Bokt.nl

roxiie schreef:

Sterkte met het verlies van je paardje.

Mijn dierenarts (welke overigens een van de twee vaste dierenartsen was en ik ook altijd echt over te spreken was) heeft het inslapen van mijn pony een verschrikkelijk nare stempel gegeven.
Lomp horkerig gedrag, niet alleen ik.. maar ook omstanders vonden zijn gedrag en houding alle boekjes te buiten gaan.
De brandweer die ook aanwezig was heeft hem er nog op aangesproken.

Niet lang na het inslapen kreeg ik een enquete, met vragen over de dienstverlening en ervaring.
Hier heb ik toen gedeeld wat mij dwars zat, zijn compagnon heeft mij toen nog terug gebeld, maar dat werd een welles/nietus gesprek, waarna ik de keuze heb gemaakt deze dierenartsen niet meer bij mijn paarden (levend of dood) te laten.

Wat iemand hier boven ook schrijft; de medewerkers van crematorium de breborgh hebben heel veel goed gemaakt. Die waren zo verschrikkelijk lief.

Bieden schreef:

Hij heeft je geholpen toen je hem heel hard nodig had en hij heeft zijn ( niet zo leuke ) werk gedaan.Wie weet heeft hij zelf een nare week gehad dierenartsen werken hard voor ons en het is soms ondankbaar werk.
En even een ander gezichtspunt..je heb op een nare manier je geliefde dier verloren dat is traumatisch.En bij het verwerken van dat verdriet zitten ook emoties als schuld gevoel..spijt en woede.Dat zijn normale emoties.Ik zou diegene die je zo hard nodig had en die je hielp proberen dankbaar te zijn .

Dorine92 schreef:

Sterkte met je paard
Het is moeilijk hoor. Communicatie en gevoeligheid is zo belangrijk bij een dierenarts.
Heb zelf een keer meegemaakt dat ik vrij duidelijk aankaartte dat het van mij niet meer hoefde. Paard was echt oud, kwakkelde al een tijd en kreeg er een ernstige maar behandelbare ziekte overheen. Ik vond niet dat hij die ellende nog moest doormaken, om vervolgens op zn laatste krachten nog aan te sterken, en dan door te kwakkelen met zn daarvoor ook al gammele staat.
Dierenarts had alleen maar oog voor het behandelplan. Ik heb nog 2 keer herhaald dat paard oud was, dat ik het niet zag zitten, maar dierenarts ging nergens op in en uiteindelijk kreeg ik instructies en spul voor de behandeling. En ik heb een grote bek, maar als je daar dan met je zielige paard aan een touwtje staat, ga je dus niet zeggen IK ZAL HET DE VIERDE KEER MAAR EVEN NÓG DUIDELIJKER BRENGEN: MIJN PAARD MOET DOOD.
Maar reken maar dat ik vanaf het moment dat de dierenarts weg ging, tot zijn uiteindelijke dood een jaar later, vooral mezelf voor mn kop wilde slaan dat ik die grote bek niet had. Want ik had gewoon gelijk. Paard moest dood. Hij heeft weinig kunnen genieten van zn laatste tijd, en wel veel moeten doorstaan

sasja0705 schreef:

Ook van mij : sterkte met het verlies van jouw paard.
Ik heb beiden binnen 1 week mee gemaakt. Met mijn eigen (paarden)TA onze beiden paarden laten inslapen.
Zij is een jonge vrouw die ook voor die tijd al eens tegen mij zei, dat euthanasie voor haar zelf een van de moelijkste taken is.
Toen zei kwam hebben wij elkaar belooft " gejankt wordt later" ... zo n beetje gek doen om elkaar vooraf te steunen.
Met de ruin ging het gemakkelijk. Ons merrie kwam 3 keer weer overeind. Het was naar en tergelijke tijd hebben wij gezamelijk gewoon alles gedaan wat moest. Uiteindelijk had zij moeite om nog een bloedvat te vinden voor de finale spuit en zij vroeg of zij in het hart mocht spuiten.
Is dan ook gebeurt. Maar had ik geen ok gegeven had ze gewoon verder gezocht.
Dus alles in overleg, alles met uitleg alles echt "samen" ... en ja daadwerkelijk later samen zitten janken.
Ik ben er super dankbaar voor.

Precies een week later snachts de spoed van de praktijk moeten bellen wegens onze oude teef, die in schok raakte met hoge koorts ( ging al 3 weken behandelijk vooraf) , maar jee wat een hurk.
Hij was al pslissig dat ik om half twaalf snachts belde ( heb je nu nachtdienst of niet?)
Toen was het " kom naar de praktijk"
Eh, sorry dat lukt niet... op eens ook niet nodig want kennlijk de weg naar ons korter als die naar de praktijk.
Toen die er was : even kijken,voelen,luisteren 2 spuiten erin, waar ik pas na 3x vragen antwoord kreeg WAT die nu aan het spuiten was.
Toen opstaan ,spullen pakken en : als de koorts niet zakt of zij niet wakker wordt, dan moeten jullie morgen ochtend naar de praktijk, dan zou het slecht uitzien - en weg was die.
Zelfs manlief was flabbergasted.

Kort : onze hond is die vroege ochtend dan overleden, zonder nog eens wakker te worden.

Die vent had nog niet eens de tijd genomen om even te luisteren naar het verhaal van behandeling ervoor.
Ook niet als ik zei, ik had die dag nog overleg gehad met zijn baas.
Gewoon spuiten erin en weg,zonder een woord.

Dit heb ik dus wel aangekarrt bij de kliniek (zoals ik de kliniek ook bedankt heb voor de paarden), want als je geen nachtdienst wilt draaien, dan moet je het ook niet doen.
Onze hond was redelijk zeker ook met empathie dood gegaan maar hij had tenminste de moeite kunnen nemen om aan te horen of even na te kijken waarom onze hond al in behandeling was ( laptop erbij, want naam en spuiten kon die wel al direkt nog invoeren, dan had ie ook even kunnen kijken...)

Dus ik zou het in de praktijk aanspreken, want ik zie het zo : ook een DA verleeend een dienst aan een betalende klant.
Het moet echt niet zo ultra-meelevend zijn als mijn paardenTA maar een minimum aan empathie en uitleg mag je echt wel verwachten.