Geplaatst In de zomer zijn we met onze pony (19 jaar, AV mix) naar de Eiffel geweest voor een trektocht. We gingen rond het dal van de Schneiffel. Gezien de leeftijd van onze pony wilden we het wat rustiger aan doen, en Andrea (één van de station eigenaren) heeft ons daar fantastisch bij geholpen. Na wat overleg over de email besloten om een losse aankomst en vertrekdag te hebben, en dan vier dagen te rijden met één rustdag tussendoor. Mijn vriend ging mee op de fiets en hij had dan ook al onze kleding mee, en vooral ook eten voor de pony. De pony droeg alleen mijn regenkleding en z'n eigen hoefschoenen.
Onze voorbereiding viel (zoals wel vaker) een beetje in het water. Vervelende, aanhoudende singelplekken zorgden ervoor dat we veel minder konden trainen dan we wilden, en uiteindelijk hebben we ook flink wat kilometers zonder zadel in stap gedaan (de pony zit niet lekker). Natuurlijk moesten we ook de hoefschoenen opnieuw inrijden, want die hadden we alweer een jaar niet gebruikt. Ook daar altijd wat kleine probleempjes dankzij z'n hele dunne huid, maar het heeft het allemaal redelijk goed gehouden!
We begonnen in België, bij Andrea. In de buurt waren we al eerder geweest, we hebben twee jaar hiervoor namelijk sterritten gedaan van uit Christiane, waar we ook dit keer weer langs zouden komen. Maar we begonnen bij Andrea. Daar kwamen we 's ochtends vroeg aan, want het beloofde goed warm te worden in Nederland. Hoewel de Eiffel niet ver is, was het weer toch wel degelijk heel anders; regen! Pony kreeg een regendekentje om, want die gaat niet goed op regen. Die deken hebben we gelukkig bij de auto kunnen laten, want de weersvoorspelling was heel erg goed. Dus na heerlijk avondeten bij Andrea van de BBQ, een uitgebreid ontbijt en het smeren van onze lunchpakketjes, konden we onderweg!
We begonnen de rit met een prachtig stuk langs een weide vol met bloemen
Daarna gingen we het bos in, met hellingen links en rechts (en een pony die zijn hoofd zo houdt, dat hij alles goed in de gaten kan houden!)
De routes hadden we van te voren van Andrea voor de GPS gekregen, maar we waren redelijk vroeg in het jaar en niet alle routes waren gecontroleerd. En ach, soms ligt er ook gewoon een boom op de route!
We kwamen 's avonds aan bij Beate, waar ons een typisch Duits diner stond te wachten. Mijn vriend is hier zeer groot fan van, en we hebben met smaak gegeten. Beate heeft een pensionstal, waar Andrea en Walter koeienboeren zijn. Heel andere sfeer dus ook, maar even gezellig!
Ook bij Beate weer een lekker ontbijt en lunchpakket, waarna we door gingen naar Christiane. Bij Christiane wilden we graag de rustplaats en dat wilde Christiane ook, want waar de anderen heel erg ingericht zijn voor trekkers, is Christiane meer voor degenen die langer willen blijven. Dat kwam dus helemaal prima uit!
ook dit keer was er weer veel plek voor bossen, met soms overgroeide paden. Ook zat er hier een wateroversteek bij (helaas geen goede foto van), met een weggeslagen brug. Prima met een paard, minder prima met de fiets...
Andere paden waren heel erg stenig, en ook goed stijl. De trektocht hebben we voor het grootste deel in stap gereden; iets wat zeer aangeraden wordt. En als je met een gids gaat, wordt er ook vrijwel alleen maar gestapt. Ook de gastheren rekenen hier op, vaak moet je voor 10/11 uur weg zijn, en kun je pas om 16 uur weer op je bestemming terecht. Met ritten van tussen de 20 en 25 km, moet je dus vooral niet te hard rijden en goede lunchpauzes houden!
We eindigden bij echt wat overwoekrde paden, en helaas ook een plek waar we niet door konden. De route leidde daar over een soort pad langs een beek, maar op een gegeven moment was het pad weg en zakten we heel erg diep in de modder weg. Beide voor hoefschoenen waren vastgezogen in de modder, en we hebben goed moeten zoeken om ze te vinden. Gelukkig wel gevonden, want op deze paden kun je niet zonder hoefbescherming rijden!
Gelukkig kwamen we veilig aan bij Christiane, waar de schoenen gedroogd konden worden en er een heerlijke stoofpot voor ons klaar stond. De pony mocht in zijn paddockje (iedereen heeft een paddock van minstens 10x10 voor je klaar staan).
Op de rustdag heb ik 's ochtends even in de bak gereden en hem daar ook even los gelaten. Dit was de enige rechte plek op het hele terrein
en meneer vond het fijn om eventjes de spieren te strekken. Alleen maar op en neer in stap is toch een andere belasting, en hoewel ik er standaard de eerste en laatste 10 minuten naast loop (en ook tussendoor wel heb gelopen), vond hij het toch heerlijk om even rechte grond onder de voeten te hebben! Daarna hebben we een geocache om het lokale meer gelopen, wat boeken gelezen, en onze kleding gewassen, want na 2 dagen sporten begon dat wel te stinken. Te paard is het goed te doen, maar voor mijn vriend was het behoorlijk pittig, vooral omdat de fiets goed zwaar was (de pony moest veel eten... en we hadden wel eten bij Christiane gedropt, maar niet alles natuurlijk).
Na Christiane gingen we door naar Raymond en Stefanie.
Vlakbij Christiane zit een prachtige oversteek van de Our, waar we gelukkig doorheen mochten! Voor de fietsers en wandelaars zit hier een bruggetje
Ook hier weer door landerijen, bossen en dorpjes. Zeer afwisselend landschap, behulpzame mensen, maar helaas geen echte uitspanningen. Pauzes waren altijd gewoon langs de weg, op een bankje.
Soms waren de paden anders dan op de GPS aangegeven, maar dan was er altijd wel een boer die ons verder op weg hielp en uitlegde hoe we dan wel konden rijden. En soms reden we dan een stuk om, soms over wat extra asfalt, maar soms ook door prachtige bossen.
En het mooiste aan de Eifel is toch wel de uitzichten:
Het minder mooie de hertenluisvliegen...
Bij Stefanie en Raymond aangekomen moesten we eerst even wachten, er zouden nog andere komen. Omdat wij natuurlijk maar één paard hebben, vonden we dat fijn, de paarden van Stefanie en Raymond stonden namelijk aan de andere kant van de boerderij, uit het zicht, en onze lieve pony kan niet al te lang alleen staan. Het duurde echter wel heel lang, en de onrust begon te groeien. Uiteindelijk bleken de anderen niet te komen, dus heeft Raymond één van hun paarden in een paddock in de buurt gezet
(gaf wel onrust in hun eigen kudde, want die konden er wel bij komen, maar vonden het allemaal wat ingewikkeld). Het uitzicht van de kamer was fantastisch:
Na weer heerlijk avondeten (flammkuchen
), nog met Stefanie de route voor de volgende dag overlegd. Die was wat kort (ik geloof 13km) en we wilden even kijken of we over de Schwarzer Mann konden rijden. Dat raadde ze ons heel erg af; het zou dan wel heel ver worden naar Ann. Maar ze had nog een andere leuke route voor ons, met een brede wateroversteek en mooie uitzichten. En dat was het ook:
Onder een gigantisch viaduct door
De hele route langs de Our gereden, waar Ann haar huis ook langs stond.
Ook door de Our:
Gelukkig was er een voetgangersbrug verderop.
Helaas de laatste kilometer averij opgelopen; de hele week was er al een dreigende schuurplek bij één van de achter hoefschoenen, en die is ergens aan het eind toch open gegaan. Na wat overleg besloten dat een eventuele hoefkneuzing of hoefzweer een stuk vervelender zijn dan een schuurplekje doorgereden met de hoefschoen (en blij zijn dat dit de laatste dag was!).
Bij Ann kwamen we nog anderen tegen, met hun fantastische Shetlander Joppie (genoemd naar Joppie saus
), hebben we gezwommen en een gigantische pan spagetti naar binnen gewerkt met z'n allen. 's Ochtends heeft Ann ons naar Andrea gereden, waar we de auto en trailer hebben opgehaald en weer naar Nederland zijn gereden.
