toch ook te doen zijn, die heeft veel minder tanden.
Geplaatst: 29-08-09 12:34 
