Mijn knappe kanjer met je expressieve donkere ogen. Mijn bijzondere Spanjaard met je aparte gedrag, je oude ziel. Je zelfstandigheid en intelligentie. Je was zo uniek in alles wat je deed. Een vechter ook. Zo eenkennig en bang voor mannen. Behalve voor de hoefsmid .
Je was een paard met het meest bijzondere karakter die ik ooit heb gekend. "Moeilijk" werd je genoemd, maar we hadden samen meteen een lijntje. Als je iemand niet mocht had je gelijk.
Ik ben zo blij dat jij mijn paard was, zo trots dat je mij accepteerde. Je was zo lief, zo gevoelig en ook zo stoer. En zo waanzinnig mooi.
Ik kan het nog niet bevatten Pedro, dat ik je nooit meer zal zien. Dat besef moet nog komen. Het einde kwam gisteravond te onverwacht en het moet nog landen.
Ik hou van je beestje, en dat verandert simpelweg niet. En ik mis je zo dat het pijn doet. Bo en Luck missen je ook. Ook zij kunnen jouw plotselinge vertrek nog niet bevatten. Ze zoeken je.
Iedereen vindt zijn of haar eigen paard bijzonder, maar geloof me, jij was bijzonderder dan het bijzonderste paard.
Ons lijntje was echte liefde. Voor altijd in mijn hart...