Geplaatst 
Ik mis de 2 vlekjes op je linkeroor die ik tijdens het rijden zo goed kon zien. Ik mis je centenbakkie, zelfs tijdens het longeren flapperde je onderlip weleens. Ik mis je ouwelullentukjes, gewoon omdat het kon. Ik mis zelfs de vroege ochtenden voor werk om je medicatie te geven, vooral als je zo happy je stal uit kwam. Ik mis je oortjes die altijd naar voren stonden als ik op stal kwam. Ik mis je geknor als iets spannend was. Ik mis je gedram omdat je perse vol gas naar een hindernis wilde of voorop wilde lopen met buitenritten. Ik mis je gehum tijdens het rijden als je het naar je zin had. Ik mis het om als schuurpaal gebruikt te worden als je jeuk had. Ik mis je tafelmanieren, er zat soms meer slobber tegen de muur of in je gezicht dan in je mond. Ik mis onze wandelingen, ondanks dat je altijd standje cardiotraining ging. Ik mis je als vies zwijn omdat je weer zonodig in de modder moest rollen. Ik mis het gevoel dat wij een team waren. Ik mis je in het contact wat je zocht als iemand het nodig had, wat voelde jij dat altijd goed aan.
Ik weet dat het beter is zo, maar ik mis je elke dag een beetje meer
18,5 jaar waren wij een team en wat hebben wij het gaaf gehad
. Van strandritten tot carousselwedstrijden, crosstrainingen tot lekker lol met je knol of helemaal niets doen. Na een val samen 2 jaar geleden stond het rijden sowieso op een lager pitje en dat was oké, ernaast staan heeft onze band nog sterker gemaakt dan hij al was.Helaas kwam daar 15 feb een eerder einde aan dan gehoopt en zorgde een hoornvliesbeschadiging ervoor dat ik de keuze voor je moest maken, al gaf je zelf ook duidelijk aan dat het genoeg was.
En nu moet ik verder zonder je, ik weet alleen nog even niet hoe.
Miek 18-03-99 15-02-26
