Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-02-26 10:47

Geplaatst: 26-02-26 10:47

Ja, het karakter is inderdaad veelzeggend. Misschien een gekke vraag maar heeft de fokker hierin wel meegekeken naar wat jullie graag in een pup verlangden? Mijn schoonzus werd gezegend met een Duitse herder die vanaf dag 1 totaal onbereikbaar was (zij mochten dus zelf uitzoeken welke ze wilden en kozen voor de brutaalste en meest zekerdere pup wat er was omdat ze dat wel stoer vonden, of ja hun zoon), wat ook echt niet is wat je verwacht bij een herder. Daar was geen land mee te bezeilen qua connectie maken en die kon dus ook absoluut Niet los. Alles wat zij geleerd had qua honden training door de jaren heen (maar daar ben ik sws niet perse over te spreken, want dat is echt nog de ouderwetse harde hand), werkte bij deze niet (al bereikte ik wel met positief belonen resultaat aan de lange lijn als ik wekelijks liep maar goed niet mijn hond, niet mijn probleem uiteindelijk natuurlijk). Ze heeft hier echt heeel veel in moeten stoppen en dat is zwaar gevallen. Ondertussen gaat ze dus wel in groepsverband het losloop gebied in (hond blijft bij de groep) maar ze kan daarbuiten bv absoluut niet los nog steeds na bijna 4 jaar. Waar onze Arya vanaf dag 1 los liep en aan ons vastgeplakt zat wat het toch wel beter kneedbaar maakt natuurlijk als je pup dan zo is - al heeft zij met ouder worden ook haar grenzen verlegd en uitgeprobeerd en wel eens te ver van me vandaan en zijn er dingen waar ze van afgeleid raakt maar over 't algemeen is ze altijd aan't inchecken bij mij omdat het er ook gewoon in zit bij haar (en wij dat ook bevestigd hebben) en dat heeft me ook heel veel training gekost maar dat zul je met elk hond hebben ongeacht ras en karakter, natuurlijk.

Alles behalve makkelijk. Consistency is key zeggen ze wel, met het grootbrengen van jong spul. Volhouden en proberen te zoeken wat hetgeen is waar je wel net het verschil merkt waarbij je aandacht vast kunt houden. Het proberen aan te leren van de focus wel bij jou leggen met high rewards kan bv helpen (eerst op plekken waar er minder omgeving prikkels zijn en daar bevestigen voordat je het uitbreidt naar andere omgevingen bv) en je hond uitbundig belonen wanneer er wel vanuit henzelf 'ingecheckt' wordt bij jou buiten zodat ze de link leggen; als ik contact maak = het leuk/beloning. Dan kan het best zijn dat er een moment komt dat het omdraait. Maar als ze jong zijn is die aandachtsspanne voor veel ook gewoon een ding. Sommigen hebben ook gewoon een kortere spanne als anderen. Ook onze herder heeft een mentaal emmertje wat overloopt en vanaf dan kun je met haar ook niks meer- ondertussen nu ze volwassen is, loopt die emmer wel minder hard over uiteraard maar ook nu zijn er nog situaties waarin ze gewoon minder goed bereikbaar is.

Maar kan me voorstellen dat het wel een impact op je heeft zo natuurlijk. Het is ook echt wel intens als je hond zo in z'n eigen wereldje zit en zich zo laat meeslepen in allemaal prikkels overal. Volgen jullie training ergens, in groepsverband of prive? Dat laatste zou misschien anders heel prettig kunnen zijn ook nog zodat ze echt aangepast aan jullie kunnen helpen.

**Geplaatst**: 26-02-26 10:55

Geplaatst: 26-02-26 10:55

We hebben wel bij de fokker aangegeven dat we een aanhankelijke hond wilden die overal voor in was, om overal mee naartoe te kunnen. Er is ook zo'n puppytest gedaan bij de fokker en daarop is de verdeling bepaald.

Het ligt vast aan een combinatie van omstandigheden, niet aan 1 iets, maar het is wel pittig inderdaad.

We hebben via bekenden met een vrij pittige herplaatser nu een nummer van een privétrainer inderdaad, want bij groepstraining was het emmertje al vol voor de les goed en wel van start was en ruimte voor specifieke casussen hadden ze niet zo.
Ze is alleen skiën nu, dus we konden haar nog niet bellen

**Geplaatst**: 26-02-26 11:01

Geplaatst: 26-02-26 11:01

Ja het is idd meestal wel een samenloop van meer omstandigheden/factoren. Groepstraining kan idd wel een te grote uitdaging zijn nog dus wel fijn dat je iig nu dan iemand hebt om eens mee te kijken binnenkort

Die kijken dan idd naar het hele plaatje mee, hoe je dag uitziet en wat je thuis doet ipv alleen dat ene uurtje in een groep waar je met de groep ‘moet’ meedoen. Denk zeker wel dat jullie dat wat kan helpen

succes!

**Geplaatst**: 26-02-26 11:08

Re: Het algemene “Puppy Erbij!” Topic

Geplaatst: 26-02-26 11:08

Dankjewel! We hopen ook ergens dat blijkt dat wij iets niet goed doen wat relatief makkelijk aan te passen is, al verwachten we niet direct wonderen natuurlijk.

**Geplaatst**: 26-02-26 12:35

Re: Het algemene “Puppy Erbij!” Topic

Geplaatst: 26-02-26 12:35

Klinkt alsof jullie er goed mee omgaan Konstatine. Het is altijd jammer als het niet (helemaal) aan de verwachtingen voldoet; maar al doende leert men. Als ik het goed lees is hij nog geen één toch? Dus denk dat er ook echt nog winst te halen valt uit het 'ouder worden'. Maar inderdaad; het is ook een stukje basis-karakter.

**Geplaatst**: 26-02-26 12:51

Re: Het algemene “Puppy Erbij!” Topic

Geplaatst: 26-02-26 12:51

Dat klopt, hij verjaart in april.

**Geplaatst**: 26-02-26 14:11

Geplaatst: 26-02-26 14:11

kiwiwitje schreef:
dierenfan schreef:
Blijf dat apart vinden. Er zijn miljoenen doodles en giga veel met ingewikkelde vachten en dan nog verplicht laten helpen waar de vacht mogelijk enkel ellendiger wordt. Zo onwijs dom!
Ps een contract is leuk maar nooit rechtsgeldig. Je kan dus in principe (lees dit goed! In principe he) ja en amen zeggen en nee doen.
Blijf het echt niet begrijpen dit soort contracten.

Deze zijn volledig rechtsgeldig. Een hele lange irritante en oude fabel helaas…

Nope lees mijn ervaring hierboven met de asiel hond waarmee gefokt werd. We konden helemaal niets. Ondanks het contract. Niet enkel fabel dus.

**Geplaatst**: 26-02-26 16:29

Re: Het algemene “Puppy Erbij!” Topic

Geplaatst: 26-02-26 16:29

Ik vind het knap dat je durft toegeven dat het niet helemaal is wat je verwachtte. Pubertijd helpt natuurlijk ook niet. Maar eerlijk, ik denk dat meerdere doodle eigenaren zich hieraan mispakken. Ze worden vaak afgeschilderd al de supermakkelijke gezinshond laar dat zijn ze vaak niet. Ik ken er meerdere die hyper en erg prikkelgevoelig zijn.
Maar fijn dat jullie er ook aan willen werken. Een goede 1 op 1 training kan veel helpen.

**Geplaatst**: 26-02-26 16:43

Geplaatst: 26-02-26 16:43

Ik weet natuurlijk jullie situatie niet dierenfan en ken het contract van het asiel niet. Maar dat die 'contracten nooit rechtsgeldig zijn' is niet waar. Ik heb even snel gegoogled en kwam hier o.a. op uit:

https://www.gld.nl/nieuws/7667407/koopc ... -castreren
(dit is de hele uitspraak: https://uitspraken.rechtspraak.nl/detai ... L:2019:971)
https://www.knmvd.nl/getekend-contract- ... s-bindend/

Inclusief een uitspraak van een rechter waarbij de eigenaar die niet wilde castreren dus een boete moest betalen én de castratie alsnog moest uitvoeren.

Blijft belangrijk om als koper heel goed te begrijpen waarvoor je tekent. Maar zeker bij een eerste hond zijn die gevolgen niet altijd al helemaal scherp voor je tekent.

**Geplaatst**: 26-02-26 17:00

Geplaatst: 26-02-26 17:00

Konstantine schreef:
Ik had heel graag een hond gehad met will to please en baasgerichtheid. Dat zit hier echt helemaal niet in.
Hij schaduwt je binnenshuis wel, maar dat is omdat hij aandacht van je wil, niet omdat hij aandacht voor jou heeft.
Buitenshuis is alles en iedereen interessanter dan wij, en dat is al zo vanaf dag 1, alle oefeningen ten spijte. Hij kan dus niet los lopen en netjes aan de lijn lopen zit er ook niet echt in. Als je 1-op-1 met hem wandelt is het te doen, maar samen met hem wandelen gaat niet zo lekker.

En die snor waar alles in blijft hangen ja, dat is ook een dingetje.

Edit: hij is wel echt heel lief, en we blijven het ook proberen, maar het is wel jammer dat je een hond in huis haalt met het idee dat hij mee kan bij de meeste dingen die je onderneemt en dat het dan zoveel energie kost met hem dat het eigenlijk leuker is zonder hem.

* Komt ook nog eens binnenvallen

*

Ik vind het moedig dat je er zo voor uitkomt, maar vergeet ook niet dat hij een uitdagende leeftijd heeft! Het gekozen ras is niet helemaal ideaal voor wat je voor ogen had (ook omdat je gewoon niet weet wat er het meest naar boven komt), maar hij is nog jong en wie weet wat de toekomst brengt!

Mijn ene hond, Beer (net 7) is baasgericht met enorme will to please, maar ook soms wel echt bananen in zijn oren (helemaal als hij aan het graven is). Hij is niet al te snugger, maar wil alles goed doen en continue bij je zijn (vooral bij mijn man), je kan je bijna niet om draaien of hij staat naast je blij te zijn. Ik heb hem heel lang niet zo leuk gevonden om mee te werken, omdat hij soms echt aan zijn pootje geleid moet worden, omdat hij het zo graag goed wil doen dat hij niet zelf nadenkt.

Layla is ondertussen door mensen al beschreven als "net een kat", en "het is duidelijk dat de hele wereld beneath her is". Zeer zelfstandig, 0 willigness to please, weinig baasgerichtheid (behalve als zij het wil), heel slim. Let je even niet op, dan is ze weg. Ze komt altijd terug, maar wanneer zij zin heeft. Laatst nog een uur achter haar aan door de velden moeten lopen omdat de buurvrouw een gat in ons hek had geknipt (dat is een heel ander verhaal) en Layla dat had gevonden en vervolgens uit de tuin vd buurvrouw was ontsnapt. Na een uur besloot ze in eens te komen

. "Vroeger" (ze is 3) veel verschillende sporten met haar gedaan, maar vaak genoeg besloot Layla niet te willen werken en zat ze een beetje om zich heen te kijken terwijl we eigenlijk detectie aan het doen waren. Of dat ze op de hoogste strobaal klom tijdens barnhunt wedstrijd en ze gewoon niks deed. De eerste paar keren voel je je dan echt wel heel 'klein' en 'dom'. Nu kan ik er ondertussen om lachen. Paar weken geleden had ik hoopers workshop met beide honden. Layla heeft 1.5 uur geweigerd iets te doen. Ze is niet van haar plek gekomen en heeft alleen maar "hooghartig" om zich heen gekeken. Beer deed als met overgave, en na 1.5 uur mocht hij na alle losse onderdelen te oefenen een lijntje van 5 doen. Beer aan de start, en opeens wordt ik aangetikt door Layla (die nog niks had gedaan). Ze deed het lijntje perfect, kreeg haar beloning en ging weer aan de kant zitten - dat is hoe ze is en ik kan er nu vooral om lachen. Al weet ik ook dat het helpt dat Beer er ook is.

Any way, heel verhaal van een mede 'geen will to please' "lotgenoot". De helft vd tijd wil ik haar achter het behang plakken, en de andere helft vind ik haar eigenwijsheid en onafhankelijkheid geweldig. En als ze dan een keer komt knuffelen dan geniet ik er net dat beetje extra van!

**Geplaatst**: 26-02-26 17:07

Geplaatst: 26-02-26 17:07

Bij een ander vind ik het dan wel weer heel grappig _O-

Je schrijft het ook zo leuk :')

Misschien ga ik er over een poosje ook wel om lachen. Voor nu heb ik de droom van gezellige fietstochtjes met hond in de fietskar en van een leuk rondje meedoen bij de agility maar even in de ijskast gezet

**Geplaatst**: 26-02-26 19:49

Geplaatst: 26-02-26 19:49

Konstantine schreef:
Bij een ander vind ik het dan wel weer heel grappig Je schrijft het ook zo leuk

Misschien ga ik er over een poosje ook wel om lachen. Voor nu heb ik de droom van gezellige fietstochtjes met hond in de fietskar en van een leuk rondje meedoen bij de agility maar even in de ijskast gezet

Heel knap dat je dat kan! Hoewel ik dat zelf ook jarenlang gedaan heb. Eindelijk een herder naast me en wou vanalles doen maar hij wou enkel alles wat leeft opeten. We hebben een goede compromis kunnen sluiten maar wat heb ik ontzettend veel niet kunnen doen en wel moeten doen wat ik niet wou.
Nu een mega sullige en makkelijke herder. Super leuk hoor maar 0 doorzettingsvermogen. Ik dacht speuren. Hij denkt oh bal kwijt och we pakken wel wat zwerfafval of een tak. Kunnen we ook prima mee spelen baas

Detectie idee de ijskast in. Wordt nu hoopers. Lekker op ons zelf. Ik ken de sport en ik haar lessen op vaste dag/uur/tijd dus ik ga de hele benee aanschaffen en samen met vriendinnen trainen. Gelukkig is 1 meervoudig NL kampioen hoopers dus komt sowieso goed

Maar mijn super makkelijke herder gaat nu in puberteit en boordevol energie doordat hij nog steeds in revalidatie zit wel proberen te jagen. Dussss de rollijn laat ik nogal eens spontaan vallen. Hij is dan zo weer bij de les

ieder zo zijn manier maar dit werkt prefect voor ons beiden en wees gerust deze 2 rollijnen (5 en 8 meter) zijn richting vervanging toe en heb al nieuwe binnen. Gelukkig kan deze manier erg makkelijk hier en mijn terrier het jagen zo ook af kunnen leren. Op de boerderij oefenen we gewoon los met overal wilde katten (zit grote groep) en dat gaat met de dag beter!
Voordeel vind ik dat rollijn hoop kabaal maakt en natuurlijk op rolt maar fysiek de hond nooit aan raakt. Gaat puur om de schrik reactie. Bovendien voor wie het nog herinnert ik ben maanden geleden gevallen tijdens uitlaten en toen ging Gabber in paniek er vandoor de doorgaande weg over en 2 straten door. Door veel oefenen is die paniek nu zeker weg en valt de lijn dat betekend inmiddels heel hard naar vrouwtje vliegen want je krijgt frolic $*\o/*$
Zo dus jacht focus weg en focus op lekkers terug. Ik hoef niet te foeteren, te tieren, te corrigeren maar puur te belonen dat hij naar mij komt. Ik verwacht dat we vlot zover zijn dat vliegende haas zien betekent omdraaien en frolic halen en ik de riem gewoon vast blijf houden

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-02-26 20:40

Geplaatst door de TopicStarter : 26-02-26 20:40

dierenfan schreef:
Nope lees mijn ervaring hierboven met de asiel hond waarmee gefokt werd. We konden helemaal niets. Ondanks het contract. Niet enkel fabel dus.

Ik vind dat bijzonder.
De mogelijkheid is wel, wat t zou verklaren, is dat er geen consequentie in staat.
Want t is inmiddels ruim bekend dat de contracten volledig rechtsgeldig zijn..

Laira Boissevain(advocaat dierenrecht/veterinair tuchtrecht) heeft er ooit een artikel over geschreven maar kan die zo snel niet terug vinden. Ze heeft er ook een fb bericht over gepost een tijd geleden en naar mijn herinnering is deze vrijwel identiek aan t artikel

Het verloren zaakje: ben je gebonden aan een castratiecontract?

Nu veel mensen geen echte rashond willen en in de Nederlandse asielen vrijwel geen adopteerbare honden zitten, zijn de labradoodle en de buitenlandse adoptiehond gestegen in populariteit. Zeker voor de labradoodle moet je soms vechten om er eentje te vinden. De honden zijn zo populair dat je op een wachtlijst terechtkomt. Als je dan de blijde tijding krijgt dat er een pup beschikbaar is, spoed je je naar de fokker, knuffelt je puppy, ondertekent de documenten en gaat je verheugen op je hondje. Of je krijgt de documenten een dag voor afhalen per mail met het verzoek om te tekenen en te betalen, voor een labradoodle al snel tussen al snel tussen de twee- en drieduizend euro. Bij rescue-honden val je voor die ene unieke hond met zijn leuke kleur, aparte smoeltje en scheve oren.
In beide gevallen ga je voor een ding: het hondje. Die papieren, ach, dat zal wel. Het is toch een goede fokker of de rescue-organisatie is idealistisch, dus het zit vast wel goed.

Getekend dus geketend?
Blindelings, ofwel in vertrouwen dat bij problemen heus wel te praten zal zijn, tekent vrijwel iedereen dat contract met de plicht om met de hond te fokken, of juist de plicht om het dier te castreren, voor bruikleen en voor het recht van de rescue-organisatie om de hond bij je weg te halen. Bij de labradoodle staan er hoge boetes op overtredingen. De reden? Het belang van de mentale en fysieke gezondheid van het “ras” zou gediend zijn met zoveel mogelijk castratie en massale castratie is nodig voor de mogelijke FCI-erkenning van de labradoodle – aldus de fokkers. Dierenartsen, genetici en gedragsdeskundigen keren zich hiervan af: massale castratie is helemaal niet in het belang van de populatie, en individuele castratie lang niet altijd in het belang van de individuele hond. De FCI weet van geen erkenning, laat staan een castratieverplichting. Door dierenartsen en andere hulpverleners wordt vervolgens aan eigenaren aangeraden om de contractuele verplichting naast zich neer te leggen. De beruchte ‘bruikleen’ constructie voor rescuehonden zal de hond zelf niet zo snel deren, hoewel ook daar al ervaringen zijn met ernstig zieke rescue-honden waarbij de eigenaar die voor euthanasie koos geen begrip kreeg maar een dreiging met een dagvaarding.
“Dat is niet rechtsgeldig” wordt er dan geroepen. Inderdaad kun je je afvragen in hoeverre het juridisch deugt. Als je de eigendom overdraagt, draag je daarmee immers ook het beschikkingsrecht over, toch? Dat klopt, maar de andere kant is contractsvrijheid en nakomingsplicht. In principe mag iedereen voorwaarden aan een contract verbinden met een boete en/of schadevergoeding bij contractbreuk. Ook mag je afspreken dat je een hond in bruikleen geeft/neemt, waardoor de hond nooit jouw eigendom is. Als beide partijen bij hun volle verstand zijn als ze dit ondertekenen, is dat gewoon rechtsgeldig. Afgezien van de uitzonderlijke situatie waarin je een contract ondertekent terwijl je aantoonbaar niet compos mentis bent, een pistool op je hoofd hebt, of de afspraak zelf in strijd is met de wet (denk aan huurmoord) ben je gebonden aan de afspraken waar je je handtekening onder zet.

Echter voor de rechter
De afgelopen jaren heb ik meerdere zaken zien langskomen en ook zelf processen over deze geschillen gevoerd. Over labradoodles die te onzeker waren voor castratie, over rescuehonden die door de organisatie uit de armen van hun adoptant werden gerukt, zelfs over Engelse bulldoggen die ondanks een scala aan aangeboren afwijkingen verplicht bevrucht moesten worden. Ik ben gebeld door verontwaardigde dierenartsen die weigerden om zonder reden een hond te castreren, of door dierenartsen die euthanasie adviseerden, maar een lijdend dier de praktijk uit moesten sturen omdat de rescue-organisatie de eigenaar bedreigde. Door eigenaren die zich gedwongen voelden hun eigen hond te laten opereren of te laten dekken/insemineren, terwijl ze, vaak samen met hun dierenarts inzagen dat dit hun hond zou schaden.
Veel van die mensen durfden het procesrisico niet aan – en daar vaart de fokker/organisatie dan wel bij. Sommigen beten echter toch door, waardoor ik een aantal keer heb geprocedeerd. Kleine puntjes gewonnen, zoals het eigendomsvoorbehoud van tafel, boete verlaagd, vastgesteld dat labradoodles gewoon handel zijn of een schikking om niet te hoeven fokken met een krakkemikkige Engelse bulldog. In alle eerlijkheid: De hoofdzaak is letterlijk en juridisch verloren. De rechter trekt zich niets aan van de mening van de dierenarts, geneticus of gedragsdeskundige. Natuurlijk draait de labradoodlefokkerij gewoon om euro’s, natuurlijk heeft die castratie niets met gezondheid van hond of ras te maken, natuurlijk is er geen enkel ander ras dat zichzelf wil behouden door zoveel mogelijk te castreren en natuurlijk is het moreel en genetisch onzin dat een fokker al bij hondjes van 7 weken bepaalt welke er door mogen/moeten voor de fok en welke niet. Dat maakt echter niet uit. Contract is contract, getekend is geketend.

Daarvoor kun je heel ingewikkelde oplossingen gaan verzinnen die vaak de waarheid wat geweld aandoen, een moeilijker operatie als sterilisatie bij de reu proberen of hopen op coulance bij de fokker/rescue organisatie. De echte oplossing is veel eenvoudiger: krijg je een contract onder je neus met bepalingen die je niet wilt tekenen? Ren weg. Er zijn leuke honden genoeg in de wereld.

Te vinden op haar eigen fb.
https://www.facebook.com/ZIMAdierenhome ... 859916432/

**Geplaatst**: 26-02-26 20:43

Geplaatst: 26-02-26 20:43

Konstantine schreef:
Ik had heel graag een hond gehad met will to please en baasgerichtheid. Dat zit hier echt helemaal niet in.
Hij schaduwt je binnenshuis wel, maar dat is omdat hij aandacht van je wil, niet omdat hij aandacht voor jou heeft.
Buitenshuis is alles en iedereen interessanter dan wij, en dat is al zo vanaf dag 1, alle oefeningen ten spijte. Hij kan dus niet los lopen en netjes aan de lijn lopen zit er ook niet echt in. Als je 1-op-1 met hem wandelt is het te doen, maar samen met hem wandelen gaat niet zo lekker.

En die snor waar alles in blijft hangen ja, dat is ook een dingetje.

Edit: hij is wel echt heel lief, en we blijven het ook proberen, maar het is wel jammer dat je een hond in huis haalt met het idee dat hij mee kan bij de meeste dingen die je onderneemt en dat het dan zoveel energie kost met hem dat het eigenlijk leuker is zonder hem.

Dat zijn toch standaard eigenschappen van de Doodles? Begrijp niet zo goed hoe je dit dan niet op voorhand wist?
Of bedoelde je dat je niet wist dat jullie daar zo aan zouden tillen aan die eigenschappen?

**Geplaatst**: 27-02-26 07:57

Geplaatst: 27-02-26 07:57

Little_Gift schreef:
Dat zijn toch standaard eigenschappen van de Doodles? Begrijp niet zo goed hoe je dit dan niet op voorhand wist?
Of bedoelde je dat je niet wist dat jullie daar zo aan zouden tillen aan die eigenschappen?

Ik ben door welgeteld 1 iemand gewaarschuwd, een bokker. Verder heb ik alleen maar goede verhalen gehoord en gelezen. Veel mensen vergoelijken dat gedrag ook. "Hij is een echte clown" "Het is nooit saai met een doodle"

En inderdaad, je weet van tevoren ook gewoon niet hoe sterk dat gedrag tot uiting zal komen en hoe het je gaat bevallen.

Nogmaals, hij is echt heel lief en we maken er het beste van in de hoop dat ouder worden en ons consequent zijn het minder maken... Maar het is niet echt hoe ik het verwacht had.

**Geplaatst**: 27-02-26 09:59

Geplaatst: 27-02-26 09:59

Wel meegelezen in het doodle-verhaal maar me er bewust buiten gehouden nog, het is geen geheim dat ik een afkeer heb voor doodles. Die wat ik wél leuk vind en ook fatsoenlijk functioneren zijn werkelijk op één hand te tellen, de rest wil ik absoluut niet in de buurt van mijn roedel hebben want die naaien de hele roedel binnen no-time op. Meer dan eens toch maar nog eens geprobeerd maar binnen enkele minuten hetzelfde resultaat, onze roedel compleet over de pis. Zeker de doodle x doodle kruisingen, dat is in mijn ogen echt niet meer dan een goed verdienmodel. Er wordt een kruising gefokt met een designernaam die over het algemeen meer dan €3k kost maar waarvan de fokker werkelijk niks hoeft af te dragen en de 'stambomen' die erbij zitten zijn een sterk staaltje photoshop of paint, die 'stambomen' wat ik heb gezien zijn echt een giller. Het is niet voor niks dat er een overvloed aan gedragstherapeuten is die zich zelfs specialiseren op de doodle en wachtlijsten hebben.

De originele doodle kruisingen die ik ken zijn over het algemeen wel allemaal prima honden zonder problemen, alhoewel die kruising nog steeds niet mijn voorkeur heeft. Neem dan een poedel, die zijn ook veel leuker.

Je doodle is nog jong, dat vertekend ook wel, het is niet niks een jonge hond en al zeker als je het allemaal rooskleuriger had voorgesteld dan dat het is. Je geeft aan dat je al op les zit, dit zou ik dan ook blijven doen en heel consequent te werk gaan. Wat betreft agility, als je de mogelijkheid in de buurt heb zou ik al beginnen want als je met een doodle te laat begint is het een verloren zaak. Hoe vroeger je aan de basis begint, hoe meer kans op succes en je bent dan natuurlijk ook tegelijkertijd bezig met gehoorzaamheid.

En eerlijk, af en toe is het ook een beetje doorpakken ipv met zijden handschoentjes. Je kunt heel veel positief ombuigen en ook grenzen stellen en dergelijke maar soms moet het ook duidelijk gemaakt worden dat nee echt nee is. Maar ook qua fietskarren en jasjes/truien, als er fysiek niks aan de hand is met de hond dan zal het me een reet roesten wat zij vinden, ze hebben er maar mee te dealen. Jasjes worden hier dan ook gewoon aangetrokken en that's it. Een badjas met poten zou hier ook op die manier gaan, wil je blijven staan en niet bewegen, be my guest, ik zie je wel verschijnen in de woonkamer. Hetzelfde met een fietskar, ik oefen dat wel 'droog' in de woonkamer op dezelfde manier als dat je een bench oefent en laat dat ding staan zodat ze deze ook als mandje kunnen gebruiken. Wel met wielen zodat het wiebelt en beweegt. Maar op een bepaald moment stop ik ze er toch echt in en ga ermee rijden, meestal hebben ze de eerste vijf minuten stress maar zodra ze bedaren mogen ze eruit en worden ze beloond.

'Dat wilt hij niet' doe ik niet aan, ik respecteer angsten van een hond, zo zou ik een deel van mijn honden niet buiten in het vuurwerkgeweld zetten maar er zit een grote kloof tussen angst en aanstel waarbij bij dat laatste vaak ook een stukje zin doordrijven komt. Angst moet je mee/aan werken, aanstel gaat er bij mij niet in. Je hebt echt wel de mogelijkheid om het alsnog zonder trauma aan te leren en toch door te pakken.

Dus als jij met de fietskar op pad wilt, doen, als jij je hond een badjas met lange poten aan wilt trekken, doen, als jij agility wilt gaan doen, doen. In het geval van een fietskar uiteraard wel een fatsoenlijke fietskar waar de hond ook de mogelijkheid heeft om zich veilig te kunnen voelen, niet zo'n gammel ding van Ali. :')

Lang verhaal waarschuwing, maar ik heb zelf ook even moeten doorpakken op gedrag.

In ons geval draaide Vixem & Nil (broer en zus) de laatste tijd ontzettend door, zeker na het overlijden van Guinness gingen ze echt van God los. Nu heeft Nil echt een heel groot deel in socialisatie 'gemist', als in, dat heb ik op zijn beloop gelaten want na het nest van Maze kwam een lichtelijke depressie om de hoek waar ik eigenlijk pas halverwege vorig jaar van bijtrok. Toen realiseerde ik me pas hoe weinig tijd ik in de honden gestoken had, terwijl dat toen niet zo voelde. Nu hebben de borders daar veel minder last van, en Nil is zo de meest sociale hond ever, mijn social butterfly maar qua gedrag buiten liet het links en rechts nog een beetje te wensen over.

Dat nam sinds oktober dus een behoorlijk harde afslag en werd erger, maar ook dat viel me eigenlijk pas écht op begin januari. Ik kon niet meer ontspannen wandelen en kon niet meer op ze vertrouwen in het maken van goede keuzes, wat ik ook weer merkte aan Maze, Spicy & Dutch, want die vinden dat rellen afschuwelijk en Maze is altijd de Sjaak van hun gebeuk omdat zij hun buiten niet corrigeert. Die drie liepen dus steeds meer grotere afstanden voor ons en wilde liever niet binnen een straal van 25 meter bij mij komen tenzij ik het nadrukkelijk vroeg. Harvey was veel meer happerig op Nil (dus corrigeren, doet hij anders zelden) maar kwam hem ook echt hard en gemeen corrigeren als hij bleef keffen. Puk en Dana hadden ook meer spanning en Abbay was buiten out of nowhere de Sjaak voor Dana als ze een keer in haar aura durfde te ademen. Kortom, ik was meer namen aan het roepen en de manager aan het zijn dan dat ik buiten liep voor mijn mentale rust en te kunnen genieten.

Dus gaan kijken wat de oorzaak was en dat bleek als snel met stipt op 1 Nil, en daarna Vixem. Nil heeft ook de gave om iedereen en alles op te naaien en over de pis te laten gaan, alleen in eerste instantie trok niemand zich daar iets van aan. Totdat bovenstaande begon, en hoe meer de andere zich er iets van aantrokken, hoe leuker hij het vond en meer ging rellen. Dan krijg je het domino effect en voila, chaos.

Toen ik die conclusie heb getrokken heb ik ook echt de rem hard aangetrokken, direct van 100 naar 0 en in het gareel. Vonden Vixem en Nil absoluut niet leuk en dat heeft mij wel al mijn geduld gekost wat ik vinden kon en normaal heb ik dat wat betreft de honden best veel. Maar al snel wierp het zijn vruchten af, bij Vixem viel het kwartje sneller dan bij Nil. Dus Vixem liep al sneller weer los (met muilkorf nog) maar schoot af en toe bij bepaalde triggers ook weer totaal in relmodus omdat Nil haar dan normaal gesproken zou opnaaien, Pavlovje. Maar omdat ik Nil nog vast had kon ik haar bij me roepen en haar echt even 'straffen'. In mijn geval pak ik haar dan aan de halsband onder de kin gevolgd door een harde en duidelijke 'Nee, laat die zeik', om die reden had ze ook de halsband om. Dit heb ik een week gedaan en iedere dag dat we gingen wandelen hoefde ik dit minder te doen, ongeveer op dag drie was een 'Viiihiix' genoeg als ze in de relmodus wilde schieten, dan schudde ze zich direct uit en ging ontspannen verder. Uiteraard heb ik goed gedrag en slimme keuzes uitbundig beloond zodat de beloning meer zou wegen dan de straf, Vixem was dan ook al snel weer in het gareel, binnen twee weken liep zij weer volledig los en zelfs zonder muilkorf. Het kwartje was zo gevallen dat ze zelfs haar beukgedrag had aangepast naar beuken zonder happen.

Nil daarentegen heeft drie hersencellen maar die zijn zelden alle drie actief, en als ze alle drie actief zijn staan ze niet op één lijn. Dus dat hij iets meer overtuiging nodig zou hebben wist ik op voorhand al. Hij loopt dus nu nog steeds aan een martingale halsband met korthouder strak naast me, maar die jongen kan bijvoorbeeld de eerste 500 meter zichzelf niet beheersen. Als ik hem dan los laat gaat hij in complete relmodus. Hij moet echt eerst bedaren voordat hij los mag. Dat begrijpt hij, alleen hij krijgt de rust nog niet geregeld, zijn over-the-top modus neemt nog teveel de overhand. Terwijl het tijdens het wandelen juist voor 90% is opgelost. Geen gekef meer, geen gerel, geen geklier en geen gehap. Want als hij niet mag blaffen dan hebben zijn drie hersencellen een kans om te denken en in de meeste gevallen kan hij dan ook goede keuzes maken. Alleen op zijn triggerpunten, of als ik bepaalde triggerwoorden zeg pak ik hem aan de halsband naast mij en wacht zijn hyper af tot er rust is voor ik hem weer los laat. Dit gaat nog wel met vlagen van goed tot ronduit slecht, in dat tweede geval loopt hij dan ook praktisch alleen maar aan de korthouder naast me. En dat jongetje kan me het bloed onder de nagels uithalen als geen ander. Onze overleden puppy's heb ik begraven op een punt op onze wandeling, en ik dreig altijd dat ik hem erbij leg als hij zo achterlijk blijft doen.

Hoewel hij nog een lange weg te gaan heeft, komt ook hij er wel, het duurt alleen even.

**Geplaatst**: 27-02-26 10:28

Geplaatst: 27-02-26 10:28

Drie hersencellen :')

Wat heftig dat je hele roedel over de zeik was door dat gerel. Dan ben ik blij dat wij er in ieder geval maar 1 hebben. Kan me niet voorstellen hoe dat met een roedel is. Gelukkig heb jij wel veel meer ervaring om ermee om te gaan, maar leuk is anders.

Zijn Vixem en Nil ook nog jong?

Ik zal eens kijken of we bij een andere hondenschool kunnen beginnen aan agility. Bij de vorige hondenschool moest je daar je C-diploma voor hebben, maar hij is niet eens geslaagd voor A

**Geplaatst**: 27-02-26 11:01

Geplaatst: 27-02-26 11:01

Konstantine schreef:
Drie hersencellen

Wat heftig dat je hele roedel over de zeik was door dat gerel. Dan ben ik blij dat wij er in ieder geval maar 1 hebben. Kan me niet voorstellen hoe dat met een roedel is. Gelukkig heb jij wel veel meer ervaring om ermee om te gaan, maar leuk is anders.
Zijn Vixem en Nil ook nog jong?

Ik zal eens kijken of we bij een andere hondenschool kunnen beginnen aan agility. Bij de vorige hondenschool moest je daar je C-diploma voor hebben, maar hij is niet eens geslaagd voor A

Een fatsoenlijke KC die agility traint wilt überhaupt geen andere diploma's weten, want hoe meer gehoorzaamheid hoe lastiger de agility vaak is. Er is ook een agility topic, ik weet eerlijk gezegd niet of je daar als een gereageerd hebt en gevraagd om hondenscholen in de regio. Mocht dat niet zo zijn dan zou ik dat aanraden, en anders via de FB pagina's van de landelijke agility, dan kom je tenminste terecht bij een KC of vereniging waar het fatsoenlijk en veilig wordt aangeleerd.

Nil en Vixem zijn relatief jong, Vixem is 4 en Nil is 2,5 maar dat heeft verder geen invloed op het gedrag. Want de twee jongste borders zijn 2 en die kunnen wel gewoon normaal denken. Nu zijn die ook niet zonder uitdagingen maar die wist ik voordat ik ze zelf ging fokken gezien hun moeder.

Nil is helemaal niet dom, hij weigert alleen zijn hersencellen te gebruiken want áls ze alledrie actief zijn én het met elkaar eens zijn dan ben ik vaak onder de indruk van het jongetje. Als hij dan vervolgens zich ellendig schrikt van een steen die dwars ligt en daarom over zijn eigen lange stelten valt, weet ik dat het moment gepasseerd is en zijn hersencellen weer aan het vechten zijn voor zuurstof. :')

Een roedel is overigens echt makkelijker dan één hond, zeker als de roedel stabiel is. Maar dit soort dingen zijn altijd even doorpakken, gelukkig is dit in al die jaren roedel echt de eerste keer dat ze zo van de leg waren door het gerel. Het was ook de eerste keer dat er een hond gestorven is in de roedel, dus dat was voor ons ook nieuw. De volgende keer zullen we daar dus zeker bedachtzamer op zijn. Als mijn vermoeden klopt is het volgende sterfgeval de roedelleidster, en hoewel ze die taak gedeeltelijk heeft afgegeven heeft ze het nog steeds voor het zeggen. Als die verdeling zo blijft tot haar einde (wat ik niet verwacht) dan zal dat sowieso een grote impact hebben en een complete schifting in de roedel.

**Geplaatst**: 27-02-26 11:13

Geplaatst: 27-02-26 11:13

Huh, misschien ben ik gek hoor maar als je zoekt op eigenschappen van een doodle wordt er toch juist genoemd:
"vriendelijke, intelligente, sociale en zeer actieve hond met een sterke will to please. Dit mensgerichte ras is door zijn aanhankelijke en speelse karakter een uitstekende, geduldige gezinshond".

**Geplaatst**: 27-02-26 11:22

Geplaatst: 27-02-26 11:22

Die karakter beschrijving kun je eigenlijk niet geven, want elke doodle'lijn' is anders omdat het kruisingen zijn en er vaak idd wat Kim ook al opmerkte doodle x doodle gekruist wordt ook tegenwoordig en je dus nog minder verwachtingen kunt hebben eigenlijk; dan is het nog meer verrassingseffect met wat eruit komt/kan komen. Je weet nooit welke karakter trekken naar voren komen van de rassen welke 'erin' zitten want het zijn gewoon kruisingen natuurlijk, dus het is eigenlijk niet te doen vind ik om van zo'n standaard karakter beschrijving af te gaan.

Wat ik zelf vooral zie, heel kort door de bocht: Een soort 'ADHDer' in een hond verpakking, als ik het een naam moet geven. Een hond die gewoon heel veel en snel aanstaat en vaak moeite heeft met prikkels en concentreren en ik zie persoonlijk ook weinig doodle individuen met echt goede aandacht voor de baas uit zichzelf - maar ik ben een herder gewend dus mijn beeld is misschien ook vertekend? met wat aandacht voor de baas hebben is

. En in basis zijn ze zeker lief, dat wel. Maar qua energie is het echt wel veel en pittig om groot te brengen. Zeker omdat ze vaak inderdaad als gezinshond gezien worden. Als ze stabiel zijn denk ik wel dat het oprecht leuke honden zijn, voor alles 'in' en fijn binnen een gezin. Maar het is inderdaad wel een misvatting dat je ervan uit kunt gaan dat ze voldoen aan die beschrijving hierboven. Het blijft een verrassing wat eruit komt.

Sociaal kun je de meeste honden wel krijgen ook natuurlijk, dat vind ik geen specifieke doodle eigenschap. Ik vind ze vooral vaak opdringerig omdat ze door hun hyper modus een andere hond niet meer 'lezen' en over grenzen gaan daardoor. Bij mijn hond is het meestal geen match bv. :')

Net zoals dat Arya ook niet snel matcht met een labrador - die vind ik qua energie vaak ook zo overkomen zeg maar. Maar goed, eerlijk; dat komt vaak ook gewoon door hoe een eigenaar ermee omgaat in bv een losloop gebied; lang leve de lol, laat je hond maar overal los op af vliegen. Maar ik merk wel dat de energie van dit soort honden bij Arya niet iets is waar ze echt op zit te wachten vaak. Die energie/vibe zit er wel een beetje in vaak.

Edit:
Maar zo is Arya ook net zo goed geen match voor anderen soms. Ze kan als herder teef ook soms intens zijn :')

^waar ik wel bewust m'n verantwoording neem en altijd bovenop zit

Maar ik vermijd tegenwoordig zoveel mogelijk en loop veelal alleen met hondeneigenaren waarvan ik weet dat ze bij ons passen zeg maar.

Laatst bijgewerkt door cursebreaker op 27-02-26 11:30, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 27-02-26 11:26

Geplaatst: 27-02-26 11:26

Karin_deB schreef:
Huh, misschien ben ik gek hoor maar als je zoekt op eigenschappen van een doodle wordt er toch juist genoemd:
"vriendelijke, intelligente, sociale en zeer actieve hond met een sterke will to please. Dit mensgerichte ras is door zijn aanhankelijke en speelse karakter een uitstekende, geduldige gezinshond".

In mijn ogen allemaal onzin, het is een kruising van een kruising dus dit kun je bijna niet voorspellen omdat het afhankelijk is welke kant de medaille op valt qua het vererven van het karakter.

Net zoals bijvoorbeeld een kruising labrador X akita, als je geluk hebt, heb je meer labrador, als je pech hebt, meer akita. Als je dit in huis haalt als een 'gezinshond met uitdaging' en dan meer akita krijgt ben je mooi de pineut. Stel je hebt er één die meer naar de labrador neigt en je kruist die kruising nog een keer verder maar de medaille valt dan ineens meer naar de 25% akita, afhankelijk van waar je mee kruist creëer je met pech echt een afschuwelijke hond qua karakter. Want vaak wordt zo'n kruising weer met een kruising gekruist (

) en dan zijn er 'ineens' problemen.

In feite gebeurt hetzelfde met doodle x doodle kruisingen. Alleen wordt daar het gedrag probleem vaak niet onder karakter of vererving gezet maar bij opvoeding en dat is niet juist.

De enige doodles die ik ken die enigszins voldoen aan deze beschrijving zijn de originele doodle-kruisingen, daarvan is veel meer te voorspellen hoe ze zullen uitvallen omdat je de originele rassen hebt. Van die andere ontelbare doodles kan ik niet één van bovenstaande beamen buiten dat ze vaak wel heel lief zijn in en voor hun gezin, maar vervolgens een complete sociale hondenbasis missen. Will-to-please ken ik er in ieder geval geen een van, ik moet de eerste met een goeie recall nog tegenkomen. Of die het enigszins consequent doet in agility.

Een rasbeschrijving is overigens ook niet heilig, maar bij een daadwerkelijk ras worden wel vaak de positieve en negatieve kanten belicht. Als de positieve kanten je aanspreken en je kunt dealen met de eventuele negatieve kanten, dan is dat geen probleem. Bij een kruising kun je dit niet voorspellen want als je pech hebt, valt de medaille volledig de negatieve kant op. Als er dan ook nog in opvoeding iets niet lekker loopt, of je er niet op voorbereid of bedacht bent, heb je echt een uitdaging.

Laatst bijgewerkt door KimD op 27-02-26 11:31, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 27-02-26 11:27

Re: Het algemene “Puppy Erbij!” Topic

Geplaatst: 27-02-26 11:27

Kim beschrijft het idd wel goed ja

**Geplaatst**: 27-02-26 11:29

Geplaatst: 27-02-26 11:29

Konstantine schreef:
Ik had heel graag een hond gehad met will to please en baasgerichtheid. Dat zit hier echt helemaal niet in.
Hij schaduwt je binnenshuis wel, maar dat is omdat hij aandacht van je wil, niet omdat hij aandacht voor jou heeft.
Buitenshuis is alles en iedereen interessanter dan wij, en dat is al zo vanaf dag 1, alle oefeningen ten spijte. Hij kan dus niet los lopen en netjes aan de lijn lopen zit er ook niet echt in. Als je 1-op-1 met hem wandelt is het te doen, maar samen met hem wandelen gaat niet zo lekker.

En die snor waar alles in blijft hangen ja, dat is ook een dingetje.

Edit: hij is wel echt heel lief, en we blijven het ook proberen, maar het is wel jammer dat je een hond in huis haalt met het idee dat hij mee kan bij de meeste dingen die je onderneemt en dat het dan zoveel energie kost met hem dat het eigenlijk leuker is zonder hem.

Het is natuurlijk ook wel deels de leeftijd, maar er zit enorm veel verschil in doodles. Ik ken ontzettend veel doodles en de karakters lopen enorm uiteen. Sommige zijn echt wel leuk en andere veel minder. En wat betreft de snor: ik heb 2 lagotti en hoeveel water er in de baarden blijft hangen als ze wat gedronken hebben... Tsjah :')

Maargoed i.v.m. allergie was de keuze qua rassen hier erg beperkt.

Ik herken ook wel dat je soms vooraf andere verwachtingen hebt van het hebben van je eerste hond dan hoe het uitpakt. Ik wilde met onze eerste hond graag een sportief hondje waarmee ik tzt zou kunnen hardlopen en wat behendigheid doen voor de leuk. Die twee dingen doet hij fantastisch (beter dan ik haha) en hij is enorm baasgericht en houdt altijd in de gaten waar ik ben, ik hoef met hem nooit bang te zijn dat hij wegloopt oid, dat durft hij toch niet. Hij heeft het niet zo op vreemden (wat veel voorkomt bij lagotti) en moet altijd even wennen aan nieuwe mensen. Overigens vindt hij de meeste mensen nadat ze hem eventjes negeren wel prima, maar onbekende mensen die hem gelijk willen aaien of hem aanstaren vind hij vreselijk. Dat is voor mij geen probleem, wel iets waar ik rekening mee houd, vreemde mensen laat ik hem dus niet aaien.

Maar wat ik wel heb onderschat is hoe gevoelig hij is voor prikkels en hoe vocaal hij dan wordt. Zeker toen hij jonger was, als ik hem meenam naar een terrasje/uit eten/ergens lunchen vond hij het enorm moeilijk en schreeuwde de hele boel bij elkaar. Op de puppycursus deed hij het fantastisch zolang hij opdrachten kreeg, maar hij kon zichzelf enorm moeilijk reguleren. En er zijn natuurlijk heel regelmatig tussendoor momenten dat er even iets wordt uitgelegd of dat je staat te wachten. Die momenten vond hij enorm moeilijk (en vindt hij nog steeds best moeilijk) en dan ging hij of janken/schreeuwen of zoomies doen (en dan wilde hij rondjes om je heen rennen alsof je een gestoord paard aan het longeren bent). Met veel oefenen en naarmate hij iets ouders is geworden is dat wel veel beter geworden, maar als het moeilijk wordt dan hoor je hem nog steeds wel. Het moeilijkste vindt hij als we op een vreemde locatie zijn en ik even bij hem vandaan loop (naar de wc ofzo).

Uiteindelijk blijft hij dus wel vaker thuis dan ik vooraf verwacht had, omdat dat voor hemzelf gewoon fijner is. Als ik ergens naartoe ga denk ik altijd even na of ik hem mee ga nemen en of ik hem daar een plezier mee doe of niet. Hij is graag bij mij dus wat dat betreft wil hij altijd mee, maar locaties met veel prikkels icm dat hij stil moet zitten maak ik hem gewoon niet blij mee. Hij is echt enorm gevoelig en een beetje bijzonder maar ik ben ontzettend gek op hem en zou niet meer anders willen en ik zou hem ook zo opnieuw kiezen

Mijn tweede hond is weer compleet anders (zelfde ras, zelfde fokker, wel een andere lijn en andere wensen van mijn kant), heeft hele andere dingen die hij lastig vindt. Als hij mijn eerste hond was geweest, was hij waarschijnlijk wel een 'overal mee naartoe' hond geweest. Als ik hem als pup meenam naar een terrasje ging hij daar lekker liggen slapen

Daarentegen moest ik hem als pup echt in de gaten houden met loslopen, hij zou zo met iemand anders mee naar huis zijn gegaan. En hij heeft als puber enorm last gehad van zijn hormonen en was echt moeilijk bereikbaar buiten.

Zo hebben ze allemaal hun eigenaardigheden en is het per hond kijken hoe je daarmee om kan gaan. Maar zeker met een eerste hond kan ik me voorstellen dat je een bepaald beeld voor je had over hoe het zou zijn, wat dan vervolgens anders loopt. En soms zie ik mijn vriendin met haar doodbrave rustige labrador en denk ik 'dat zou toch ook wel lekker zijn'. Maar ergens weet ik ook dat ik zo'n hond saai zou vinden en het helemaal niet bij me zou passen

**Geplaatst**: 27-02-26 11:36

Geplaatst: 27-02-26 11:36

s1993 schreef:
Konstantine schreef:
Ik had heel graag een hond gehad met will to please en baasgerichtheid. Dat zit hier echt helemaal niet in.
Hij schaduwt je binnenshuis wel, maar dat is omdat hij aandacht van je wil, niet omdat hij aandacht voor jou heeft.
Buitenshuis is alles en iedereen interessanter dan wij, en dat is al zo vanaf dag 1, alle oefeningen ten spijte. Hij kan dus niet los lopen en netjes aan de lijn lopen zit er ook niet echt in. Als je 1-op-1 met hem wandelt is het te doen, maar samen met hem wandelen gaat niet zo lekker.

En die snor waar alles in blijft hangen ja, dat is ook een dingetje.

Edit: hij is wel echt heel lief, en we blijven het ook proberen, maar het is wel jammer dat je een hond in huis haalt met het idee dat hij mee kan bij de meeste dingen die je onderneemt en dat het dan zoveel energie kost met hem dat het eigenlijk leuker is zonder hem.

Het is natuurlijk ook wel deels de leeftijd, maar er zit enorm veel verschil in doodles. Ik ken ontzettend veel doodles en de karakters lopen enorm uiteen. Sommige zijn echt wel leuk en andere veel minder. En wat betreft de snor: ik heb 2 lagotti en hoeveel water er in de baarden blijft hangen als ze wat gedronken hebben... Tsjah Maargoed i.v.m. allergie was de keuze qua rassen hier erg beperkt.

Ik herken ook wel dat je soms vooraf andere verwachtingen hebt van het hebben van je eerste hond dan hoe het uitpakt. Ik wilde met onze eerste hond graag een sportief hondje waarmee ik tzt zou kunnen hardlopen en wat behendigheid doen voor de leuk. Die twee dingen doet hij fantastisch (beter dan ik haha) en hij is enorm baasgericht en houdt altijd in de gaten waar ik ben, ik hoef met hem nooit bang te zijn dat hij wegloopt oid, dat durft hij toch niet. Hij heeft het niet zo op vreemden (wat veel voorkomt bij lagotti) en moet altijd even wennen aan nieuwe mensen. Overigens vindt hij de meeste mensen nadat ze hem eventjes negeren wel prima, maar onbekende mensen die hem gelijk willen aaien of hem aanstaren vind hij vreselijk. Dat is voor mij geen probleem, wel iets waar ik rekening mee houd, vreemde mensen laat ik hem dus niet aaien.

Maar wat ik wel heb onderschat is hoe gevoelig hij is voor prikkels en hoe vocaal hij dan wordt. Zeker toen hij jonger was, als ik hem meenam naar een terrasje/uit eten/ergens lunchen vond hij het enorm moeilijk en schreeuwde de hele boel bij elkaar. Op de puppycursus deed hij het fantastisch zolang hij opdrachten kreeg, maar hij kon zichzelf enorm moeilijk reguleren. En er zijn natuurlijk heel regelmatig tussendoor momenten dat er even iets wordt uitgelegd of dat je staat te wachten. Die momenten vond hij enorm moeilijk (en vindt hij nog steeds best moeilijk) en dan ging hij of janken/schreeuwen of zoomies doen (en dan wilde hij rondjes om je heen rennen alsof je een gestoord paard aan het longeren bent). Met veel oefenen en naarmate hij iets ouders is geworden is dat wel veel beter geworden, maar als het moeilijk wordt dan hoor je hem nog steeds wel. Het moeilijkste vindt hij als we op een vreemde locatie zijn en ik even bij hem vandaan loop (naar de wc ofzo).

Uiteindelijk blijft hij dus wel vaker thuis dan ik vooraf verwacht had, omdat dat voor hemzelf gewoon fijner is. Als ik ergens naartoe ga denk ik altijd even na of ik hem mee ga nemen en of ik hem daar een plezier mee doe of niet. Hij is graag bij mij dus wat dat betreft wil hij altijd mee, maar locaties met veel prikkels icm dat hij stil moet zitten maak ik hem gewoon niet blij mee. Hij is echt enorm gevoelig en een beetje bijzonder maar ik ben ontzettend gek op hem en zou niet meer anders willen en ik zou hem ook zo opnieuw kiezen

Mijn tweede hond is weer compleet anders (zelfde ras, zelfde fokker, wel een andere lijn en andere wensen van mijn kant), heeft hele andere dingen die hij lastig vindt. Als hij mijn eerste hond was geweest, was hij waarschijnlijk wel een 'overal mee naartoe' hond geweest. Als ik hem als pup meenam naar een terrasje ging hij daar lekker liggen slapen Daarentegen moest ik hem als pup echt in de gaten houden met loslopen, hij zou zo met iemand anders mee naar huis zijn gegaan. En hij heeft als puber enorm last gehad van zijn hormonen en was echt moeilijk bereikbaar buiten.

Zo hebben ze allemaal hun eigenaardigheden en is het per hond kijken hoe je daarmee om kan gaan. Maar zeker met een eerste hond kan ik me voorstellen dat je een bepaald beeld voor je had over hoe het zou zijn, wat dan vervolgens anders loopt. En soms zie ik mijn vriendin met haar doodbrave rustige labrador en denk ik 'dat zou toch ook wel lekker zijn'. Maar ergens weet ik ook dat ik zo'n hond saai zou vinden en het helemaal niet bij me zou passen

Je hebt ook echt een speciaal ras, je ziet ze eigenlijk te weinig terwijl dit ook ontzettend leuke veelzijdige honden zijn (voor een ras met haar, ik hou niet van haar :')

).

**Geplaatst**: 27-02-26 11:37

Geplaatst: 27-02-26 11:37

s1993 schreef:
Zo hebben ze allemaal hun eigenaardigheden en is het per hond kijken hoe je daarmee om kan gaan. Maar zeker met een eerste hond kan ik me voorstellen dat je een bepaald beeld voor je had over hoe het zou zijn, wat dan vervolgens anders loopt. En soms zie ik mijn vriendin met haar doodbrave rustige labrador en denk ik 'dat zou toch ook wel lekker zijn'. Maar ergens weet ik ook dat ik zo'n hond saai zou vinden en het helemaal niet bij me zou passen p

Oh ja inderdaad, helemaal mee eens.

Onze vorige hond, mijn eerste hond - was een jaar oud toen ik mijn man leerde kennen - en had al flinke angstaggressie buiten en hebben we er nooit meer uitgekregen, veelal ook door onkunde van onze kant en andere tijden en andere kennis/inzichten. Vandaag de dag zou ik hem zooooveel beter hebben kunnen helpen bv. En bij een volgende hond heb ik ook alweer zoveel geleerd van nu het groeien met Arya. Ook genoeg dingen qua invloed van ons wat nu ook niet optimaal is geweest. En sommige type honden hebben dan wel gewoon dat ze gevoeliger zijn, sneller geprikkeld, mentaal sneller 'vol' zitten en intens kunnen zijn bv. Dat is soms ook gewoon niet iets waar je je altijd op kunt voorbereiden perse. Een eerste hond is wat dat betreft echt een flinke stap en een enorme leercurve. Natuurlijk met elke hond (wat erna komt), maar die eerste zeker wel.

Nu zou ik wel graag een golden retriever willen tzt, al weet ik niet of het ook zover komt als Arya er niet meer zou zijn. Misschien dat mijn hart toch blijft roepen om een herder:') Maar ik heb soms ook wel dat ik denk; het zou ook wel eens fijn zijn om wel eens een ander soort hond te hebben welke iets minder intens is zoals Arya intens kan zijn (al voelt het als verraad dat ik dit nu zeg want Arya is m'n zielshond haha en over 't algemeen echt wel stabiel genoeg en ik ben gewoon echt gek van het soort herder wat zij is) want een herder is gewoon wel ander management al vanwege de hond zijnde zelf maar ook de maatschappij waar je in zit en het beeld wat er vaak is van herders waardoor je al soms 0-1 achterstaat. Mijn droom was eigenlijk om er een werklijn golden bij te hebben gehad een keer, maar we hebben nu ervoor gekozen om het gewoon bij 1 te houden nu en pas weer een pup te doen wanneer Arya er niet meer is, om verschillende redenen.

Nomineer dit bericht ×