Van af 2006 ben ik bezig met een eigen concept nl. activerende begeleiding met paarden. Opzich overweeg ik de opleiding voor equitherapie hier in nederland, maar aan de ene kant loopt het nu ook goed. De richtlijnen die ik gebruik is het protocol activerende begeleiding van het CIZ, de activiteit is zo ontwikkeld dat het voldoet hier aan. Een pedagogisch lesprogramma voor deze vorm van therapie met paarden zorg voor structuur. Het leren omgaan met paarden staat centraal. Naast sociaal/emotioneel en cognitief leren krijgt ook de motoriek aandacht. De motorische ontwikkeling gaat van binnen naar buiten en van boven naar beneden. Bij het paardrijden kun je al binnen een paar keer goed zien waar de ontwikkeling zich bevind. Kan het kind bijvoorbeeld al zijn armen onafhankelijk van elkaar bewegen? Als bevoegdheid MRT-er zie ik in deze activiteit mogelijkheden om naast de persoonlijke ontwikkeling een bijdrage te leveren aan de motorische ontwikkeling (dus vaardigheden). Wetenschappelijk mist equitherapie onderbouwing. Het werken met persoonsgerichte doelstellingen die onder te verdelen in Sociaal/emotioneel, cognitief en motorsche leren bied een wat eenvoudigere werkmethode. Verder kom je met een SGG model ook een heel eind door situaties te omschrijven die zich voor doen en het gedrag en gevolg van de client te omschrijven, om daar na vervolg op in te spelen. Het inspelen op het gedrag van de client.
Graag zou ik een cursus in de toekomst willen opzetten, eerst zou deze methode verbetert moeten worden en meer theoretische onderbouwing moeten hebben. Met inmiddels al 2 jaar werk ervaring begint het al steviger in zijn schoenen te staan.