Hoe om te gaan met naderende einde...?

Moderators: C_arola, Coby, Nicole288, Dyonne

 
 
flavlip
Berichten: 1053
Geregistreerd: 12-01-11

Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-10-22 17:01

Tja, denk dat m'n vraag wel duidelijk is. Geen enkel paard leeft voor eeuwig. Mijn pony is echt een opaatje, verbaas me de laatste jaren elk keer dat hij de winter weer doorkomt. Hij is nu 20 jaar, maar z'n lichaam begint echt op te raken. Ik heb contact met dierenarts, osteo en hoefsmid. Ik weet dat 20 jaar voor sommigen echt niet oud klinkt, maar helaas, dat is hij wel.

Ik heb 'm nu bijna 20 jaar, 'm laten keuren toen ik 'm kocht (voor zover mogelijk, want hij kon bijna niks). Goedgekeurd, met de vraag als recreatie pony? Ja, dat kan wel.

De laatste jaren langzaamaan naar echt pensioen toe gewerkt. Eerst reden we nog rustig, deden we grondwerk, buitenritjes, later was 't vooral buiten rechtuit, af en toe een zadel met kind (genieten!), alleen kon er steeds minder. Nu is 't eigenlijk vooral wandelingetjes, ene keer korter/langzamer dan de andere keer, heel soms naast de fiets, soms krijgt ie 't even in z'n bol, hoe dan ook, blij is ie zeker nog en hij mag steeds meer bepalen en daar geniet ie van en van alle poetsbeurten en kriebels en grasjes.

Zolang ie blij is mag ie blijven en ik ken 'm goed genoeg om dat in te schatten. Daar vertrouw ik wel op. Het lukt me vaak echt wel om van onze momenten samen te genieten. Alleen soms.... Niet. En daar baal ik dan weer van en ook thuis kan ik soms flink piekeren. Dus ik hoop dat iemand tips heeft hier mee om te gaan. Het idee je maatje uiteindelijk te moeten laten gaan.

Ergens zal het een opluchting zijn als ie er niet meer is, naast het verdriet. Puur om 't feit dat ik 't dan weet en ik ga er niet om liegen, financieel ben ik dan meteen uit de zorgen.

Alleen dat is niet wat ik wil, ik wil gewoon genieten van onze laatste momenten samen (of dit nu een week, maand, jaar of jaren is) en dat lukt niet altijd. Door de zorgen denk ik. Het naderende slechtere weer. Dus tja, denk dat er hier wel mensen zijn in een zelfde soort situatie. Tips iemand?

Voor het idee, om dit meneertje gaat het.
Afbeelding


Erres

Berichten: 332
Geregistreerd: 23-01-07
Woonplaats: Veluwe

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 17:15

allereerst vraag ik me af waarom je bijna niks meer met hem doet. Heeft ie een fysiek probleem?
2 van mijn paarden zijn ook al op leeftijd, nl 22 en 24 jaar. Met die van 24 les ik nog elke week en rij regelmatig buitenritjes. En met de andere doe ik grondwerk. Kortom, ik geniet dagelijks met ze.
Natuurlijk houd die vraag mij ook wel eens bezig, over wanneer moet je stoppen. Maar ik denk dat wanneer je je paard goed kent, dat je het wel ziet wanneer het niet meer gaat.
Ik weet wel dat mijn dierenarts ze niet 'zomaar' afmaakt. Dus dan moet er wel iets met haar gezondheid zijn. (slachthuis is voor mij geen optie)

be the best me I can be

Yenni
Berichten: 5468
Geregistreerd: 01-07-14

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 17:29

Is er fysiek iets met hem aan de hand?

Die van mij is ook 20 en die rij ik nog 4 x per week. Geen uur meer maar zeker wel 30 tot 45 minuten. Dat houd hem juist in conditie.

Ik kan hen wel stil zetten, zijn buik vol eten vind hij ook prima maar daar word hij juist oud van. Rust roest zegt men. Goede voeding doet ook veel.

Mocht het finaciele je drijven tot de keuze tot inslapen zou ik proberen om een goedkopere stalling te vinden of een bijrijder/ verzorger die een vergoeding wil betalen.
Andere optie is om hem nog proberen te verkopen als eventueel weide maatje mocht je het finacieel écht niet trekken wat ik heel sneu voor jullie beide zou vinden :knuffel:

Goudhaan1

Berichten: 648
Geregistreerd: 02-04-20

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 18:06

Maar wat is de reden dat je zo snel naar pensioen hebt toegewerkt? 20 is in mijn ogen écht nog niet oud.. Al snap ik ook dat het per paard heel verschillend is. Die van mij gaat naar de 20 toe, en die van mijn moeder is ondertussen 26, maar die gaan echt nog gewoon mee als rijpaard, zo'n 4 dagen per week.

Devil take the hindmost..
“Why does death always come as such a shock to mortals?”

beert
Berichten: 2443
Geregistreerd: 26-01-08
Woonplaats: Zuid Nederland

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 18:15

Volgens mij bedoelt ze met het naderende einde het inslapen, niet pensioen. Als ik dit zo lees, een pony waar alleen nog mee gewandeld kan worden, dan lijkt me verkoop of een bijrijder totaal niet aan de orde. Ik krijg niet de indruk dat het hier om een gezond dier gaat.

Volgens mij is de vraag meer of anderen ervaringen hebben met een dier wat slecht is qua gezondheid en hoe je omgaat met het einde?

Maartje1990

Berichten: 22287
Geregistreerd: 05-06-06
Woonplaats: Kessel (Limburg)

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 18:34

Ik heb mijn pony van 31 vorig jaar voor de winter heel bewust laten gaan. Door zijn artrose liep hij al langer niet goed maar ik heb er voor gekozen hem toen de zomer nog fe geven en voor het koude en zwaardere seizoen te laten gaan. Fysiek is het dan toch zwaarder en artrose wordt er dan niet beter op.

In januari begon hij slechter te lopen, toen nog dierenarts etc bii gehad en was de artrose de conclusie. En toen dus besloten nog een zomer te geven.

Geen spijt van het besluit, ik ben niet van mening dat ik hem te lang met pijn heb laten lopen, evenmin dat ik hem te vroeg heb laten gaan.

Ik heb die pony meer dan 20 jaar gehad, vanaf dat ik 8 was dus was geen makkelijke beslissing maar wel de eerlijkste.

Paddock paradise, training en opfok in Noord-Limburg www.ppdegangelt.nl
''Pak m'n hand maar''

Nyaleti

Berichten: 6311
Geregistreerd: 05-04-10

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 18:46

Dat laatste stukje dat je schrijft begrijp ik zo goed.
Mijn pony is 30 jaar geworden, vorig jaar ingeslapen.
Met zo'n leeftijd speelt de vraag "hoelang nog?" natuurlijk al lang in je hoofd.
Ik heb alles voor hem gedaan maar iets zat er niet goed. Ik kan je zo niet vertellen wat, maar iéts.
Veel vragen, of dat ik mezelf niet aan het gek maken was of dat het echt zo was.
Hij stond aan huis dus kon ook niet aan stalgenootjes vragen of zij hem veranderd vonden. Mijn ouders zorgen er voor maar hadden geen band zegmaar, verder dan "ja hij staat wel vaak te droelen hè" kwamen ze niet.

Ik werd echt knetter gek op sommige momenten. Hoe vaak ik mn oliebol wel niet verloren ben en kei, kei hard heb staan janken terwijl hij gewoon met z'n oortjes naar voren aan het mee wandelen was.
Maar ook zo vaak met tranen in mn ogen stond van geluk. Dat hij er nog was! En vrolijk ons rondje wandelde.
Dát zijn echt de momenten die me nu goud waard zijn. Niet dat we de Brabantse hebben gereden of hoe hoog we sprongen, nee die kleine momenten in zijn laatste jaar waar ik me echt verbonden voelde met hem als ik hem stond te kroelen of we wandelde in het zonnetje. <3

En als het moment daar is, dan weet je het. Ik stond (zoals wel vaker dus) hem gewoon eens aan te kijken. Maar toen voelde het extra oliebol. 10min huilend bij m'n ouders dat het tijd was. Ik wist ook, dat als ik dit met zoveel emotie met hun durfde te bespreken, dat het ook echt het juiste was om te doen.

(Kak, nu zit ik weer te huilen).
Lang verhaal kort: zo stom en makkelijk gezegd maar geniet van de kleine momentjes! En als het moment echt daar is, dan weet je het.

imaudy
Berichten: 5087
Geregistreerd: 27-02-03
Woonplaats: Zuid-holland

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 18:52

Ik vind hem niet fijn op het been (die je op de foto ziet) lopen. Hij heeft een heel lief hoofdje en hij wil wel.
Moeilijk hoor!

[o]

flavlip
Berichten: 1053
Geregistreerd: 12-01-11

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-10-22 19:03

Erres en yenni Bedankt voor jullie snelle reacties!

Hij is inderdaad fysiek beperkt en is echt gewoon hoe hij is. Toen hij 2 jaar was moest ik 'm maar meer gaan rijden, want hij was te dik (en al hoefbevangen geweest). Niet gedaan natuurlijk maar om aan te geven dat ie er al heel volwassen uit zag en toen al z'n dingetjes had. Paard van m'n zus heeft er heel lang heel veulenachtig uitgezien. Is nu 24 jaar en gaat nog als een speer, kan inderdaad alles nog. Net als mensen, sommige van ruim 80 gaan nog fluitend en vlot bewegend door het leven, anderen zijn met 50 al "oud".

Omdat ik 'm zo goed ken heb ik echt binnen z'n grenzen kunnen blijven, alleen merkte ik op een gegeven moment frustratie bij 'm, want hij wilde dan wel doen wat ik vroeg, maar kon het gewoon niet meer en ik merkte dat bij mij de motivatie weg was. Dus nu doen we dingen waar we beiden blij van worden. Rust roest zeker, het is alleen aangepaste beweging zeg maar.

Hij heeft veel dingetjes, maar daar hoef ik geen adviezen voor. Gaat me echt hoe er mee om te gaan dat je paard ouder wordt, niet alles meer kan en dat je weet dat het niet heel lang meer gaat duren.

Wat ik al zei, heb 'm bijna 20 jaar, dus nee, deze meneer gaat echt niet weg. En is hoe dan ook een tijdelijke situatie, hoe lang tijdelijk, tja geen idee. Hoop lang, maar merk dat ik weer vrees voor de winter. Wanneer het klaar is heb ik wel duidelijk, wanneer het voor hem klaar is, dus precies wat je zegt, dan merk ik 't wel.

Juist door al die dingetjes zal ik 'm ook nooit verkopen/als weidemaatje aanbieden. Hij mag echt de rest van z'n leven bij mij blijven en ook op 't plekje waar hij nu staat. Is echt een super plekje voor 'm. Niet vol in de kudde, wel met een maatje, 24/7 buiten, onbeperkt hooi en nog lang weidegang mogelijk. Hier ben ik ongeveer 1,5 jaar geleden heen verhuisd en zag 'm gewoon opknappen (en het paard van m'n zus ook).

Juist doordat hij weinig meer kan wil ik ook geen geld vragen voor verzorgsters, heb echt een toppertje! (moeder met dochter) De klusjes worden gedaan, z'n papje met poedertjes gegeven en hij wordt overladen met aandacht, ze houden 'm ook goed in de gaten en kijken ook wat ie kan en anders vragen ze 't.

M'n dierenarts vergelijkt 'm met een opaatje met rollator. Dat zette 't wel in perspectief voor mij, toch ergens in mijn hoofd bleef hij m'n jonge pony en in zijn hoofd is hij dat ook nog steeds haha alleen z'n lichaam werkt helaas niet zo mee. Mijn dierenarts wil 'm nu ook zeker niet inslapen en is blij dat ie oud mag zijn en worden bij mij en voor mij de bevestiging dat 't nog niet zover is. Alleen met de jaren kan ie gewoon steeds wat minder, al heeft ie er zelf weinig moeite mee en ik heb dat ook redelijk kunnen accepteren. Zat altijd al een kop op en ook nu blijkt dat ie echt een hele sterke geest heeft.

Is alleen dat 't me soms zo aanvliegt dat ie echt oud is en het einde steeds dichterbij komt. Dus daar zou ik graag tips voor willen, of van mensen horen die in een zelfde situatie zitten en hoe zij dat ervaren.

Alsnog bedankt voor jullie reactie hoor! En zou willen dat ik nog zoveel met 'm kon doen en zou er voor tekenen dat 't dan ineens klaar is.... Maar dat is heel persoonlijk he, ken ook mensen voor wie het juist als een klap kwam omdat het zo snel ging. Hoe dan ook, je hebt 't niet voor 't kiezen, maar ik merk dat ik dit, zoals het nu is, heel moeilijk vind.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 19:10

Hebben degenen die vragen of er iets fysiek met het paard aan de hand is überhaupt de OP wel gelezen? :? Er staat toch vrij duidelijk dat hij lichamelijk aftakelt, dan heeft het niet zoveel zin om daar vraagtekens bij te zetten of om het er even in te wrijven dat 20 nog helemaal niet zo oud is of wat jijzelf, Jantje, Pietje of Klaasje allemaal nog wel konden met hun paarden van 25.

TS: je voorbereiden kan eigenlijk niet, want het echte gemis komt pas als hij er niet meer is. Als je merkt dat je piekert als je samen met je paard bent, probeer dan wat mindfulness oefeningen toe te passen, waardoor je even wordt afgeleid van het denken aan de toekomst en jezelf weer in het nu brengt. Oftewel, ga even op in je zintuigen, leg desnoods je hand op je paard en voel zijn vacht, zijn warmte, zijn ademhaling, luister naar de geluiden die hij maakt, dat soort dingen. En probeer met de dag te leven met 'm, elke dag die je nu nog hebt is een geschenk, wat er morgen gebeurt zie je dan wel. :)

Wat ik heel fijn vind nu mijn merrie op boxrust staat, is om bij haar te gaan zitten met een boek. Dan ben ik bij haar, ik hoor hoe ze op haar hooi knaagt, af en toe komt ze even langs om me een kriebel te geven met haar bovenlip en soms staat ze dichtbij genoeg om even een hand op een schouder of zo te leggen. Tegelijkertijd heb ik dan ook een beetje afleiding van de zorgen om de blessure en van alle andere dagelijkse beslommeringen.

Sterkte! :knuffel:

flavlip
Berichten: 1053
Geregistreerd: 12-01-11

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-10-22 19:25

Andere reacties las ik later pas, wilde niet m'n hele verhaal aanpassen, dus zal nu nog even op de rest reageren.

@nyaleti krijg tranen in m'n ogen van jouw verhaal. Pfff..
En soms heb ik echt nog wel van die gouden momentjes, vooral als m'n kind met 'm bezig is, onbetaalbaar gewoon <3
Ik heb al zo vaak momenten gehad dat ik dacht nu is het klaar, maar nee, m'n mannetje dacht daar dan duidelijk anders over en tja, als hij 't aankan, dan kan ik 't ook. En vertrouw erop dat ik 't weet als 't zover is (en heb ook een paar mensen om me heen die 'm heel goed kennen en me echt niet "te ver" laten gaan). Ook dat kijken herken ik en juist dan heb ik tot nu toe echt het gevoel dat 't nog niet klaar is. Ondanks z'n beperkingen is hij echt nog z'n blije zelf. Waar ik heel blij mee ben, maar soms zit ik gewoon teveel in m'n hoofd ofzo, ipv in het moment.

Goudhaan, ik snap je vraag, beert zegt precies wat ik bedoel.

En maartje zo ontzettend moeilijk en ook herkenbaar. Al is mijn pony net 20, wel ook artrose.

Imaudy goed gezien, dat is echt z'n kneuzen pootje. Lang verhaal kort, waarschijnlijk bij de geboorte bekken gebroken en daardoor heel scheef (wel een keer thermografie gedaan en had 'm wel recht bespierd gekregen). Dat pootje heeft dus altijd veel te verduren gehad, ook met hoefbevangenheid en uiteindelijk dus artrose. En een hardnekkige, terugkerende hoefzweer en later een schimmel. Ook een peesblessure waarna ik 'm dus uit de groep heb gehaald. Precies wat je zegt, wel nog blij. Dat maakt het zo moeilijk.

flavlip
Berichten: 1053
Geregistreerd: 12-01-11

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-10-22 19:31

Dankje mkango! Ja, dat doe ik ook echt als ik bij 'm, heel bewust poetsen, aaien, kroelen, echt in 't moment zijn en ook veel naar 'm kijken, gewoon bij 'm zitten in de wei of paddock. Dat helpt zeker! Vooral omdat paarden een ster zijn om in 't hier en nu te blijven, dat heeft m'n pony me wel geleerd. Alleen kan ik niet altijd bij 'm zijn helaas. Probeer nu wel vaak het laatste moment dat ik bij 'm was even "terug te halen" daar aan te denken en zo dan de pieker gedachten te stoppen. Anders stort ik gewoon af en toe in, bij de gedachte alleen al dat ik 'm "ooit" moet gaan missen, terwijl 't nog niet zover is. Gewoon het besef dat dit moment steeds dichterbij komt. Ik wil niet verdrietig zijn, juist blij en dankbaar dat hij er nu nog is. Alleen dat is soms zo moeilijk.
Laatst bijgewerkt door flavlip op 09-10-22 19:35, in het totaal 1 keer bewerkt

tirzasarah10

Berichten: 1838
Geregistreerd: 07-07-12
Woonplaats: Bant

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 19:33

Ik snap je heel goed hoor ts
Mijn paard heb ik vorig jaar augustus op 11 jarige leeftijd laten gaan, ze had lichamelijke kwaaltjes maar zag er mega goed uit. Ze had ecvm en een kapot SI gewricht, niet eens heel veel dus maar wel ernstig. Die 2 dingen samen maakten haar gedrag niet vriendelijker en om haar gedrag alleen al stond mijn DA achter de keuze. Ik heb mijn DA gewoon eerlijk de vraag gesteld: kan ik haar nog goed en handelbaar houden? Hij gaf aan dat we het 1 en ander konden proberen, wat ik ook gedaan heb. Tot de buurman die gepensioneerd is naar mij toe kwam en vroeg: heeft ze pijn? Ze staat wat meer op rust als de rest van de paarden, niet veel maar ze viel wat op. Ik heb die dag erna mijn DA gebeld en een afspraak gemaakt. Ik moest altijd rekening houden met haar en was heel veel aan het zorgen, allemaal met liefde gedaan hoor. Toen het klaar was luchten het zo enorm op. Onbewust was ik klaar met haar enorm heftige gedrag(die aan pijn en vervelende trauma's te danken waren). Als ik toen wist wat ik nu weet, was ik eerder gestopt.

De keuze is nooit makkelijk maar je kan niet te vroeg zijn maar wel te laat. Ik mis haar enorm maar ben blij dat ik deze keuze heb kunnen maken voor haar.

Sarah 08'10'10~ 12'09'17
'My favorite hello and hardest goodbye'
Soof 16'10'17 ~ 16'08'21
Het geluk was niet voor ons

Marije_jiplover

Berichten: 25368
Geregistreerd: 14-01-02
Woonplaats: Ergens onder de zon...

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 19:39

Toen mijn oude gebakje fysiek beperkter werd, leefde ik bij de dag.
Hij speelde nog met mijn andere ruin, maar ook niet alle dagen meer.
Kon er echt van genieten als ik hem dan ineens op een goede dag weer op z'n achterbenen zag staan uitdagen.

En ik ging regelmatig met hem wandelen en als hij me dan op de heenweg al aan mijn arm "vooruit trok", klom ik er nog wel eens zonder zadel even op.
Maar vaak zat liepen we alleen een eindje te slenteren naar het lekkerste gras en mocht hij daar grazen en liepen we weer terug. Was het niet eens een rondje meer.
Achteraf heb ik 2 weken voor ik hem heb laten inslapen nog een heel goede dag van hem beleefd en in een schitterend herfst zonnetje een rondje op z'n rug mogen doorbrengen, waarbij hij zelfs bij de heuvel die hij vanaf dag 1 dat we hier woonden, in galop naar boven wilde, ook toen weer in galop naar boven ging.

Ik heb er toen zo van genoten en een paar mooie herfstplaatjes geschoten.

Achteraf was dat de laatste keer. Die foto's zijn me dus ook heel erg dierbaar en de herinnering aan hoe hij perse naar boven wilde galopperen ook.

2 weken later was het ineens op, ik denk dat hij een kleine tia of zoiets gehad heeft, want s avonds wasie nog gewoon zichzelf en ok en de volgende morgen vertoonde hij raar gedrag.
Ipv droog in de schuilstal te liggen, lag hij in de stromende regen in de modder en toen ik hem naar een droog plekje had gehaald (hij kon en wilde nog wel gewoon opstaan) vertoonde hij wat hersenverschijnselen als dwangmatig rondlopen.

Dat was voor mij het moment om hem los te laten.

En hoewel ik wist, met bijna 33 jaar, dat elke dag de laatste kon zijn, ben ik er toch heel goed stuk van geweest.
Ik dacht dat ik me er wel voldoende op voorbereid had, maar ik heb me echt nooit kunnen voorbereiden op het grote gat datie achter liet.

Ik ben dankbaar dat hij zo'n groot deel van zijn en mijn leven bij mij is geweest (ik heb hem 29 jaar gekend en hij is nét geen 33 jaar geworden).

Dus tja, hoe je je er op voorbereiden moet? Ik heb geen idee.

In je achterhoofd houden dat het idd elke dag de laatste zou kunnen zijn.
En dan toch niet raar opkijken dat de klap enorm kan zijn, wanneer het moment daadwerkelijk daar is...
Laatst bijgewerkt door Marije_jiplover op 09-10-22 20:02, in het totaal 2 keer bewerkt

[IM] Mijn Gouwe Ouwe is niet meer...
Om vreugde te kunnen vermenigvuldigen, moet men haar delen
Je kunt de richting van de wind niet veranderen, wél de stand van de zeilen.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 19:39

flavlip schreef:
Dankje mkango! Ja, dat doe ik ook echt als ik bij 'm, heel bewust poetsen, aaien, kroelen, echt in 't moment zijn en ook veel naar 'm kijken, gewoon bij 'm zitten in de wei of paddock. Dat helpt zeker! Vooral omdat paarden een ster zijn om in 't hier en nu te blijven, dat heeft m'n pony me wel geleerd. Alleen kan ik niet altijd bij 'm zijn helaas. Probeer nu wel vaak het laatste moment dat ik bij 'm was even "terug te halen" daar aan te denken en zo dan de pieker gedachten te stoppen. Anders stort ik gewoon af en toe in, bij de gedachte alleen al dat ik 'm "ooit" moet gaan missen, terwijl 't nog niet zover is. Gewoon het besef dat dit moment steeds dichterbij komt. Ik wil niet verdrietig zijn, juist blij en dankbaar dat hij er nu nog is. Alleen dat is soms zo moeilijk.
Ik snap je, maar die gevoelens mogen er ook zijn hè. :(:) Het geeft alleen maar aan hoeveel je van hem houdt, dus tegelijkertijd is het ook iets moois. Natuurlijk doet het pijn en maakt het je verdrietig om te denken dat hij er misschien over niet al te lange tijd meer is, maar het is niets om je voor te schamen en soms is het ook goed om die gevoelens even toe te laten. Het enige dat je daar denk ik tegen kunt doen, is afleiding zoeken op de momenten dat het gepieker je teveel wordt en je er even niet mee bezig wilt zijn. :)

flavlip
Berichten: 1053
Geregistreerd: 12-01-11

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-10-22 19:55

@tirzasarah10 dankje voor 't delen van jouw verhaal. Blijft ontzettend moeilijk dat je als eigenaar die keus moet maken. Mijn pony is in zijn gedrag gelukkig niet verandert, hooguit alleen eigenwijzer geworden omdat ie heel goed weet dat ik nu makkelijker ben met hem en hij dus heel veel kan en mag bepalen.

@kmango daar heb je gelijk in. Alleen vind ik dat moeilijk, omdat ik toch ergens denk dat ik nu niet verdrietig hoef te zijn, dat zal ik wel zijn als ie er niet meer is.

@marije_jiplover ook weer zo herkenbaar! Laatst was m'n zus met haar paard aan het werk in de bak, mijn pony had besloten graag daarnaast te willen grazen (zijn veel verschillende gras plekjes), neemt 't paard een spurt, besluit m'n pony even mee te doen, steiger, bok en in volle draf naar 't eind van de wei en verder grazen of er niks gebeurt is. Beiden hoe ouder hoe gekker hoor haha en zo zijn er meer momenten dat ie ineens uit z'n bol kan gaan.
Wat fijn dat je nog zulke fijne laatste momenten hebt meegemaakt en dit ook hebt vast kunnen leggen, ik maak nu ook veel meer foto's dan eerder, hij was heel lang een vanzelfsprekendheid ofzo. Snap zeker dat deze foto's extra dierbaar zijn en ergens denk ik ook wel dat niks je er echt op kan voorbereiden.


Veel wat gezegd wordt weet ik dus wel en doe ik vaak ook, maar nu heb ik er een stukje bij, ervaringsverhalen, steun en begrip van jullie. Dus dankjulliewel.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 20:11

Ik snap je gevoel heel erg, inmiddels bijna 2 jaar geleden is mijn lieve merrie overleden op 27 jarige leeftijd.
Een prachtige leeftijd maar toch had ik gedacht dat ze de 30 wel zou halen, tuurlijk had ze haar zorgen en is niet alles vlekkeloos gegaan, maar ze was nog heel erg fit en ging super lekker, reed haar ook nog wel.
Toch in ene een verstopping in haar maag, ze schrokte altijd heel erg en miste 2 kiezen, waardoor ze vermoedelijk haar proppen ook nog weg slikte.
Dierenarts is die dag meerdere keren geweest en zelfs de 1 na laatste keer zei hij: als jij mij niet verteld had dat ze ziek is en ik niet wist dat er zoveel maagsap eruit gepompt was, had ik gezegd dat ze kerngezond was.
Klinisch was er niets aan op te merken, geen hartruis of wat dan ook.

In de jaren daarvoor wist ik dat ze een keer zou gaan, en snap ook heel goed wat je bedoeld met het financiële plaatje, de zorgen die je toch hebt, maar ook dat je je paard nooit meer weg zou doen en je daar tot op het laatst voor inzet.
Op voorbereiden kan je je eigenlijk niet echt, en als het zover is, heb je giga veel verdriet.
Je weet natuurlijk ook niet hoe je paard uiteindelijk vertrekt naar de eeuwige groene weides, maar in mijn geval was het heel onverwachts, heb ik de hele dag nog gedokterd met haar, omdat ze klinisch zo goed was en het echt 50% kans was dat de verstopping kon loskomen met reeele kansen om nog jaren mee te gaan op een paardwaardige manier.
Wel heb ik er (al jaren daarvoor trouwens) voor gekozen haar niet meer te laten opereren mocht dat ter sprake komen, vanwege haar leeftijd, de kans op overleving en goed herstel. En eerlijk gezegd ook voor het financiële gedeelte, al zou ik het met een jonger paard wel weer laten doen.

Ik denk dat het vooral belangrijk voor jou zelf is, waar liggen jou grenzen? En dan bedoel ik op medisch gebied.
Wat zijn de dingen wat je nog samen wilt doen (een soort bucketlist)? In mijn geval was dit een fotoshoot, wat ik nooit had laten doen in de bijna 20 jaar dat ik haar had, maar heel blij ben dat toch gedaan te hebben.
En wat wil je nadat je paard overleden is?
En ook een belangrijke, hoe wil jij je tijd gaan indelen als je paard er straks niet meer is?

Ik viel echt in een compleet gat, wist niet goed wat ik in ene met al mijn tijd moest, en heb daardoor een keuze gemaakt die uiteindelijk niet de goede was, door een nieuw paard te kopen binnen een maand, een paard wat eigenlijk helemaal niet bij mijn wensen en levensstijl paste.

Happy_Hippie

Berichten: 881
Geregistreerd: 28-12-17
Woonplaats: Lepelstraat

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 20:14

Altijd lastig dit, ik zou wat Marije_jiplover ook zegt gewoon van dag tot dag proberen te leven.
Denk goed overna waar jou grenzen liggen voor het paardje, zijn er nog dingen die je graag met m zou doen (wat nog mogelijk is natuurlijk).


Mijn Ruin is toen ik m kocht op 8jarige leeftijd extreem ziek geworden en elke winter extreme terug vallen.
(Ik kon hem al bijna heel zijn leven)
Tot op een gegevenmoment dat de DA ook aangaf van er is ergens een grens ga voor jezelf goed bepalen waar die zit.
Dit zegt genoeg natuurlijk ook in zijn ogen zag ik dat hij dit niet meer wilde.
Gelukkig is hij er last minute eigenlijk goed uit gekomen en is hij sinds vorig jaar niet meer ziek geweest.

Ik had daarom besloten dat ik graag een fotoshoot met hem zou willen zodat we echt nog een mooie herinnering hebben.
Iedereen doet dit op zijn eigen manier natuurlijk, persoonlijk vond ik het heel fijn om het nog vastgelegd te hebben de speciale momenten wat bijvoorbeeld voor jou ook mooi is om te doen samen met je zoon (toch? kon het even niet meer vinden).
(nu gaat het weer helemaal goed wat niemand had zien aankomen)

Sorry ben echt een drama met uitleggen :')

Volg ons ook op instagram Ultra_Happy_Hippie
Wil je graag foto's of video's van je dier of voertuig, neem vrijblijvend contact op! https://www.chaysfotografie.com

Narcissa
Berichten: 3052
Geregistreerd: 29-03-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 20:30

Mijn paard zal binnen dit en een paar maanden ook worden ingeslapen. Ze is 21 en heeft de diagnose chronische peesblessure gehad (een bandje rond haar pees is maar liefst 5x zo dik als het mag zijn). Ze is in september toen de diagnose gesteld werd, ingespoten met cortico's. Hiermee is ze weer pijnvrij maar de spuit is een aantal maanden tot een jaar werkzaam. Ik weet dus zeker dat het afscheid binnen het jaar zal plaatsvinden.

Eerlijk?
Ik vind het slopend.

Aan de ene kant wil ik natuurlijk dat mijn lieverd nog een jaar bij me kan zijn. Aan de andere kant zal ik zeker om haar rouwen, maar het zal wel een grote zorg minder zijn. Ze toont haar pijn pas als ze halfdood ligt. Ik wil haar absoluut niet te lang met pijn laten lopen... Echter, omdat ze het zo slecht toont, zit ik bij iedere minieme verandering in gedrag, of als de pees een ietsiepietsie warmer aanvoelt, te stressen of ze wel of geen pijn heeft. Ik durf niet meer met haar te doen dan knuffelen, poetsen en soms een stukje aan de hand wandelen, bang om de klachten te verergeren. Ik ga regelmatig naar stal met de gedachte: hoe zal ze er vandaag weer bijstaan...

Ik geniet nog van de poetsbeurten, zorgvuldig elk plekje schoonboenen (ze is wit dus daar ben ik wel even mee bezig). Wandelingetjes aan de hand en haar blijheid als ze op een dijk met lang gras wat mag knagen. Mijn hoofd tegen haar hals leggen en genieten van het samenzijn. Echt die kleine dingetjes maken me nu heel gelukkig.

Autumnn

Berichten: 8078
Geregistreerd: 26-03-10

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 20:40

Wat moeilijk TS. Wat helpt? Tja, bij mij niks. Om alles kon ik huilen, al sloeg ik een vlieg dood :+ Het zijn 1 van de moeilijkste dingen die je mee gaat maken. Bij alles dacht ik 'de laatste maandag', of 'de laatste dinsdag', de laatste keer stalgeld pinnen, de laatste keer hoefsmid, etc. Ik ben denk ik 10 kg afgevallen en heb daarna alles er weer aan gegeten. Bij mij werd, toen eenmaal de datum afgesproken was, naar stal gaan ook heel zwaar. Ik zag er echt tegenop om haar onder ogen te komen, wetende dat ik haar dood ging (laten) maken. Daar heb ik het heel lang heel zwaar mee gehad, ondanks dat iedereen het aan haar zag. Ik zag echt dat de wil om te leven bij haar weg was. Het spreekwoordelijke lichtje was uit. Pas als dat uitgaat in de ogen weet je wat dat is..
Bij mijn merrie zag ik het echt aan haar ogen dat ze op was, de staleigenaar zei ook van, ze is op, ze kan niet meer. Ze wilt niet meer naar buiten, ze wilt niet meer naar stal. Ze wilt helemaal niks meer. Of dat makkelijker is dan onverwachts afscheid nemen, ik weet het niet. Daar is ook geen 1 antwoord op te vinden. Doe alles op jouw tempo en wat jouw gevoel aangeeft. Doe geen dingen omdat iemand dat wel deed. Alles is goed en niks is fout. Iedereen rouwt op zijn/haar manier.

Mijn tip: maak van alle dagelijkse dingen foto's en filmpjes. Juist die dagelijkse dingen zijn straks zo onwijs waardevol. Mijn mooiste filmpje is bijvoorbeeld dat ik 'gewoon' bij haar in stal zat en haar lekker worteltjes voerde... Of een foto dat ze 'stiekem' van de kruiwagen at die altijd heel toevallig voor haar stal stond. Dat soort dingen.

Afbeelding

alvast heel veel sterkte gewenst en mijn PB staat altijd open.

Es_ther

Berichten: 18725
Geregistreerd: 28-06-08
Woonplaats: Arnhem

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 20:53

Ach Ts :(:).
Ik heb een verzorgpony van 28, waarvan ik weet dat het bewuste telefoontje ooit een keer gaat komen.
Ik geniet van alle kleine dingen die zij doet en die ik met haar doe. Ik leg bijna elke wandeling vast, kriebel haar op haar vaste plekje en geef haar alles wat ze lekker vindt.

Ze is voor haar leeftijd echt heel fit, maar het kan zo gebeurd zijn…
Afbeelding

Afbeelding

Witte paarden snel smerig? Nee joh, ze weten gewoon nog niet welke kleur zij willen hebben!

BigOne
Berichten: 38449
Geregistreerd: 03-08-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 21:06

Leeftijd zegt niets, hoe je als eigenaar je pony/paard kent des temeer en jij lijkt hem heel erg goed te kennen. Er is eigenlijk maar één troost, het dier heeft geen besef van de dood en de beslissing als baas is vaak te laat. Bij heel veel dieren, kat hond paard, zolang het heel langzaam aftakelt raak je er aan gewend en zie je het vaak niet meer goed. Ik gaf wel eens een paar dagen bute en wanneer ik dan een groot verschil zag was het vaak wel duidelijk.
Vooral paarden zijn vaak sterren in het verbloemen van lichamelijke gebreken, dat is mijn ervaring tenminste. Succes en sterkte wanneer het zover is.

We live in a time where intelligent people are being silenced so that stupid people won’t be offended.

jazzejam

Berichten: 400
Geregistreerd: 08-11-06

Re: Hoe om te gaan met naderende einde...?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-10-22 21:45

Wat moeilijk is het om hier een antwoord op te krijgen. Zelf ook vaak met deze vraag aan het worstelen. Veel mensen gesproken maar tot de conclusie gekomen dat niemand je daar op kan voorbereiden.

Onze ruin is nu bijna 29 jaar en staat net als die van jou al voor zijn 20 ste op pensioen vanwege allelei vage klachten waar door rijden niet meer kon. Nu kijk ik het per dag aan. Weet dat het zomaar de laatste kan zijn. Maar bewust voor tijdig inslapen vindt ik bezonder moeilijk als er nog levenslust is.

Ik wens je veel sterkte, hopelijk kun je een weg erin vinden.

1994****J.J. Jazz E Jam****
2008****D'Molga**** Levantos II x Voltaire
2018****Neila D'Molga**** El Salvador x Levantos II
2020****Phalco**** Il est Balou x Levantos II

Bagheera_206

Berichten: 25915
Geregistreerd: 26-10-09
Woonplaats: Kennemerland

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-10-22 06:47

Ik begrijp je helemaal hoor. Mijn merrie is nu 30 jaar. We doen vooral om de dag een wandelingetje en verder niets moet en alles mag. Een weidegenootje heeft afgelopen zomer een veulentje gekregen en wel supertof dat ze dat nog mee mag maken. Ze neemt haar taak als oppasoma soms iets te serieus.

It's not how good you are, but how good you want to be!

_Tarzan

Berichten: 11222
Geregistreerd: 08-07-04
Woonplaats: Limburg

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-10-22 08:51

Daar kun je je niet op voorbereiden.

Mijn paard was 22 toen ik hem heel plots moest laten gaan door koliek.
Mijn paard was nog topfit en kon zo nog wel 10 jaar mee, hij zag er ook totaal niet oud uit en niemand die aan hem zag dat hij al 22 was. Hij stond wel op pensioen vanwege artrose maar dit hadden we gelukkig goed in de hand. Op deze manier had hij van mij nog 10 jaar mogen blijven staan als weideversiering. Helaas heb ik op een dag heel abrupt de keuze voor hem moeten maken en ben ik daar nog altijd kapot van.

Afbeelding
Deze foto is 1,5 maand voor ik hem moest laten gaan nog gemaakt <3

Het enige wat ik je kan meegeven is, geniet van elk moment en iedere dag die jullie hebben, want helaas kan het opeens heel snel gaan. Plan een paar keer per jaar een fotoshoot en maak mooie herinneringen samen.

:¨·.·¨:
`·.
Tarzan, Fuego, Rambo


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 bezoeker