Cassidy schreef:Een keer bijten is wat anders dan je aanvliegen en je naar je leven staan. Als je de verhoudingen rechtzet (via grondwerk) , haalt het paard het niet meer in zijn hoofd om je te bijten, omdat je paard je als leider ziet. Dat bedoelde ik met NH oplossing. Alleen maar lopen te tikken en verder niets aan de verhoudingen doen is iig niet de weg die je moet bewandelen.
Met zweep te corrigeren tijdens leerfase moet gedoseerd gebeuren. Niet out of the blue gaan meppen. Stokje of zweep is verlengde van je arm. Fases moet je doorlopen. Zachtjes kriebelen, blijven tikken, blijven zeuren met die stick, gaandeweg de tik versterken tot je reactie krijgt. Na reactie met stok of zweep de plek aaien (de tik wegwrijven). Daarop doe je het weer....en je zult zien dat je dit keer niet meer zo hard hoeft te tikken. Zo maak je je paard lichter.
Ik ben het hiermee eens. Ik denk dat ons misverstand ontstond uit het verschil in interpretatie. Jij bedoelde waarschijnlijk happen, ik had het over echt willen bijten om de grenzen duidelijk te krijgen. Sommige hormoongevulde hengsten willen af en toe toch ernstig testen hoever ze kunnen gaan. Ook als ze goed zijn opgevoed. Ik denk dat het normaal is. Ik heb nu een dominante hond (reu) een vroeger had ik een dominante teef. Natuurlijk.... een hond is geen paard, maar in dit opzicht doen ze het zelfde. Van tijd tot tijd testen ze hun grenzen. En dan moet je meteen heel duidelijk zijn, anders ontstaat een zeer gevaarlijke situatie. Daarnaast dienen uiteraard even grondoefeningen gedaan te worden om de verhoudingen duidelijk te maken. Met mijn paardjes doe ik veel grondwerk en oefeningetjes om het leiderschap te bepalen, maar dat doe ik ook zo met mijn hond (ik heb er trouwens twee, maar eentje is heel onderdanig) Overigens is Tommy al een stuk rustiger geworden nu hij is gecastreerd, want hij viel mijn haf echt aan. Dat is gelukkig afgelopen.
Wat het tweede betreft snap ik je uitgangspunt en je hebt wel gelijk. Alleen... ik moet eerst ervoor zorgen dat ze weten wat ik bedoel. Als ik goed nadenk, ben ik zelf ook de fout in gegaan. Ik heb slechts een keer of drie geoefend met hulp, omdat ik geen hulp voor handen had. Daarna ging ik alleen en het ging super. Trots als een pauw liet ik hen een lekker stuk lopen (gewoon stap hoor) Achteraf denk ik: ik had toen ze goed wegliepen eigenlijk al na een paar minuutjes moeten belonen en stoppen. Want de eerste keer doen ze vaak iets omdat ze gewoon zijn overdonderd (hetzelfde principe als een paard inrijden in een half uur. Dat gaat goed, maar de volgende dag ontstaat vaak een probleem) Maar de dag daarna kan de verwarring en het verzet ontstaan. En ik kan je zeggen dat ze totaal niet reageren op kleine tikjes ed. Ben met je eens dat ze het moeten leren, maar dan moet ik het zelf ook goed doen en van voor af aan beginnen. Het heeft geen zin om een paard harder aan te gaan pakken als hij niet goed begrijpt wat ik van hem wil. Ik ben bang dat daar dus een fout van mij ligt. Ik heb daar goede tips voor gekregen. En als het nu goed gaat, stop ik na een paar minuten en prijs ik ze de hemel in. Ik hou jullie op de hoogte.