Net als mensen kunnen stemmingen bij paarden heel rap wisselen, één miezerig flapperend papiertje, en als je niet oppast sta je 'oog in oog' of 'zand in zand' met of onder 600 kilo paard, die er ook niks aan kan doen want die is gewoon zichzelf.
Uh, maar als je meerdere paarden 'in handen hebt gehad' dan weet je toch echt niet waar die allemaal gebleven zijn? Sommige staan misschien wel gewoon ergens in de 'achtertuin'.
Bij mij zijn er ook een aantal in Spanje, waar die gebleven zijn ?
Al zou het wel leuk zijn als je er een 'kent' die leuk terecht is gekomen.
Denk ongeveer hetzelfde als Geerke denk ik, ik heb wel eens met tranen van ontroering gestaan bij de aanblik van zo'n jonge hengst die je vol vertrouwen aankijkt. Zo'n moment waarop je inschat, 'nu zou ik echt alles met je kunnen doen, en je zou me nu helemaal vertrouwen'. Om de volgende seconde te denken, "Welkom in de wereld van grote paarden knul, nu is alles wat je deed voorbij en word je als volwassen paard behandeld. Het doet me wat als dat gebeurt, je neemt hun jeugd af en bent de tussenschakel tussen 'later'.
Kan iemand me nog volgen....
oeps, ben ik al zo oud?
Als het goed is, heb je genoeg kennis om te doen wat je op dat moment vraagt. Op het moment dat je het even niet meer weet, even zitten en nadenken en je hebt de oplossing bij de hand.
Wat is het probleem daarmee? Zouden meer mensen moeten doen, even jezelf "retreaten"